เหยาปิง ในตำแหน่งสาวใช้คนสนิทและหัวหน้าสาวใช้ส่วนตัว ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นางจัดการเรื่องในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สาวใช้ที่ถูกคัดเลือกเข้ามาใหม่ก็ตั้งใจทำงานและเชื่อฟังดี นางจึงมีความสุขกับหน้าที่นี้อย่างมาก แต่ถึงจะมีสาวใช้ผู้ช่วยแล้ว ในทุกๆ วันนางจะยังคงนั่งข้างเตียง คอยป้อนอาหารบำรุงให้คุณหนูสี่อย่างอ่อนโยนด้วยตนเองทุกมื้อ
“คุณหนูสี่ ท่านต้องกินให้หมดนะเจ้าคะ ท่านหมอจางบอกว่าถ้าท่านแข็งแรงเร็วขึ้น เราจะไปเดินเล่นในสวนกันได้แล้ว” เหยาปิงพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
หลิวรุ่ยหลินในร่างเหยาหลิงเจินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ใบหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดฝาด และดวงตาที่เคยเหม่อลอยก็เต็มไปด้วยความสดใส ความรวดเร็วในการฟื้นตัวนี้เป็นผลจากการที่นางใช้ความรู้ด้านการแพทย์และการบำรุงร่างกายของเจ้าสำนักอสนีเมฆามาใช้อย่างเคร่งครัด นางยังคงรับยาบำรุงและอาหารตามคำแนะนำของท่านหมอจาง แต่ในระหว่างนั้นนางก็ใช้พลังปราณพื้นฐานที่ฟื้นคืนมาเพียงน้อยนิด ควบคุมและซึมซับสารอาหารรวมถึงตัวยาหายากเหล่านั้นเข้าสู่เส้นลมปราณที่แห้งเหือดโดยตรง
บาดแผลและร่องรอยกดทับจากการนอนป่วยเป็นเวลานานกลายเป็นปัญหาสำคัญ เหยาปิงทำหน้าที่ดูแลบาดแผลเหล่านี้ด้วยมือของตัวเองอย่างไม่รังเกียจ นางใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดร่างกายของคุณหนูอย่างละเอียดลออทุกวัน
“คุณหนู บ่าวรู้ว่ามันคงจะเจ็บมาก แต่ท่านทนหน่อยนะเจ้าคะ บ่าวจะทายาให้เบาที่สุด” เหยาปิงพูดพลางทายาหอมสูตรพิเศษที่ฮูหยินส่งมา
“อือ... เจินเจินทนได้” หลิวรุ่ยหลินตอบด้วยเสียงเลียนแบบเด็กน้อยพลางพยักหน้า นางสามารถทนความเจ็บปวดจากการถูกดาบฟันได้สบายๆ แผลแค่นี้ย่อมไม่เป็นปัญหา แต่ความรู้สึกขอบคุณต่อความจงรักภักดีของเหยาปิงนั้นรุนแรงกว่าความเจ็บทางกาย นางจ้องมองเหยาปิงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
เด็กสาวคนนี้ไม่เพียงแต่จงรักภักดีต่อนายที่ป่วยไร้สติ แต่ยังเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อปกป้องนางจากคำขู่ของพวกสาวใช้สารเลวอีกด้วย
ด้วยความรู้เดิมของหลิวรุ่ยหลิน นางแนะนำเหยาปิงให้ใช้สมุนไพรบางชนิดบดละเอียดผสมกับน้ำผึ้ง เพื่อทาผิวพรรณที่แห้งกร้านและบอบช้ำ
“ปิงปิง... ทา... ตรงนี้...” นางชี้ไปที่ผิวหนังส่วนที่แห้งกร้านที่สุด