บทที่ 13 กล้วยไม้สือหู

หลังจากที่ทุกคนทานข้าวอิ่มแล้วฟางเหนียงกับเหมยเหม่ยก็กล่าวลากัน "วันนี้ข้าขอบคุณเจ้ามากสำหรับอาหารมื้อนี้นะ หากมีโอกาสข้าจะหาเวลาไปหาเจ้าที่ร้านนะ" ฟางเหนียงเอ่ยขึ้น "ถึงแม้เราจะไม่ได้ทำงานที่เดียวกันแล้ว แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันเสมอนะลู่จื้อ" เหมยเหม่ยเอ่ยด้วยเสียงสั่นนิดๆ "อืม ข้าจะไม่ลืมพวกเจ้าแน่ หากพวกเจ้ามาเที่ยวที่เมืองก็แวะไปหากันบ้างนะ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะ พวกเจ้าก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะ" หลังจากที่ลู่จื้อขอตัวกลับไปแล้วฟางเหนียงกับเหมยเหม่ยก็ไปร้านขายยาต่อ เพื่อจะไปขายสมุนไพรที่เก็บมาได้เมื่อวาน ฟางเหนียงขายสมุนไพรได้ทั้งหมด 700 อิแปะ “ว้าว ได้เงินมาเยอะถึงเพียงนี้เลยรึ วันนี้ต้องไปที่เชิงเขาอีกสักหน่อยแล้ว” เหมยเหม่ยที่เห็นฟางเหนียงหาสมุนไพรได้มาเยอะจึงถามออกไปด้วยความสงสัย

“ฟางเหนียงทำไมเจ้าถึงหาสมุนไพรได้มากถึงเพียงนี้ ข้าไม่เคยเห็นคนอื่นหาได้มากเช่นเจ้ามาก่อน” ปกติแล้วชาวบ้านที่ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรนั้น ขายได้ 300 อิแปะก็ถือว่าเยอะมากแล้ว แล้วฟางเหนียงไปเจอกลุ่มสมุนไพรพวกนี้ได้ที่ไหนกัน ฟางเหนียงได้ยินเหมยเหม่ยพูดเช่นนั้น นางก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมาทันที ไม่คิดเลยว่าสมุนไพรทั่วไปเช่นนี้จะหาได้ยาก “เอ๋!!เป็นเช่นนั้นหรอกรึ เมื่อวานข้าขึ้นไปที่เชิงเขาสมุนไพรพวกนี้เยอะมากเลยนะ” สมุนไพรที่นางเก็บมานั่นยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งที่นางเห็นเลยด้วยซ้ำ หรือว่านางจะโชคดีที่ไปเจอกลุ่มสมุนไพรที่ไม่เคยมีใครเข้าไปเห็นมาก่อน นางจึงคิดจะชวนเหมยเหม่ยไปเชิงเขาด้วยกัน

“เหมยเหม่ยเจ้าจะไปเก็บสมุนไพรกับข้ารึไม่” เหมยเหม่ยพยักหน้าตอบ ฟางเหนียงจึงรีบพาเหมยเหม่ยกลับทันที “เช่นนั้นเรารีบกลับกันเถอะ ข้ากลัวว่าคนอื่นจะหามันเจอก่อนที่เราจะไปถึง” นางทั้งสองกลับไปถึงบ้านก็รีบพากันไปที่เชิงเขาทันที “ฟางเหนียงเจ้าเข้าไปในป่าลึกใช่รึไม่ ถึงเจอกับกลุ่มสมุนไพรเยอะเช่นนั้น” ปกติแล้วสมุนไพรจะอยู่ในป่าลึก เพราะในป่าลึกจะอุดมสมบูรณ์มาก สมุนไพรหรือพืชต่างๆ จะขึ้นเยอะมาก แต่ป่าลึกนั้นก็ยากที่ผู้คนจะเก้าเข้าไป เพราะเคยมีคนกลุ่มหนึ่งเข้าไปล่าสัตว์ในป่าลึกนั้น แต่ไม่เคยมีใครเห็นว่าคนกลุ่มนั้นจะออกมาเลยสักคนเดียว มีข่าวลือว่าในป่าลึกนั้นมีสัตว์ที่ดุร้ายอาศัยอยู่ ทำให้ชาวบ้านไม่กล้าที่จะเข้าไปหาสมุนไพรที่นั้นอีก ถึงได้หาสมุนไพรแถวๆ เชิงเขา แม้ว่าจะหายากก็เถอะก็ยังดีกว่าจะต้องเข้าไปในป่าแล้วไม่ได้กลับออกมาอีก