ความน่ารักของใบพลู

“พูดบ้าอะไรของนาย นี่ก็เย็นแล้วนะ ฉันหิว”

“อะไรนะ! หึ! รอให้มืดก่อนดีไหม เธอจะกินฉันตอนนี้เลยเหรอ... อืม... ถ้าอย่างนั้นปิดหน้าต่างก่อนนะ” ออสตินพูดพร้อมกับรีบดีดตัวลุกขึ้นเดินตรงไปที่หน้าต่าง เพื่อแกล้งหญิงสาวให้เขินอายหนักกว่าเดิม

“นี่ออสติน! นายจะแกล้งฉันไปถึงไหน ฉันหิวข้าวแล้ว เราไปหาอะไรกินกันดีกว่าน๊า” คราวนี้ใบพลูได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนผิดไปจากเมื่อก่อนราวกับคนละคนที่ออสตินเคยรู้จัก ซึ่งเธอกำลังทำให้เขาตกหลุมรักในรอบที่ร้อยได้แล้วมั้งในวันนี้

“ไอ้ขุนเขากับเพื่อนๆ รออยู่ ไปด้วยกันนะ ฉันอยากให้เธอไปด้วย” ออสตินพูดออกมาจากใจจริง เพราะเขาอยากให้มอนเน่ได้รู้จักกับใบพลู เนื่องจากชายหนุ่มรู้ดีว่าเพื่อนของเขาคนนี้ คิดเกินเลยจนทำให้ออสตินรู้สึกอิดอัด ซึ่งเวลาที่เจอกันเธอมักจะทอดสะพานให้กับเขาอยู่เป็นประจำ ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมจวบกระทั่งเจอกันบ้างตามโอกาสต่างๆ

“แต่ฉัน...”

“ไม่มีแต่”

“ว้าย! ออสติน” ใบพลูถึงกับร้องออกมาเสียงหลง เมื่อร่างอรชรของเธอถูกชายหนุ่มช้อนขึ้นมาอยู่ในวงแขนอันแข็งแกร่งของเขาในท่าเจ้าสาว จนเธอต้องรีบเอาวงแขนคล้องลำคอแกร่งเอาไว้แน่น เพราะกลัวว่าจะพลัดตกลงมา

“เธอจะเดิน หรือว่าให้ฉันอุ้มไปดี หืม” ออสตินพูดพลางโน้มใบหน้าลงต่ำ ซึ่งทำให้ใบพลูถึงกับต้องเบือนหน้าหนี เพราะเธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากถูกเขาจูบไปแล้วอย่างหนำใจ

“เดี๋ยวฉันตามไป”

“ก็ไปด้วยกันเลยสิ เธอจะรออะไร”

“ฉันขอเก็บภาพพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินก่อนได้ไหม”

“ไหนบอกว่าหิวข้าวไง”

“หิวแต่อยากเก็บภาพวิวสวยๆ เอาไว้ใช้วาดภาพ เผื่อได้ใช้ประกอบกับงานออกแบบด้วยไง” หญิงสาวพยายามคิดหาข้ออ้าง เพราะเธอไม่อยากทำให้บรรยากาศของการพบปะเพื่อนๆ ของออสตินอิดอัด