ตอนที่ 937 อับอาย

โอวหยางโม่ไม่เข้าใจจริงๆ ในสายตาอาจารย์เหล่านี้คนที่เรียนจบในคณะการสอนจากมหาวิทยาลัยอังกฤษอย่างเขา ยังสำคัญไม่เท่านักเรียนตัวเล็กๆ คนหนึ่งงั้นเหรอ?

อาจารย์ซ่งพูด “มีสิทธิ์อะไรงั้นเหรอ? ต่อให้คุณไม่ใช่อาจารย์ แต่การใส่ร้ายคนคนหนึ่งก็ควรจะไปขอโทษเขาไม่ใช่เหรอ?”

“ผู้อำนวยการ...” โอวหยางโมมองไปทางผู้อำนวยการพาน เขาหวังว่าผู้อำนวยการพานจะช่วยเขาพูดอะไรบ้าง

แต่ทว่าผู้อำนวยการพานกลับมีสีหน้าไม่เป็นมิตรเช่นทุกที เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าอาจารย์ซ่งไม่พูดผมก็เกือบจะลืมไปแล้ว ก่อนหน้านี้คุณก็รับปากกับผมเรื่องที่จะไปขอโทษนักเรียนมู่ซย่าในพิธีชักธง แต่ถึงตอนนี้คุณก็ยังไม่ได้ทำ”

“ผม...”

“พอดีเลย” ผู้อำนวยการพานพูดขัดโอวหยางโม่ “ถ้าครั้งนี้คุณใส่ร้ายนักเรียนมู่ซย่าจริงๆ งั้นก็ถือว่าทบความผิดครั้งเก่าไปด้วยเลย เรื่องที่คุณกล่าวหาว่านักเรียนมู่ซย่ามีเรื่องในมหาวิทยาลัยรวมไปถึงเรื่องในงานเลี้ยงต้อนรับนักเรียนใหม่ ขอโทษรวมกันสามเรื่องไปเลย”

“ผู้อำนวยการ!” โอวหยางโม่พูดอย่างไม่ยอมแพ้ “ท่านจะให้ผมขอโทษที่งานการกุศลจริงๆ เหรอ? ตอนนั้นบรรดาผู้ปกครองก็จะมาร่วมด้วย ถ้าผมทำแบบนั้นก็จะเป็นการหักหน้าอาจารย์ทั้งหมดของมหาวิทยาลัยจิงตูนะครับ หรือเกียรติของอาจารย์สำคัญไม่เท่านักเรียนคนหนึ่งงั้นเหรอ?”

“ทำความผิดก็ควรจะขอโทษ นี่เป็นกฏที่มีมาตั้งแต่อดีตแล้ว มันก็เหมือนกับการใช้หนี้เมื่อยืมมาไง” ผู้อำนวยการพานขมวดคิ้วพูดขึ้น “อีกอย่าง คุณอาจจะมีความคิดที่ผิดไป คนเป็นอาจารย์ไม่ได้สำคัญที่สุด กลับกัน นักเรียนเป็นคนที่สำคัญที่สุดในมหาวิทยาลัยต่างหาก ในฐานะอาจารย์อย่างคุณควรจะทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่นักเรียน ในเมื่อทำผิดไปแล้วก็ควรจะขอโทษ เรื่องนี้ไม่ควรมาต่อรองอะไรอีก”

โอวหยางโม่ขบริมฝีปากแน่น “ได้! ถ้าเช็กดูแล้วมู่ซย่าไม่ได้ทำการโกงข้อสอบ ผมจะขอโทษเธอด้วยตัวเองต่อหน้าคนทั้งหมด แต่ถ้าเธอโกงจริงๆ งั้นผมขอให้ท่านไล่เธอออกจากมหาวิทยาลัยโดยทันที!”

ผู้อำนวยการพานพยักหน้า “ได้ การโกงข้อสอบถือเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจ โดยเฉพาะการสองครั้งสำคัญแบบนี้ ถ้านักเรียนมู่ซย่าทำจริงๆ งั้นผมจะไล่เธอออกจากมหาวิทยาลัยตามกฏ”

เมื่อได้ยินคำว่า 'ไล่ออก' โอวหยางโม่ก็สบายใจขึ้นเล็กน้อย