ตาเฒ่าหลี่เผยรอยยิ้ม “จำได้ว่าตอนนั้นเขาล้างสมองฉันทุกวัน เป็นอาจารย์นั้นดีกว่าเป็นข้าราชการ อาจารย์คือผู้ที่ถ่ายทอดวิชาให้มนุษย์ เป็นแบบอย่างที่ดีของคนอื่น ได้รับความนับถือกว่าเจ้าขุนมูลนายแก่ๆ นั้นเป็นไหนๆ…เธอลองคิดดู พวกเราเพิ่งจะเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน จะทนกับการล้างสมองแบบนั้นได้ยังไง พวกเราดูแคลนข้าราชการ ไม่สนใจการทำธุรกิจ คิดแค่อย่างเดียวว่าเรียนจบแล้วจะรั้งตัวอยู่ที่มหาวิทยาลัย กลายเป็นอาจารย์คนหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ ตอนที่ฉันเรียนจบ อันที่จริงไม่ได้อยากเป็นอาจารย์ ปรากฏว่าตาแก่นั่นไปหาพ่อแม่ฉัน เล่าว่าอาจารย์เซี่ยงไฮ้นั้นน่าเคารพนับถือขนาดไหน สวัสดิการอะไรก็ดี…จากนั้นยังซ้อมฉันอีกหนึ่งชุด บอกว่าถ้าฉันกล้าไป เขาจะตัดขาฉันทิ้ง…ฉันที่ถูกเขาบังคับและล่อลวงเลยจับพลัดจับพลูมาเป็นอาจารย์อยู่ที่เซี่ยงไฮ้”
ฟางผิงเพิ่งรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรก นึกไม่ถึงว่าตาเฒ่าหลี่จะเป็นลูกศิษย์ของอธิการบดี!
ตอนนี้ฟางผิงไม่คิดแทรกบทสนทนา
ตาเฒ่าหลี่เล่าอย่างสะเปะสะปะอยู่บ้าง จมดิ่งในห้วงความทรงจำ “หลายปีมานี้เขาใช้สารพัดวิธีเพื่อรั้งตัวนักศึกษาจำนวนมากให้อยู่รับตำแหน่งอาจารย์ต่อ ดังนั้นถึงได้มีเซี่ยงไฮ้ที่รุ่งเรืองในวันนี้ มีตำแหน่งเป็นสองมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ชื่อดัง น่าเสียดาย ระยะห่างจากความฝันของเขา ความฝันที่ว่ามหาวิทยาลัยจะต่อต้านถ้ำแห่งหนึ่งได้ยังคงยาวไกล ตัวเขาเอง เพราะเข้าสู่สนามรบมาหลายครั้ง ได้รับบาดเจ็บหนัก ร่างที่ไม่ดับสลายนั้นก็แทบจะดับสลายแล้ว ไม่ใช่แค่บาดแผลภายนอก แต่ยังรวมถึงด้านจิตใจ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหกสิบปี ลูกศิษย์ที่เขาสอนออกมากว่าครึ่งหนึ่งนั้นล้วนตายในสงครามของถ้ำใต้ดิน อย่ามองว่าเขาไม่พูด ในใจคงไม่รู้สึกอะไร ก่อนหน้านี้เขาวางแผนที่จะรอถ้ำใต้ดินของหนานเจียงปรากฏ เขาและผู้อาวุโสอีกส่วนหนึ่งจะไปตายในสงครามหนานเจียงด้วยกัน ฉันคิดว่า…คิดว่ายังจะยื้อเวลาได้มากกว่านี้ซะอีก แต่สถานการณ์ถ้ำใต้ดินของเซี่ยงไฮ้เลวร้ายมากขึ้น พวกตาแก่รอไม่ไหวแล้ว พากันเข้าไปตายในนั้น…”
ตาเฒ่าหลี่ดื่มเหล้าอีกแก้ว สะบัดหัวเผยทั้งรอยยิ้มและความโศกเศร้า “สุดท้ายก็ตายซะแล้ว อันที่จริงฉันรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง แค่นึกไม่ถึงว่าจะเร็วถึงขนาดนี้ เขาตายไป…น่าจะมีความสุขแล้ว แต่ไม่คิดบ้างว่าเขาตายแล้ว ความฝันของเขาจะเป็นยังไง? หนึ่งมหาวิทยาลัยสยบหนึ่งถ้ำ…ฮ่าๆ แค่เมืองเดียวยังเอาไม่อยู่! ตาแก่โม้ไว้ซะใหญ่โต โม้ตั้งแต่หกสิบปีก่อนจนถึงตอนนี้ ปรากฏว่ากำจัดได้แค่ขั้นแปดหนึ่งคนเท่านั้น น่าขายหน้าซะไม่มี! พวกเราก็ขายหน้าเช่นกัน ไม่ได้ช่วยทำความฝันของเขาให้เป็นจริง…”
ตาเฒ่าหลี่เผยรอยยิ้ม น้ำตากลับนองหน้า สี่สิบปี เขาอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ถึงสี่สิบปี คลุกตัวอยู่กับตาแก่นั่นถึงสี่สิบปี ทำใจไม่ได้จริงๆ
ฉันอยากให้ฉันตายก่อน ยังไงลูกศิษย์นายก็ตายมากพอแล้ว ชินไปตั้งนานแล้ว
แต่นึกไม่ถึงว่านายจะตายก่อนฉัน อาจารย์นั้นมีแค่คนเดียว เป็นอาจารย์เพียงคนเดียวของเขา!
ฟางผิงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา รินเหล้าให้ตาเฒ่าหลี่อีกหนึ่งแก้ว
ตาเฒ่าหลี่ดื่มจนหมดรวดเดียว ใบหน้าค่อยๆ ฟื้นฟูเป็นปกติ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ตายก็ตายนั่นแหละ อายุปูนนี้น่าจะคิดตกแล้ว พล่ามกับเธอไปตั้งเยอะ น่าขายหน้าจริงๆ เผยจุดอ่อนซะได้ ห้ามเอาไปพูดข้างนอกเชียว ไม่งั้นตาเฒ่าจะซัดเธอตายในฝ่ามือเดียว!”
“อืม”
“เล่ามา สถานการณ์ในถ้ำใต้ดินเป็นยังไงบ้าง?”
“ตอนที่พวกเราออกมา ได้ทำลายวงล้อมของทั้งสองเมืองแล้ว สังหารผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำและกองกำลังทหารทั่วไปจำนวนมาก…”
ฟางผิงเล่าสถานการณ์ให้ฟังคร่าวๆ ตาเฒ่าหลี่พยักหน้าเล็กน้อย “สถานการณ์ยังไม่นับว่าเลวร้ายจนเกินไป น่าจะพอต้านได้ มีแค่สองเมืองเท่านั้น ประเทศจีนมีฝีมือกำราบอยู่แล้ว ไม่เหมือนเทียนหนาน เดิมทีประเทศจีนก็ไม่สามารถสร้างฐานที่มั่นอย่างเมืองความหวังได้ อุโมงค์ทางเดินยังใกล้กับเมืองอีกฝ่ายเกินไป นี่จึงทำให้ถูกโจมตี ทางเซี่ยงไฮ้อยากจะทำลายเมืองความหวัง มีแต่ต้องร่วมมือกับห้าเมืองขึ้นไป แต่…บาดเจ็บล้มตายคงไม่ใช่น้อยๆ ครั้งนี้สังหารสองแม่ทัพใหญ่ของเมืองเทียนเหมิน ขุนพลระดับสูงห้าคน เมืองเทียนเหมินไม่คุ้มค่าให้ต้องกังวลอีกแล้ว ทางตงขุย ตอนนี้มีระดับสูงเคลื่อนไหวแค่สี่คน หากไม่บุกทะลวงออกมา ต่อไปการต่อสู้หลักๆ คงจะมีแต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางและระดับล่างแล้ว”