บทที่ 1897 ตามตื้อ

เจียงเทียนสิงเข้าใจคำพูดของอาจารย์ซีเหมินโดยทันที

เขาหยิบสิ่งหนึ่งออกมาและจับจ้องไปที่สิ่งนั้น

เพื่อสิ่งนี้ ไม่รู้ว่าสำนักสวรรค์อินทนิลต้องสูญเสียเลือดเนื้อไปแล้วเท่าไร!

แม้วันนี้จะรักษาเอาไว้ได้ แต่พึ่งมันอย่างเดียวยังไม่พอ!

"ใช่ นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของสำนักสวรรค์อินทนิลแล้ว! หากไม่สำเร็จ สำนักสวรรค์อินทนิล...คงแย่แน่!"

"ถ้างั้นผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถสักครั้งแล้วกัน!"

"อาจารย์ ผมควรไปตอนไหนดี?"

เจียงเทียนสิงสูดหายใจเข้าและถามด้วยแววตาจริงจัง

"พรุ่งนี้เช้า"

อาจารย์ซีเหมินกระซิบ "ยิ่งเช้ายิ่งดี!"

"ได้!"

เจียงเทียนสิงพยักหน้า

ทางฝั่งโรงแรม

หลังจากที่หลินหยางพยายามนวดทุยหนาและใช้เข็มเงินเพื่อปรับสภาพ ทำให้ซูเหยียนที่เป็นลมหมดสติไปเปล่งเสียงแห่งความผ่อนคลายออกมา จากนั้นก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

"ฉันอยู่ที่ไหนเหรอคะ?"

เธอถามด้วยความประหลาดใจ

"คุณอยู่ที่โรงแรม เมื่อกี้คุณเป็นลมหมดสติไป ผมเลยพาคุณมาพักผ่อน" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เหรอคะ? ฉันหมดสติไป?" ซูเหยียนประหลาดใจและเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จากนั้นก็ร้องอุทานออกมา "หลินหยาง! คน...คนเหล่านั้นล่ะ? พวกเขาไปไหนแล้ว?"

"พวกเขาไปกันหมดแล้ว!"

"พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเราใช่ไหม?" ซูเหยียนถามด้วยความตื่นตระหนก

"เด็กโง่ มีผมอยู่ทั้งคน พวกเขาจะกล้าทำอะไรเราได้?" หลินหยางอดไม่ได้ที่จะจับปลายจมูกของซูเหยียนและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ซูเหยียนสังเกตมองหลินหยางและกล่าว "แม้ว่าคุณจะต่อสู้เป็น แต่คนเหล่านั้นล้วนเป็นนักศิลปะการต่อสู้ทั้งสิ้น! พวกเขาเหรอจะกลัวคุณ?"

"ผมก็มีศิลปะการต่อสู้ อีกอย่างฝีมือของผมก็ไม่ธรรมดาด้วยนะ!"

"คุณก็พูดโม้ไปเรื่อย!"

ซูเหยียนไม่เชื่อ แต่ในใจของเธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจ