ตอนที่ 8 ฉันมีหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ให้ตัวเอง

แม้ว่าสาวใช้คนนั้นจะสับสนว่าทำไมเอลสเพ็ธถึงถามคำถามนั้นออกมาแต่เธอก็ตอบกลับไป “นอร่า เลย์มค่ะ”

ไม่นานนักพ่อบ้านก็เดินลงมาแล้วรายงานว่า “คุณวินธรัปครับ คุณนายวินธรัปครับ พวกเราเจอสิ่งนี้อยู่ในลิ้นชักล่างสุดของตู้เสื้อผ้าคุณลินวู้ดครับ”

ด้านในถุงพลาสติกสีดำมีกำไลหยก สร้อยเพชร และสร้อยข้อมืออยู่ ของพวกนี้คือเครื่องเพชรที่มาร์โกต์บอกว่าเธอทำหายไป

ทุกคนต่างพากันตื่นตะลึง เจอของพวกนี้ในห้องของเอลสเพ็ธจริงๆ น่ะเหรอ

มาร์โกต์รู้สึกโกรธจัด “ธีโอดอร์ วินธรัป คุณมีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้มั้ย ดูผู้หญิงที่คุณหามาให้ลูกชายตัวเองสิ นอกจากจะมาจากเมืองเล็กๆ แล้วยังเป็นหัวขโมยด้วย”

“เอลสเพ็ธไม่มีวันทำเรื่องแบบนี้แน่” ธีโอดอร์เชื่อแบบนั้น

ขณะเดียวกันโอฟีเลียก็ทำทีพูดเสริมขึ้นมา “จริงด้วยค่ะ บางทีอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันไปก็ได้”

สถานการณ์ในตอนนั้นหยุดนิ่งไป แล้วแคลลัมก็เสนอขึ้นมา “แม่ครับ พ่อครับ ให้คุณเคอร์บี้มาตรวจสอบลายนิ้วมือดีกว่า”

ถ้าเอลสเพ็ธเป็นคนทำจริง ลายนิ้วมือของเธอต้องปรากฏอยู่บนเครื่องประดับอย่างแน่นอน ดังนั้นธีโอดอร์จึงเชิญอาดริอาโน่ เคอร์บี้มาจากสถานีตำรวจเพื่อพิสูจน์ว่าเธอบริสุทธิ์

ขณะมองไปที่เขา มาร์โกต์ก็กล่าวสนับสนุนขึ้นมา “เอาสิ แต่ถ้าเธอเป็นคนขโมยของพวกนี้ไปจริง เธอต้องล้มเลิกสัญญาหมั้นหมายแล้วออกไปจากบ้านเราเสีย”

ก่อนธีโอดอร์จะทันได้พูดอะไร เอลสเพ็ธก็ตอบกลับไป “ตกลง”

ขณะที่อาดริอาโน่กำลังตรวจสอบลายนิ้วมืออยู่ คนในบ้านก็ไปที่ห้องอาหารเพื่อทานมื้อค่ำกัน หลังจากที่พวกเขานั่งที่ของตัวเองแล้ว แม็กซ์ก็พูดขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีก่อนที่ธีโอดอร์กับมาร์โกต์จะเดินเข้ามาว่า “เอลสเพ็ธ นี่อาจจะเป็นมื้อสุดท้ายที่คุณจะได้กินอิ่มท้องนะ เอาให้เต็มที่ล่ะ”

“คุณก็กินเยอะๆ ด้วยเหมือนกันล่ะ ถ้าพรุ่งนี้ฉันยังอยู่ที่นี่ ฉันจะให้คุณวินธรัปเตะคุณออกจากบ้านอย่างไวที่สุดเลย”

“ฝันไปเถอะ” แม้จะพูดอย่างนั้นแต่แม็กซ์ก็รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ ถ้าเอลสเพ็ธไม่ได้ขโมยเครื่องเพชรไปจริงๆ ดูจากการที่พ่อของเขาโอ๋เธอเสียยิ่งกว่าอะไรแล้ว เขาอาจจะโดนไล่ออกจากบ้านจริงๆ ก็ได้

หลังจากมื้อค่ำ ผลการตรวจสอบก็ออกมาเป็นที่เรียบร้อย

มีรอยนิ้วมือของเอลสเพ็ธอยู่บนกำไลหยกจริงรวมถึงในห้องของธีโอดอร์และมาร์โกต์ด้วย แต่ถึงอย่างนั้นธีโอดอร์ก็ยังปฏิเสธที่จะเชื่ออยู่ดี