ตอนที่ 925 ป่วย

สีหน้าของจวินหรงเซวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขาตัดสินใจและพยักหน้าพร้อมกับเอ่ย “งั้นก็ตกลงครับ ผมจะกลับไปเตรียมตัวสอบเดี๋ยวนี้ จะมีการสอบในวันจันทร์ งั้นผมจะกลับไปทบทวนบทเรียนนะครับพี่ชาย”

“ไปเถอะ” จวินเฮ่าเซวียนโบกมือไปมาและมองดูจวินหรงเซวียนเดินจากไป

“นายก็ไปเถอะ” จวินเฮ่าเซวียนจ้องมองหลัวอี้และเอ่ย “ไม่ใช่ว่าโรงพยาบาลหลัวซื่อของพวกนายกำลังเตรียมเปิดขยายสาขาหรือไง? นายมีธุระตั้งมากมาย ไม่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนไอ้โง่อย่างฉันหรอก”

หลัวอี้เลิกคิ้วขึ้น “งั้นนายแน่ใจใช่ไหมว่านายจะให้ความร่วมมือกับการรักษา?”

“พูดจาไร้สาระ! คิดว่าฉันเป็นเด็กสองสามขวบจริงๆหรือไง!”

“งั้นก็โอเค” หลัวอี้วางใจและกล่าว “มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอด ฉันขอตัวไปสะสางงานก่อน”

“รีบไป รีบไปเลย ฉันต้องการพักผ่อนสักหน่อย”

หลัวอี้พยักหน้า หันหลังและจากไป

จวินเฮ่าเซวียนหลับตา โสตประสาทรับฟังการเคลื่อนไหวด้านนอก

กระทั่งเสียงฝีเท้าลับหายไป ฉับพลันเขาลืมตาขึ้น สายตาจับจ้องไปยังรถเข็นด้านข้างเตียง

ยังคงเตรียมรถเข็นไว้ให้เขาด้วย เขาผ่าตัดหัวใจ ไม่ใช่ว่าขาของเขานั้นพิการ

จวินเฮ่าเซวียนมุ่ยปาก กดบริเวณปากแผลอย่างแผ่วเบา ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความยากลำบาก

เขาเปิดประตู ฉวยโอกาสขณะไม่มีใครสังเกตเห็น เขารีบก้าวเท้าเดินไปยังบันได

บันไดเพียงไม่กี่ก้าว จวินเฮ่าเซวียนใช้เวลามากกว่าสิบนาทีในการเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบน

มู่ซย่า....

ไม่รู้ว่ามู่ซย่านั้นอยู่ห้องพักผู้ป่วยห้องไหน

จวินเฮ่าเซวียนคิดว่าจะเดินหาทีละห้องภายใต้ความเงียบงัน ทันใดนั้นเสียงของฉินหรานเฟิงดังขึ้นจากห้องพักผู้ป่วยห้องหนึ่ง “ผมคิดออกแล้ว! พาย3.18! ใช่หรือเปล่า?!”

นัยน์ตาของจวินเฮ่าเซวียนส่องประกาย รีบเดินไปยังห้องพักผู้ป่วยห้องนั้นในทันใด

ได้ยินเพียงเสียงของมู่ซย่าดังออกมาจากด้านใน “เป็น3.14ต่างหาก… ฉินหรานเฟิง ถ้าหากนายไม่มีอะไรทำก็กลับไปเถอะ ฉันนอนพักอยู่คนเดียวได้”

“ได้อย่างไรกัน? คุณป่วยหนักขนาดนั้น อาเยี่ยก็ไม่อยู่ ถ้าหากผมกลับไป คุณก็อยู่เพียงลำพังน่ะสิ”