ตอนที่ 504
บทที่505 ฉันขอถอนตัว
22 ตุลาคม 2569
ซุนซือหลี่รู้สึกไม่สบายใจตั้งแต่กลับมาจากเสี่ยวจูหลินในวันนั้น เขายังคงส่งข้อความถึงสือหมิงเฉียงไม่หยุดเพื่อยืนยันสถานการณ์เพราะกลัวว่าไฟจะเผาตัวเอง
สือหมิงเฉียงคาบบุหรี่อยู่ในปาก เปิดข้อความที่เขาได้รับจากซุนซือหลี่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีข้อความเสียงธรรมดาจนถึงการข่มขู่ด้วยคำสบถในตอนท้าย เขาเยาะเย้ยแล้วหรี่ตาลง และพิมพ์ส่งไปว่า “แกตาย ฉันรอด”
10 โมงเช้าที่โรงน้ำชาหลานซิน
ซุนซือหลี่รออยู่ที่โรงน้ำชาตั้งแต่เวลา 9 โมงเช้า เขากินไม่ได้นอนหลับตลอดช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เมื่อถึงเวลาที่สือหมิงเฉียงมาถึง เขาก็ดื่มชาหมดไปแล้วสองกาใหญ่ๆ
“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? อยากจะข้ามแม่น้ำโดยรื้อสะพานทิ้งเหรอ?”
ขณะที่สือหมิงเฉียงนั่งลง ซุนซือหลี่ก็ตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างแรงจนกาน้ำชาก็สั่นสะเทือน
“คิดว่าฉันชวนออกมาดื่มน้ำชาหรือไง?”
เส้นเลือดบนหน้าผากของซุนซือหลี่กำลังจะแตกออก
“ซุนซื่อหลี่” สือหมิงเฉียงวางถ้วยน้ำชาลงพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายและพูดอย่างประชดประชันว่า “เพื่อให้ได้เงินบริจาคนี้ คุณสัญญาว่าจะช่วยเราใส่ร้ายชิงเหมิง แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้รับเงินบริจาค มันเป็นเพราะคุณทำหลวนหล่วนหายไป และเพื่อชดใช้ให้กับพวกเรา คุณรับปากว่าจะลักพาตัวเซิ่งเสี่ยวซิง...”
สือหมิงเฉียงจงใจเน้นประโยคสุดท้าย ซุนซือหลี่หวาดกลัวจนลุกขึ้นยืนและต้องการปิดปาก จนกระทั่งเขามองไปทางซ้ายและขวาเพื่อยืนยันว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ
สือหมิงเฉียงยิ้มอย่างดูถูกและพูดต่อว่า “คุมบอกผมสิว่าทำไมนี่ถึงเรียกว่าการข้ามแม่น้ำโดยรื้อสะพาน”
หลังจากพูดจบ ใบหน้าของซุนซือหลี่ก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มและเริ่มรู้สึกรำคาญ
“ยังไงผมก็ไม่ทำ ผมขอถอนตัว !”
“คุณแน่ใจนะ?”
“ผมยังมีอะไรไม่แน่ใจอีกล่ะ? ตอนแรกผมคิดว่าการบริจาคครั้งนี้ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของเราจะสามารถกลายเป็นเป็นสาธิตระดับจังหวัดได้ ตอนนี้อย่าพูดถึงการเลื่อนขั้นเลย แม้ชีวิตของผมก็แทบจะไม่เหลือแล้ว พวกคุณมันทำธุรกิจสีดำชัดๆ !”
ยิ่งซุนซือหลี่พูดมากเท่าไร สือหมิงเฉียงที่หงุดหงิดก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในจิตใจของเขาในทันที
ชีวิตของสือหมิงเฉียงก่อนอายุ 30 ปีก็ไม่ต่างจากโลกใต้พิภพเลยแม้แต่น้อย ทั้งโหดร้ายและทารุณ ดังนั้นแม้ว่าเขาจะมีใบหน้าที่ไม่ธรรมดา ออร่าพิเศษที่เปล่งออกมาจากร่างกายของเขาก็ยังทำให้เขาแตกต่างจากคนทั่วไป
“ก็ได้” เขาพูดอย่างสบายๆ “ถ้าคุณแน่ใจว่าจะเลิก เราจะไม่บังคับ งั้นตอนนี้คุณก็ไปปล่อยเด็กคนนั้นสิ ต่อจากนี้ไปพวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก และยกเลิกการบริจาคของคุณก่อนหน้านี้”
"จริงเหรอ?"
ซุนซือหลี่ไม่อยากเชื่อเลยว่าสิ่งต่างๆ จะสามารถแก้ไขได้ง่ายดายขนาดนี้
สือหมิงเฉียงยิ้ม
“แน่นอน ถ้าคุณกล้าที่จะเปิดเผยเรื่องนี้ละก็ จุดจบก็คง...”
ขณะที่พูด เขาก็ยกถ้วยน้ำชาขึ้นสูงและปล่อยมันลง เสียงแตกที่คมชัดก้องอยู่ในหู ทำให้ร่างกายของซุนซือหลี่สั่นสะท้านราว
“ไม่พูด ไม่พูด ไม่พูดแน่นอน”
เขารีบพูดอย่างสั่นสะท้าน
สือหมิงเฉียงแสดงรอยยิ้มที่พึงพอใจและเชิดคางขึ้น
“งั้นก็ไปสิ รออะไร”
ทันทีที่พูดจบ ซุนซือหลี่ก็รีบออกไปราวกับโบยบิน
สือหมิงเฉียงค่อย ๆ เทถ้วยน้ำชาอีกครั้ง ดื่มชาขณะมองดูรถสีขาวที่อยู่ด้านหลังซุนซือหลี่นอกหน้าต่างกระจกด้วยอารมณ์ที่ไม่แน่นอนบนใบหน้า
หลังจากดื่มชาหนึ่งถ้วย เขาก็วางเงินบนโต๊ะแล้วเดินออกไปช้าๆ
ซุนซือหลี่ออกมาจากโรงน้ำชาและรีบตรงไปที่เมืองทางใต้โดยไม่หยุดพัก เขาต้องการไปจากที่นี่ โดยไม่สนใจรถที่วิ่งตามเขามาแม้แต่น้อย