บทที่ 204 เขากำลังสร้างวิถีเก่าของพ่อขึ้นใหม่

โจ๋เยว่พูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเดียวกัน โจ๋เซวียนไม่ชอบฟังมากนัก

เธอบ่นว่า "ฉันไม่ได้พยายามเท่าเธอ จีบผู้ชายหนึ่งคนก็จีบมาเป็นปีๆ จีบมานานขนาดนี้ก็ไม่ติด ตามเงื่อนไขของคุณอา ทำไมต้องแขวนบนต้นไม้?"

โจ๋เซวียนไม่เข้าใจมากๆ หลายปีขนาดนี้ ท้ายที่สุดแล้วคุณอาจะมุ่งมั่นไปเพื่ออะไร

โจ๋เยว่จ้องมองเบาๆ "เธอจะเข้าใจอะไร? การที่จะจีบผู้ชายหนึ่งคน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าตามจีบเขามากี่ปี แต่มันเป็นการที่เธอได้รับอะไรจากเขาต่างหาก เสิ่นหลิวซูเองไม่มีภูมิหลัง แต่ในช่วงครึ่งแรกของชีวิตเขาอาศัยตัวตนในฐานะลูกเขยของตระกูลยวี่ เขาได้วางรากฐานที่มั่นคงและเจริญรุ่งเรืองไปทั่วสถานที่ทำงาน ตอนนี้เขามั่นคง จัดตั้งขึ้นเป็นกรรมการ เขามีความทะเยอทะยานของหลิงอวิ๋น ฉันมีความสุขที่ได้เป็นคนสนิทเคียงข้างเขา มาเป็นปรมาจารย์ของหวนย่าไถ"

ขณะที่เธอพูด หางตาของเธอถูกยกขึ้นและเธอก็พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ "ถ้าไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ของฉัน คุณเปลี่ยนอาชีพ ทำไมถึงยังตั้งหลักมั่นในหวนย่า แล้วยังมาเป็นเจ้าบ้าน?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ โจ๋เซวียนก็หุบปากไปอย่างจริงใจ

ตระกูลโจ๋ของพวกเขานั้นสิ้นสุดกำลังต่อสู้แล้ว ครอบครัวนักวิชาการที่เรียกว่าครอบครัวไม่มีอะไรมากไปกว่าการทาทองคำบนใบหน้า อันที่จริง เธอยากจนและไม่มีอะไรดี และเธอไม่สามารถหางานที่ดีให้กับเธอได้ด้วยซ้ำ

เดิมทีเธอต้องการเข้าสู่วงการบันเทิงและไปพบผู้กำกับสองสามคน แต่การแสดงยังไม่ลงตัว และกลับถูกเอาเปรียบเป็นอย่างมากอีกด้วย

แต่เป็นคุณอาโจ๋เยว่ที่ยื่นมือช่วยเธอ ทำให้เธอเข้าไปในหวนย่าไถได้ ทำงานเป็นพนักงานต้อนรับเพื่อรักษาบุคลิกที่สง่างามและชาญฉลาดของเธอ

แต่โจ๋เซวียนนั้นเล่นเส้นเข้ามา

อันที่จริง ตอนแรกเธอต้องการจะเล่นเส้นของยวี่จิ้นเหวิน แต่เนื่องจากพวกเขาเลิกกัน เขาจึงลบข้อมูลติดต่อทั้งหมดของเธอ และเขาไม่ต้องการพบเธอ จะให้เขามาช่วยก็ไม่ได้

สุดท้ายโจ๋เยว่ต้องคุยกับเสิ่นหลิวซู หลังจากพูดโน้มน้าวใจแล้ว เลยต่อรองตำแหน่งของเจ้าของฝึกหัดอย่างไม่เต็มใจมา

จะสามารถเปลี่ยนเป็นสมาชิกได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของโจ๋เซวียน

ดังนั้นวันนี้โจ๋เยว่ได้รับแจ้งจากเสิ่นหลิวซูว่าจะพาเธอไปงานเลี้ยงชิมไวน์ ดังนั้นเธอจึงรีบเรียกโจ๋เซวียนมา โชคดีที่เสิ่นหลิวซูมีใบหน้าที่คุ้นเคยเลยได้รับคะแนนความประทับใจ

โจ๋เซวียนบอกโจ๋เยว่ว่า "ยวี่จิ้นเหวินก็อยู่ที่นี่ด้วย"

โจ๋เยว่อดแปลกใจไม่ได้ "อะไรนะ? ยวี่....." เธอนึกขึ้นได้ว่าเธอเสียงดังไปหน่อย เลยเบาเสียงลง "ยวี่จิ้นเหวินก็อยู่ที่นี่ในเมืองไป่ด้วย เขาอยู่ที่เมืองหนานหรอกเหรอ?"

เธอไม่เคยคาดหวังว่าพ่อและลูกชายจะได้อยู่ด้วยกัน

ถามไม่ทันแล้ว โจ๋เยว่จับโจ๋เซวียนอย่างระมัดระวังและแนะนำ "เธอฟังชัดเจนแล้ว วันนี้เป็นโอกาสสำคัญในชีวิต ถึงจะไม่ฉายแสงก็พลาดไม่ได้แล้วรู้ไหม?"

โจ๋เซวียนพยักหน้าอย่างโง่เขลาและกล่าวว่า "หนานซ่งก็อยู่ที่นี่เช่นกัน"

การแสดงออกของโจ๋เยว่แตกต่างอีกครั้ง "เธอมาที่นี่ด้วยเหรอ?"

วันนี้เจอกันจริงๆ

.......

หนานซ่งและจี้อวิ๋นมาที่การชิมไวน์โดยไม่ได้ตั้งใจ พวกเขาแค่มาเพื่อชิมไวน์

เมื่อพวกเขามาถึง ทั้งสองก็ตรงไปที่ห้องชิมไวน์ บนโต๊ะแถบวงรี มีนักชิมช่วยแนะนำประเภทไวน์ และแขกรับเชิญชิมไวน์ก็นั่งบนเก้าอี้บาร์

ห้องชิมขนาดใหญ่แบ่งออกเป็นพื้นที่ต่างๆและตามภูมิภาคต่างๆนักชิมมาจากทั่วทุกมุมโลก และบางคนมีล่ามอยู่ข้างๆ และพวกเขาจะให้คำอธิบายขณะชิมไวน์

บริเวณที่นั่งของประเทศ F มีลูกค้ามากที่สุด และใช้เวลาไม่นานในการเปิดขวด Lafite เกือบจะดื่มเสร็จแล้ว มีใบเสร็จสั่งซื้อจำนวนมาก

หนานซ่งและจี้อวิ๋นไม่สนใจใน Lafite เก็บกองไว้ในห้องเก็บไวน์ ดื่มจนชิน

มาวันนี้ก็แค่อยากลองสิ่งที่แตกต่างออกไป

"การชิมไวน์ต้องเรียงลำดับกัน เริ่มต้นด้วยไวน์ขาวหรือสปาร์คกลิ้งไวน์ ร่างกายมีตั้งแต่รสอ่อนไปจนถึงเข้ม จากสดชื่นไปจนถึงเข้มข้น คุณสามารถตัดสินการดื่มของคุณโดยไม่สูญเสียรสชาติ และอย่าดื่มจนเมา"

ที่นี่หนานซ่งให้จี้อวิ๋นเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่แพร่หลาย เพื่อป้องกันไม่ให้เขาหลั่งไหลเหมือนควาย อีกด้านหนึ่งก็สั่งเหล้าองุ่นหวานและอร่อยอย่างไม่เป็นระเบียบ ผลานเงินคนอื่นนี่สนุกจริงๆ

ในเวลาเดียวกันฟู่ยวี่ก็ถอนหายใจให้ยวี่จิ้นเหวินด้วยอารมณ์——

"การชิมไวน์นี้คล้ายกับการชิมผู้หญิง เมื่อฉันยังเด็ก ฉันชอบโจ๊กและเครื่องเคียง แต่ตอนนี้ ฉันชอบของที่มีรสชาติ ยิ่งเผ็ด ยิ่งเข้มข้น ยิ่งสดชื่น"