เสร็จไปหนึ่งงาน ต่อไปก็จัดการกับคนที่คอยตามเธออยู่ ยี่หวารีบเดินเพื่อที่จะไปยังชั้นจอดรถใต้ดิน แต่เพราะเธอให้ความสำคัญกับคนที่กำลังตามมากไปหน่อยทำให้เผลอไปชนเข้ากับคนคนหนึ่ง
โชคดีที่ยี่หวาทรงตัวอยู่ จึงไม่ล้มลงไปกับพื้น ไม่รอช้ายี่หวารีบโค้งตัวลง “ขอโทษค่ะ”
“นี่เธอ! เดินยังไงถึงได้ชนเข้ากับท่านประธานแบบนี้ อยากตายหรือไง!” เสียงผู้ชายที่อยู่ด้านข้างของคนที่ยี่หวาชนดังขึ้น เธอจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็พบว่าชายคนนี้อยู่ในชุดสูทสีดำอย่างกับพวกบอดี้การ์ด ส่วนคนที่เธอชนก็อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินที่ดูน่าเกรงขามกำลังจ้องเธออย่างไม่พอใจอยู่
แต่เมื่อสายตาของยี่หวาสบเข้ากับชายหนุ่มตรงหน้า วินาทีต่อมาสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนฉับพลัน จากผู้ชายที่ดูน่ากลัวในตอนแรก ตอนนี้กลับดูอบอุ่น คิดถึง และโหยหา เหมือนว่าเจอสิ่งที่ตามหามานาน
เอ่อ...รู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้...
“ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ” ดูจากลักษณะของผู้ชายคนนี้แล้ว ไม่ใช่คนที่เธอจะต่อกรด้วยง่ายๆ ยิ่งตอนนี้เธอไม่ใช่คนของหมอนั่นด้วยแล้ว เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง เพราะฉะนั้นทางที่ดีก็อยู่อย่างสงบเจียมตัวดีกว่า
“เนียร...” ผู้ชายตรงหน้ายี่หวาเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นๆ เนียรงั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่ายี่หวากำลังทำหน้ามึนงงก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “เนียร...คุณกลับมาหาผมแล้วใช่ไหม?”
ผู้ชายคนนี้กำลังคุยกับเธออยู่เหรอ เพื่อความแน่ใจยี่หวาจึงหันไปมองข้างหลัง แต่ก็พบว่าว่างเปล่า “ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณพูดค่ะ แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ใช่เนียรด้วยค่ะ ถ้าคุณไม่โกรธเรื่องที่ฉันชนแล้ว งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”
แต่ในขณะที่ยี่หวากำลังเดินไป ข้อมือของเธอก็ถูกมือหนาจับเอาไว้ก่อน “อย่าเพิ่งไป คุณอย่าใจร้ายกับผมเลย ครั้งนั้นผมผิดจริงๆ ที่ไล่คุณออกไป ผมรอคุณมาห้าปี ผมไม่มีทางลืมคุณเด็ดขาด”
“ฉันว่าคุณต้องเข้าใจผิดอะไรแน่ๆ ค่ะ เพราะว่าฉันไม่รู้จักคุณจริงๆ หน้าฉันดูเหมือนคนโกหกเหรอคะ” สีหน้ายี่หวาจริงจังมาก อีกอย่างดูเหมือนว่าคนคนนี้จะไม่รู้จักชื่อจริงของเธอแสดงว่าก่อนหน้านี้เธอก็คงไม่รู้จักเขาจริงๆ “ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวค่ะ”
ยี่หวายื่นมืออีกข้างไปแกะมือเขา แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อย “ไม่มีทาง...ผมไม่มีทางจำผิด”
“แต่ฉันไม่รู้จักคุณ” ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ดื้อด้านแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่ามีบอดี้การ์ดห้าคนยืนข้างหลังเขา มีหวังผู้ชายคนนี้คงจะถูกเธอทำให้นอนไปกับพื้นแล้ว
“ผมโจเซฟไง ที่เคยช่วยคุณตอนจมน้ำ”
ยี่หวาจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยตกน้ำด้วย ไม่แน่บางทีนี่ก็อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอกลัวน้ำก็ได้ แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่อยากเกี่ยวข้องกับผู้ชายขี้ตื๊อคนนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะหล่อก็เถอะ “ฉันไม่เคยตกน้ำค่ะ”
“ไม่จริง!”
“จริงค่ะ อีกอย่างฉันไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกคุณนี่คะ”
“ผมจะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าคุณคือเนียร ผมไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด”
“คุณบอกว่ารู้จักฉัน แต่ชื่อของฉันคุณยังไม่รู้เลย”
“งั้นคุณก็บอกผมมาสิ”