ตอนที่ 21
บทที่ 21 องค์ชาย เชิญดื่มให้เต็มที่
22 ตุลาคม 2569
หยุนหรั่นเฟิงยิ้มจนตายิบหยีขณะหันไปมองเซียวจิ่นหมิง "องค์ชายแปด เจ้าจะรับมันไปเอง หรือจะให้ข้าปรนนิบัติเจ้าดีล่ะ?"
เซียวจิ่นหมิงยกถ้วยชาขึ้นมาด้วยท่าทางเคร่งเครียด
หยุนหรั่นเฟิงยิ้มก่อนจะเสริมว่า "เพื่อประสิทธิภาพของยา ปริมาณต้องมากพอ องค์ชาย เชิญดื่มให้เต็มที่!"
"....."
หลังจากดื่มชาจนหมดหม้อได้อย่างยากลำบากในที่สุด จุยเฟิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร หลินหลังก็เดินปิดจมูกเข้ามาพร้อมยก 'ชุดน้ำชา' มาให้อีกหนึ่งหม้อใหญ่ ๆ!
หยุนหรั่นเฟิงตบมือเบา ๆ พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "องค์ชาย เชิญดื่มให้เต็มที่!"
"....."
หลังจากดื่มชาจนหมดด้วยความยากลำบากอย่างสุดแสน จุยเฟิงก็รีบยื่นถ้วยชาล้างปากถ้วยหนึ่งให้เขา "องค์ชาย ท่านดื่มนี่ให้คลายเลี่ยนสักหน่อยเถอะ"
เซียวจิ่นหมิงปรายตามองไปที่ถ้วยใส่น้ำ ที่ลำคอเกิดความเคลื่อนไหวน้อย ๆ เขาผลักจุยเฟิงออกไปอย่างไม่รีรอ หันหลังกลับทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก
หยุนหรั่นเฟิงทำท่าหยุดอีกฝ่ายไว้ทันที ดวงตากลมโตคู่งามกระพริบปริบ ๆ " นี่องค์ชายจะไปไหนรึ? ยังไม่ถึงยามอู่เลยแท้ ๆ ก็คิดจะไปแล้วหรือ? ถ้าท่านขมจนทนไม่ได้ก็บอกมาตรง ๆ เถอะ ข้าแค่ไปหาคนอื่นมาแทนก็ได้แล้วล่ะ "
เซียวจิ่นหมิงมองหญิงสาวที่แสดงสีหน้า "ข้าเปี่ยมล้นด้วยคุณธรรมและใจกว้างอย่างยิ่ง" ตรงหน้า หนังตาถึงกับกระตุกขึ้นมาน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยปากพูดช้า ๆ ว่า "ข้าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"
“ได้ ! ข้าจะเตรียมของไว้รอเจ้า” หยุนหรั่นเฟิงพูดด้วยท่าทางห่วงใย “เจ้าต้องเร็ว ๆ หน่อยล่ะ”
"...." เซียวจิ่นหมิงหันหลังกลับแล้วเดินจากไปทันที แต่เงาร่างขณะเดินไปดูจะหนัก ๆ อยู่หลายส่วน
หลินหลังมีท่าทีกังวล "คุณหนูเจ้าคะ ท่านว่าองค์ชายจะยังกลับมาอีกหรือไม่เจ้าคะ?"
ยานี้นางเป็นคนเคี่ยวเอง ตัวนางเองยังแทบทนไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนที่ต้องดื่มมัน!
หยุนหรั่นเฟิงยิ้มจนตายิบหยี "วางใจเถอะ เขาต้องมาแน่"
แม้ว่าไอ้ผู้ชายนิสัยหมาคนนี้จะมีด้านที่ไม่นับว่าเป็นของดีอะไร แต่ในแง่ของการรับปากอะไรไว้แล้วรักษาสัญญานั้นอย่างแข็งขัน ก็ยังนับว่าเป็นลูกผู้ชายพอ
“แล้วของที่ข้าสั่งให้เจ้าเตรียมล่ะ?”
"อยู่นี่เจ้าค่ะ!"
หลินหลังยกมือขึ้น ประกายแสงสีเงินเย็นเยียบชวนให้ใจหนาวเยือก!
เซียวจิ่นหมิงที่กลับมาหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ บังเอิญเห็นภาพฉากนี้เข้าพอดี ฝีเท้าพลันหยุดชะงักไปชั่วขณะ!
จุยเฟิงตกใจจนตาค้าง "แล้วนี่มันคืออะไรอีกล่ะเนี่ย?"
"เข็มเงิน ใช้สำหรับการฝังเข็ม!" หลินหลังพูดเสียงดัง
“ข้าย่อมรู้อยู่แล้วล่ะว่ามีไว้สำหรับการฝังเข็ม แต่การฝังเข็ม จำเป็นต้องใช้เข็มเงินจำนวนมากขนาดนี้เลยรึ?” จุยเฟิงหันไปมององค์ชายของตน ที่กำลังจะถูกเข็มแทงจนกลายเป็นเม่นอย่างนึกหวาดหวั่น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยินว่า “คงจะไม่เกิดปัญหาอะไรใช่หรือไม่?”
"ศาสตร์ในด้านการฝังเข็มนั้นทั้งกว้างขวางและลึกซึ้ง คนที่เพิ่งดื่มยาเข้าไป จะอย่างไรก็ต้องกระจายคายความร้อนในร่าง ปล่อยให้สะสมเป็นเวลานาน ๆ มันจะไม่ดี" หยุนหรั่นเฟิงยิ้มน้อย ๆ ดวงตาหยักโค้งดูเหมือนแมวจอมเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง "องค์ชาย หม่อมฉันจะช่วยกระจายฤทธิ์ยาในร่างให้ท่านเอง ดีหรือไม่?"
นางก้มหน้าลงเล็กน้อย ปอยผมดำขลับช่อหนึ่งร่วงลงมาคลอเคลียบนใบหน้าของเซียวจิ่นหมิง เขาเอียงตัวไปข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว สองตาจับจ้องไปที่แก้มขาวนวลเนียนไร้ที่ติของนาง ผิวพรรณบอบบางละเอียดผุดผาดดั่งกระเบื้องเคลือบ ทันใดนั้นเขาก็หวนนึกถึงค่ำคืนวันแต่งงาน.....…
แม้จะรู้ดีว่าภายใต้รูปลักษณ์อันงดงามของนาง มีจิตใจที่ดุจดั่งปีศาจชั่วร้ายหลบซ่อนอยู่ แต่ในหัวใจกลับรู้สึกร้อนรุ่ม จนเหมือนจะควบคุมไม่ได้ขึ้นมาเล็กน้อย นัยน์ตาลึก ๆ มืดทะมึนไปชั่วขณะ
เขารวบรวมสติ ระงับอารมณ์ฟุ้งซ่านทั้งหมด แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "แล้วแต่เจ้าเถอะ"
“องค์ชายช่างเป็นคนที่เด็ดขาดดีจริง ๆ!” หยุนหรั่นเฟิงวาดมุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้ม “หม่อมฉันจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน”
เข็มเงินส่องประกายวาบ แทงเข้าไปในขมับอีกฝ่ายอย่างแม่นยำเฉียบคม!
ร่างกายของเซียวจิ่นหมิงสั่นเทาเล็กน้อย!
หลังจากฝังเข็มเสร็จก็คือการแช่น้ำ ในอ่างแช่น้ำมีข้าวของแปลกประหลาดอยู่มากมาย ทันทีที่เข้าไปก็รู้สึกร้อนเหมือนโดนต้มอยู่ในน้ำมันเดือด ๆ เจ็บปวดรวดร้าวไปจนถึงกระดูก
แช่น้ำเสร็จก็เป็นอาหารเสริมแบบครบหมู่ จะงู หนอน หนู มด เอามา ทอด ผัด ต้ม นึ่งล้วนมีหมด และแน่นอนว่าเรื่องกลิ่นและสีสันต้องครบครันจัดเต็ม ต้องกึ่งสุกกึ่งดิบแบบมีเลือดซิบ ๆ ทุกจาน
หลังจากเสริมอาหารครบทุกหมู่ ก็ต่อด้วยนอนเตียงน้ำแข็งรักษาบาดแผล เตียงน้ำแข็งหนาขนาดสามฉื่อที่เย็นยะเยือกจนชวนใจสั่น หนาจนแค่มองเฉย ๆ ก็รู้สึกหนาวแล้ว
“วันนี้ลำบากองค์ชายแล้ว คงจะอ่อนเพลียแย่แล้วสินะ นี่ก็ดึกแล้ว ท่านรีบไปจัดที่ทางเข้านอนเร็ว ๆ เถอะ เตียงเตรียมไว้ให้พร้อมแล้ว หม่อมฉันมีคุณธรรมมากเลยใช่หรือไม่?”
"....."