บทที่ 6 ทำงานวันแรก

“ทั้งหมด 60 อิแปะ ขอบคุณเจ้าค่ะ” เหมยเหม่ยคิดเงินแล้วกล่าวขอบคุณให้กับลูกค้าจนหัวหมุดไปหมดเพราะทำอยู่คนเดียว ฟางเหนียงเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วยเก็บเงินอีกแถวหนึ่งทันที “ของท่านป้า 5 ห่อ 100 อิแปะเจ้าค่ะ ขอบคุณเจ้าค่ะ ของท่านน้า 200 อิแปะจ๊ะ ส่วนของพี่สาวคนนี้ 80 อิแปะ ของพี่ผู้ชาย 120 อิแปะ ของท่านป้า 40 อิแปะเจ้าค่ะ” นางคิดเงินให้กับลูกค้าท่านแรก แล้วบอกราคาที่ต้องจ่ายกับลูกค้าคนถัดไปเรื่อยๆ เพื่อให้ลูกค้าได้เตรียมเงินที่จะต้องจ่ายไว้ พอถึงเวลาจ่ายจะได้ไม่ต้องเสียเวลานาน

“แม่หนู ทำไมเจ้าคิดเงินรวดเร็วนักล่ะ หลานของป้าไปเรียนอยู่แต่ในเมืองยังคิดไม่เร็วเท่าแม่หนูเลยด้วยซ้ำ แม่หนูไปเรียนที่ไหนมารึ” ท่านป้าคนหนึ่งเอ่ยถามนางด้วยความสงสัย อยากรู้ว่าแม่หนูคนนี้ได้อาจารย์ท่านไหนสอนให้ ท่านป้าคิด ฟางเหนียงก็แอบคิดในใจเช่นกันว่าคำนวณแบบง่ายๆ แค่นี้ทำไมถึงได้บอกว่านางเก่ง หากท่านป้าแกรู้ว่าวิชาคณิตศาสตร์เป็นวิชาที่นางสอบตกมากที่สุดท่านป้าแกจะยังชมนางอยู่รึไม่นะ “อ่อ ท่านแม่ข้าเคยสอนให้ตอนเด็กๆ เจ้าค่ะ” ลูกค้าทั้งหลายที่ได้ยินที่นางกล่าว ก็พากันพยักหน้ารัวๆ แล้วซุบซิบกันว่าแม่ของนางนี้เก่งจริงๆ

“ท่านใดสนใจผักดองเลือกได้เลยนะเจ้าค่ะ เลือกเสร็จแล้วจ่ายเงินทางนี้ได้เลยนะเจ้าค่ะ ท่านน้าต้องการผักดองแบบไหนดีเจ้าค่ะ เยนหลัวไป (หัวไชเท้าดอง) เยนหวงกวา (แตงกวาดอง) หรืออย่างอื่นก็มีนะ เลือกได้เลยเจ้าค่ะ” ฟางเหนียงตะโกนให้กับลูกค้าที่มาใหม่ แล้วหันมาแนะนำให้กับลูกค้าที่กำลังเลือกผักดองอยู่ เหมยเหม่ยหันไปมองนางด้วยความแปลกใจตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ไม่สิ!!ตั้งแต่นางหายจากการไม่สบายก็เหมือนว่านางเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ ทั้งๆที่เมื่อก่อนออกมาหน้าร้านก็แค่มาช่วยหยิบยื่นของให้กับลูกค้าเท่านั้น ไม่มีการพูดจา ไม่มีการยิ้มแย้ม ใดๆ บางครั้งลูกค้าบางคนยังบอกให้นางยิ้มมากๆ หน่อยเวลาขายของ นางก็ได้แค่พยักหน้าตอบรับส่งๆไปเท่านั้น แต่มาตอนนี้นางทั้งคิดเงินเร็ว เรียกลูกค้าได้ แนะนำสินค้าดี พูดจาฉะฉานเหมือนไม่ใช่นางเลยสักนิด