บทที่ 222 คนที่ชื่อหลินหยาง!

อาการตอนนี้ของหัวหม่านเฉินยืดไปจนถึงการรักษาของแพทย์สหรัฐอเมริกาไม่ได้แล้ว ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสกล่าวว่าหากเนื้อเยื่อและอวัยวะที่หยุดทำงานในร่างกายส่วนล่างของเขาไม่ได้รับการจัดการโดยเร็วที่สุดเขาจะค่อยๆ กลายเป็นเนื้อตาย เกรงว่าเทวดาก็คงไม่สามารถรักษาหัวหม่านเฉินให้หายดีได้

ทำยังไงดี?

ตระกูลหัวจะช้าต่อไปไม่ได้

ด้วยความคิดอันเจ็บปวดในหัวใจของแม่หัว เธอกำหมัดแน่น ความเย็นชาและความโกรธบนใบหน้าของเธอก็ชัดเจนมาก

"อาลู่!" แม่หัวพูดเบาๆ

"คุณนาย!" ชายวัยกลางคนในชุดข้าราชการวิ่งเข้ามา

"เกิดอะไรขึ้นกับททางเจียงเฉิน ไอคนเลวนั่นตายแล้วหรือยัง?" แม่หัวถามอย่างโหดร้าย

"คุณนาย หม่าไห่ของหยางหัวกรุ๊ปลงมือแล้ว เขาช่วยชีวิตบุคคลนั้นและจัดการคลินิก ตอนนี้ครอบครัวของซูเหยียนรักษาตัวอยู่ในคลินิกนั่น" ชายที่ชื่ออาลู่ตอบ

"หม่าไห่? หยางหัว? พวกอันธพาลเหล่านี้ไม่อยากอยู่ร่วมกับเราดีๆ ใช่ไหม? ดี! ดี! ถ้าอย่างงั้นก็อย่ามาโทษตระกูลหัวของพวกเรา!" แม่หัวกัดฟันพูด: "ไป เรียกคนมาจัดการหม่าไห่ จากนั้นก็ทำให้หยางหัวเห็น ให้พวกมันได้เห็น! คุณให้อาโช่ไปจัดการ"

"โอเค คุณนาย"

"อีกอย่างเรียกคนไปไปเผาคลินิกที่ซูเหยียนอยู่ให้มอดไหม้" แม่หัวพูดขึ้นมาอีกครั้ง

อาลู่สีหน้าตกใจเล็กน้อยและพูดเบาๆ: "คุณนาย คลินิกนั่น ว่ากันว่าลูกสาวของลั่วเป่ยหมิงเป็นคนเปิด และก็เป็นทรัพย์สินของตระกูลลั่ว นี่..."

"ฉันไม่สนใจหรอกว่านั่นจะเป็นทรัพย์สินของใคร? ฉันไม่ขอให้ไอแก่ลั่วเป่ยหมิงนั่นมารักษาก็พอแล้ว ไปเผาทิ้งให้หมด! ทางที่ดีเผานังตัวดีนั่นให้ตายไปพร้อมกับตระกูลมันเลย!" แม่หัวโมโหอย่างมาก

อาลู่ลังเลสักพัก พยักหน้าเล็กน้อย: "คุณนาย เรื่องนี้ทำได้แต่เรียกคนที่อยู่นอกกฎหมายไปทำได้เท่านั้น"

"สิบล้าน พอไหม?" ไม่รอให้อาลู่พูดจบ แม่หัวก็จ้องเขาและถาม

"พอ" อาลู่ตอบ

"งั้นก็รีบไปจัดการ! ฉันอยากเห็นศพของคนนี้ในข่าว!" แม่หัวโมโห

อาลู่รีบหันตัวและออกไป

และในเวลานี้ก็มีคนรับใช้วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"คุณนาย มาแล้ว! มาแล้ว! คนจากเทียนซิงมาแล้ว!"

"มณฑลเทียนซิง? หรือว่าคือเขา?" แม่หัวผงะเล็กน้อย ดีใจอย่างมากและรีบวิ่งออกไปที่หน้าประตู

กลับเห็นรถแท็กซี่จอดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ มีเด็กและคนแก่อยู่ที่หน้าประตู

ชายชราแต่งตัวเรียบง่าย ถือกระเป๋าเก่าอยู่ในมือ และชายหนุ่มแต่งตัวเรียบร้อยและดูมีพลังมาก แต่ท่าทางของเขามีความภาคภูมิใจที่ไม่อาจต้านทานได้

เขาช่วยพยุงชายชราเดินไปที่คฤหาสน์

แม่หัวรีบเดินออกไปและพูดด้วยความดีใจ: "คุณคือคุณโก่วกวง พระโพธิสัตว์เดินดินแห่งมณฑลเทียนซิงใช่ไหม? สวัสดี สวัสดี!"

"คุณคือคุณนายหัวใช่ไหม? สวัสดี ผมผ่านมาที่ซ่านหู้และได้ยินว่าตระกูลหัวเกิดเรื่อง เลยลองมาดู ลูกชายของคุณโอเคใช่ไหม?" โก่วกวงถามด้วยรอยยิ้ม

"แย่อย่างมาก" แม่หัวถอนหายใจ: "ตระกูลหัวของพวกเราเชิญผู้เชี่ยวชาญและอาจารย์มาหลายคน แต่ก็ไม่มีประโยชน์ หวังว่าคุณโก่วจะให้ความหวังสักเล็กน้อยแก่ลูกชายของฉันได้"

"คุณหมายความว่าอะไร? อะไรเรียกว่าความหวังเล็กน้อย? อาจารย์ของผมมาแล้วก็หมายความว่าลูกชายของคุณสามารถรักษาหายได้! ทำไม? หรือว่าจะดูถูกอาจารย์ของผมหรอ?" ชายหนุ่มข้างๆ พูดด้วยความโมโห

"หนานซิง! หุบปาก" โก่วกวงรีบตะโกนออกมา

"อาจารย์ ที่ผมพูดคือความจริง" หนานซิงยักไหล่พูด

โก่วก่วงจ้องเขา จากนั้นก็พูดด้วยความรู้สึกเสียใจ: "คุณนายหัว เขาไม่ค่อยรู้เรื่องมารยาท โปรดให้อภัยด้วย"

"ไม่เป็นไรไม่เป็นไร เขาพูดถูก คุณโก่วมาแล้ว ลูกชายของฉันช่วยได้แล้ว คุณโก่ว เชิญเข้ามาดื่มน้ำชาก่อน ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? เดี๋ยวฉันจะให้ห้องครัวจัดเตรียมให้" แม่หัวพูดพร้อมรอยยิ้ม

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เก่งในเรื่องนี้ ดังนั้นรอยยิ้มของเธอจึงดูไม่ค่อยได้

โก่วกวงโบกมือ: "คุณนายหัว คนป่วยสำคัญที่สุด พวกเราไปดูคุณนายหัวก่อน"

"ดี ดี! เชิญทางนี้"

แม่หัวรีบพูด