บทที่ 8 ปรึกษาการปรับปรุงบ้าน

“ก็ข้าบอกเจ้าตั้งแต่เมื่อครั้งก่อนแล้วนี่น่า เจ้าก็ไม่ฟังข้าเลย มีแต่บอกข้าว่าไม่เป็นไร เจ้าอยู่ได้ ตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ” เหมยเหม่ยบ่นให้นาง ตั้งแต่เมื่อครั้งก่อนฟางเหนียงก็ไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะต้องคอยดูรอยรั่วว่าจะมีตรงไหนอีก พอถึงช่วงฤดูหนาวบ้านนางก็ให้ความอบอุ่นไม่ดีมากเท่าไหร่นัก เหมยเหม่ยแนะนำให้ทำบ้านใหม่ตั้งหลายครั้งนางก็ปฏิเสธอยู่ร่ำไป จนไม่รู้จะพูดกับเพื่อนคนนี้อย่างไรดี “อ่าๆ ข้าผิดเองที่คิดน้อยไป แต่ตอนนี้ข้าอยากทำบ้านหลังใหม่แล้วล่ะ ข้าต้องทำเช่นไรบ้าง” นางคิดดูแล้วน่าจะทำใหม่ทั้งหลังเลยดีกว่า แต่นางไม่รู้เรื่องการปรับปรุงบ้านใหม่เลย งานนี้นางต้องพึ่งเหมยเหม่ยแล้วล่ะ เพราะแม่นางคนสวยคนนี้เป็นคนอัธยาศัยดียิ่งนัก คนในหมู่บ้านทั้งหมดไม่มีใครที่นางไม่รู้จัก

“เดี๋ยวเลิกงานแล้วข้าจะไปถามท่านพ่อให้ แล้วเจ้าจะทำบ้านใหม่ทั้งหลังเลยรึ” เหมยเหม่ยถามด้วยความสงสัย “ใช่ ข้าว่าจะทำใหม่หมดเลย เจ้าว่าข้าจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเยอะรึไม่ เอาแบบที่มันดีเลยนะ” เหมยเหม่ยครุ่นคิดคำนวณว่าบ้านหนึ่งหลังจะต้องใช้เงินกี่ตำลึง “ข้าว่าน่าจะ 1 ตำลึงทองได้ เพราะอิฐที่จะเอามาก่อสร้างเราซื้อทั้งหมดเลย แล้วก็ต้องจ้างคนมาทำบ้านให้ด้วย น่าจะประมาณนี่แหละ” นางพยักหน้าตอบเหมยเหม่ย เงิน 1 ตำลึงทองอยู่ที่นี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ กว่าจะหาได้แต่ละอิแปะนี่เหนื่อยมากเลยทีเดียว

“เช่นนั้นข้าต้องขอรบกวนเจ้าเป็นธุระให้ข้าด้วยแล้วกัน เรื่องเช่นนี้ข้าไม่ค่อยมีความรู้มากนัก” เหมยเหม่ยยิ้มตอบ เรื่องนี้ไม่ยากสำหรับเหมยเหม่ยเลยสักนิด ยิ่งนางบอกว่าอยากปรับปรุงบ้านใหม่ เหมยเหม่ยจะไม่เตรียมการให้ดีได้อย่างไรกัน “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้ข้าจะจัดการให้เอง แต่เจ้าล่ะมีเงินพอสำหรับค่าใช้จ่ายรึไม่ หากเจ้ามีไม่พอเจ้าเอากับข้าก่อนก็ได้นะ” เหมยเหม่ยคิดดูแล้ว 1 ตำลึงทองก็ไม่ใช้น้อยๆ เลยนะ ทำงาน 1 ปีมีเงินประมาณ 2 ตำลึงทองเท่านั้น หากไม่ได้ใช้จ่ายอะไรมากก็มีเงินเก็บอยู่ประมาณ 1 ตำลึงทอง เหมยเหม่ยเองยังเก็บเงินได้ไม่ถึง 1 ตำลึงทองต่อปีเลย แต่ฟางเหนียงน่าจะทำได้อยู่ เพราะนางไม่ค่อยได้ใช้เงินมากนัก อยู่แต่บ้านอย่างเดียว กับข้าวกับปลาก็ซื้อกินนิดหน่อยเท่านั้น