ตอนที่ 2704
บทที่ 2709 ตื่นตะลึงกันถ้วนหน้า
21 ตุลาคม 2569
“คุณอ้ายหร่าน ท่านหลินหยางผู้นี้เป็นเพื่อนคุณใช่ไหม?”
ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวได้สติกลับมา รีบหันไปถามอ้ายหร่าน
อ้ายหร่านพยักหน้า ถึงแม้จะตื่นตะลึง แต่ชัดเจนแล้วว่าเธอไม่รู้จักกระบวนท่านี้
อย่าว่าแต่เธอเลย แม้แต่อวี่เจิ้นเทียนกับเจี่ยนเทาเองก็ยังไม่เคยเห็น ไม่รู้ประวัติความเป็นมาด้วย
แต่ฝ่ามือนี้ตัดแขนของเหวยหว่อมิ่งขาด ก็ชัดเจนถึงพลานุภาพมันแล้ว
“ก็นับว่าเพื่อนค่ะ”อ้ายหร่านพูดขึ้น
ความเป็นจริงหลินหยางคือตัวแทนที่เธอเชิญมา แต่สุดท้ายตระกูลอวี่ก็เลือกเจี่ยนเทา
ไม่รู้ว่าตระกูลอวี่เห็นฉากนี้แล้ว จะคิดยังไงกัน
อ้ายหร่านมองไปทางตระกูลอวี่ เป็นอย่างที่คิด คนของตระกูลอวี่ตื่นตะลึง ทั้งหมดพากันมองไปทางเวทีด้วยความตื่นตะลึง แต่ละคนเหมือนวิญญาณหลุดลอย
“คุณหลินเป็นคนที่ไหน?”ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวถาม
“คนเมืองเจียงเฉิน”อ้ายหร่านมองผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวด้วยความลังเลอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นพูดอธิบาย
หลินหยางแสดงออกถึงฝีมือที่แท้จริง คิดว่าผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวอยากดึงหลินหยางมาเป็นพวกอย่างชัดเจนแล้ว
แต่เธอไม่รู้ ตอนนี้ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวจะมีกระจิตกระใจมาสบคบคิดกับหลินหยางที่ไหนกัน? เขากำลังคิดว่าหลินหยางเป็นคนใหญ่โตมาจากที่ไหนหรือเปล่า?
ไม่อย่างนั้น เขาจะรู้ทักษะโบราณได้ยังไง?
“คนเมืองเจียงเฉินเหรอ? อย่างนี้ต้องหาเวลาไปเคารพละ!”ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวพูดพำขึ้น เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
ส่วนทางด้านตระกูลเสินกง
“ทำยังไงดี?”
เสินกงชางขมวดคิ้วเป็นปมเดินออกมาจากจุดพักผ่อน
เขาไม่ชอบให้คนมารบกวนตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่คนที่ส่งข่าวบอกเขาว่าหยวนเฉวียนชินเรียกมา อีกทั้งสถานการณ์คับขัน เขาเลยจำใจต้องมา
หยวนเฉวียนชินไม่ตอบเสินกงชาง เขามองเวทีเงียบๆด้วยท่าทีเคร่งขรึม
“หืม?”
เสินกงชางขมวดคิ้วเป็นปมแน่น เขามองไปทางเวทีด้วยท่าทีเคร่งขรึม
“พลังฝ่ามือดอกบัวโลหิตโบราณ?”
“มองดูแล้วเหมือน….แต่พูดตามความจริง คนที่เคยเห็นฝ่ามือนี้น้อยคนมาก ฉันก็ไม่กล้าฟันธง”
“ไม่กล้าฟันธง งั้นก็จบ!”
“อัจฉริยะชาง ดูอย่างนี้รับมือได้ยากนะ! คนนอกดินแดนผู้นี้เหมือนไม่ได้อ่อนแออย่างที่เราคิด”หยวนเฉวียนชินพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
“น่าสนใจ”
เสินกงชางพยักหน้า“ดูอย่างนี้เหวยหว่อมิ่งก็ใช้ได้อยู่บ้าง อย่างน้อยก็ช่วยฉันทดสอบคู่ต่อสู้ แบบนี้การมาแข่งขันก็ไม่ถือว่าสูญเปล่า”
“อัจฉริยะชางเหมือนมีความมั่นใจ คนคนนี้ คุณมั่นใจว่าสู้ได้ใช่ไหม?”หยวนเฉวียนชินยิ้มเล็กน้อยถามขึ้น
“พลังฝ่ามือดอกบัวโลหิตโบราณไม่ได้ไร้การสืบทอด ถ้ามีคนถ่ายทอดความรู้ อยากจะเรียนคิดว่าไม่ยากหรอก”
“แต่ได้ยินว่าถ้าอยากจะเรียน ก็ต้องมีพรสวรรค์เพียงพอ คนผู้นี้พรสวรรค์น่าจะไม่ธรรมดา”
แต่ในสายตาผม ยังคงอ่อนแออยู่!”
เสินกงชางส่ายหน้า หันหลังเดินกลับไปตรงจุดพักอีกครั้ง
หยวนเฉวียนชินมองเขาอย่างเฉยชา ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงจ้องมองไปทางหลินหยางอยู่
ตอนนี้สนามครึกครื้นมาก
หลินหยางยังคงเอามือไขว้หลัง ยืนอยู่บนเวที