บทที่ 237 ไม่ใช่เพราะข้าช่วยเจ้าหรอกหรือ?

ประตูถูกผลักเปิดออก หยากไย่ใยแมงมุมที่เกาะอยู่บนประตูเปื้อนมือมู่ซืออวี่ นางใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนเช็ดมือแล้วมองฝุ่นที่ปกคลุมบ้านด้วยความรังเกียจ

“ดูเหมือนวันนี้ทุกคนคงต้องพักผ่อนช้าหน่อยแล้ว พวกเขาไม่ได้กลับมาเป็นเวลานาน ทุกที่มีแต่ฝุ่น ต้องทำความสะอาดสักหน่อย”

“ไม่มีปัญหา ทำตอนนี้เลยเถอะ” จือเชียนกล่าว

ทุกคนในครอบครัวลู่ทำความสะอาดห้อง ส่วนอันอี้หางและน้องสาวกลับไปยังบ้านตนที่อยู่ข้าง ๆ

อวี้ซื่อที่นั่งทำรองเท้าอยู่ใต้ชายคาได้ยินคนมาเคาะประตู เมื่อเปิดประตูออกมาก็เห็นอันอี้หางเป็นคนแรก ใบหน้านางจึงผุดรอยยิ้มขึ้นมา แต่เมื่อเห็นอันอวี้ รอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไป

“เจ้ายังเต็มใจกลับมาอีกหรือ? ไม่ใช่ว่าไปใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวลู่อี้แล้วหรือไร เช่นนั้นก็กลับไปที่บ้านลู่เถอะ ไฉนจึงกลับมาที่บ้านของข้าเล่า?”

อันอวี้ตะโกนอย่างร้อนใจ “ท่านแม่ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะไป!”

“เจ้าไม่ได้ตั้งใจจะจากไปรึ แล้วก่อนหน้านี้มีคนมาลักพาตัวเจ้าไปหรือ? เช่นนั้นเจ้าบอกข้ามา ผู้ใดที่กล้าลักพาตัวคุณหนูอันไป?” อวี้ซื่อเหน็บแนม

“ท่านแม่” อันอี้หางเอ่ยขัดอวี้ซื่อที่ทำให้เรื่องเริ่มยุ่งยาก “ข้าเหนื่อยแล้วจริง ๆ ให้ข้าพักผ่อนก่อนได้หรือไม่ อีกอย่างข้าตัดสินใจที่จะให้น้องสาวแต่งงานเร็วขึ้นกว่าเดิม ไม่ต้องรอปีหน้าแล้ว เปลี่ยนเป็นเดือนหน้าเถอะ!”

“อะไรนะ?” อวี้ซื่อจ้องมองลูกชาย “สัญญาไว้แล้วว่าปีหน้า เหตุใดต้องรีบร้อนเช่นนี้ หรือว่าเจ้าเด็กคนนี้…”

“ท่านแม่” อันอี้หางขัดนางขึ้นมาทันที “ท่านรู้หรือไม่ว่ากำลังจะเอ่ยอะไรออกมา?”

ครอบครัวลู่กลับมาแล้ว คนในหมู่บ้านที่สงสัยเรื่องคดีของหลินต้าจ้วงคงกำลังสอดแนมอยู่ละแวกนี้ ทว่าอวี้ซื่อยังเอ่ยออกมาเสียงดัง ราวกับกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าลูกสาวของนางอยู่กับคนนอกตามลำพังมากกว่าสิบวัน

อวี้ซื่อลากอันอวี้เข้าไปข้างใน

อันอวี้มองไม่เห็น เมื่อถูกลากถูลู่ถูกังไปเช่นนี้ เท้าของนางจึงสะดุด

“อ๊ะ…” อันวี้ล้มลงบนพื้น

อวี้ซื่อมองด้วยความเกลียดชัง “ไร้ประโยชน์จริง ๆ กระทั่งเดินยังเดินดี ๆ ไม่ได้”

อันอี้หางช่วยพยุงอันอวี้ขึ้นมา จากนั้นจึงปิดประตูบ้านเพื่อปิดกั้นสายตาที่กำลังสอดส่องเหล่านั้น

เขาหันกลับมาหาอวี้ซื่อ แล้วมองนางด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก “ท่านแม่ อย่าได้สร้างความยุ่งยากอีกเลย อันอวี้เป็นลูกสาวของท่านก็จริง แต่อย่างไรอีกไม่นานนางก็จะเป็นภรรยาของผู้อื่นแล้ว ระหว่างนี้ท่านอยู่อย่างสงบสุขได้หรือไม่?”

“ข้าไม่อยู่อย่างสงบตรงไหน? เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นนางที่อยู่ไม่สุข หางเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำให้นางเคยตัว! ใช่ นางมองไม่เห็น นางน่าสงสารมาก เช่นนั้นใครเล่าสงสารข้า? พ่อเจ้าไม่อยู่แล้ว ข้าต้องเลี้ยงดูพวกเจ้าสองพี่น้องมาเพียงลำพัง เจ้าต้องเรียนหนังสือ ข้าต้องรับใช้นาง ข้าไม่ลำบากยากเย็นหรือไร?”

“ท่านย่อมลำบาก ไม่มีใครกล่าวว่าท่านไม่ลำบาก ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเงินใช้จ่ายในบ้าน นอกเหนือจากเวลาเรียน ข้าก็หาเงินข้างนอกไปด้วย คำขอเดียวของข้าคือขอให้ท่านดูแลน้องสาวให้ดี แต่ท่านลองถามใจท่านดู หลายปีมานี้ท่านดูแลเอาใจใส่นางหรือไม่? นางออกไปเดินข้างนอกเพียงลำพัง ท่านเคยเป็นห่วงเป็นใยความปลอดภัยของนางหรือเปล่า?”

อันอี้หางเห็นอวี้ซื่อยังคิดจะแย้งจึงยกมือห้าม “เรื่องนี้ไม่ต้องพูดแล้ว เดือนหน้าอันอวี้จะแต่งงาน ต่อไปท่านไม่ต้องเป็นกังวลแล้ว”

สิ่งที่เขาไม่ได้บอกก็คือ ขณะที่ทานข้าวอยู่ที่บ้านลู่นั้น ท่านหมอลี่มองเข้าไปในดวงตาของอันอวี้แล้วกล่าวว่าดวงตาของนางรักษาได้ ขอเพียงแค่เต็มใจจ่ายเงินจำนวนหนึ่งเท่านั้น

แน่นอนว่าอวี้ซื่อย่อมไม่ยอมจ่ายเงินจำนวนนี้ ถึงแม้เขาจะหาเงินได้บ้าง แต่เขาก็ไม่สามารถหาเงินมากเพียงนั้นได้ในเวลาสั้น ๆ

ทว่าไม่คิดว่าครอบครัวลู่จะยินดีรักษาอันอวี้

“น้องสาว เจ้ากลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนเถอะ” อันอี้หางลูบหัวของอันอวี้เบา ๆ “ไม่ต้องกลัว ตอนนี้พี่สอบได้ซิ่วไฉแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าก็นับว่าเป็นน้องสาวของซิ่วไฉ รอพี่สอบได้ตำแหน่งขุนนางแล้ว จะไม่ให้ผู้ใดรังแกเจ้าอีก”

อันอวี้พยักหน้าเบา ๆ “เจ้าค่ะ สองสามวันนี้ท่านก็ผ่อนคลายลงบ้างนะเจ้าคะ อย่าได้อ่านหนังสือดึกดื่นจนเกินไป”

…

หัวหน้าหมู่บ้านเคาะประตูครอบครัวลู่

ลู่ฉาวอวี่เดินมาเปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านจึงเชิญเขาเข้าไป

มู่เจิ้งหานมาช่วยชงชา ส่วนลู่จื่ออวิ๋นวางผลไม้แห้งที่ซื้อมาจากในเมืองลงข้าง ๆ หัวหน้าหมู่บ้าน

ลู่อี้รู้จุดประสงค์ที่หัวหน้าหมู่บ้านมาเยือน จึงอธิบายให้มู่ซืออวี่ฟังสั้น ๆ จากนั้นจึงออกไปรับเขา

“หัวหน้าหมู่บ้าน ยังไม่ทานข้าวมากระมัง ข้าจะให้ภรรยาของข้าทำกับแกล้มเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกเรามาดื่มสุราสักสองสามจอกเถอะ”

หัวหน้าหมู่บ้านตอบรับอย่างกระตือรือร้น “ได้สิ ไม่ได้ดื่มสุรากับเจ้านานแล้ว เดี๋ยวนี้เจ้ายุ่งยิ่งนัก กว่าจะได้พบเจ้าก็ยากเหลือเกิน”

ความคิดเห็น