ตอนที่ 156
[ตอนที่ 156 ลืมแฟนตัวเองแล้วหรือไง]
28 ตุลาคม 2569
“ทำไมหนูถึงชอบลูกชายลุง” พ่อของฮาเดสถามขึ้น สายตาจ้องยี่หวาอย่างจับผิด เพราะเขาไม่คิดว่าคนอย่างลูกชายจะมีแฟนเอง คิดว่าเขาต้องเป็นคนหาให้เสียแล้ว
ยี่หวายังคงนั่งนิ่ง ไม่ได้รู้สึกกังวลแต่อย่างใด เพราะในสมองตอนนี้มีแต่เงินหนึ่งล้านเท่านั้น “เขาเป็นคนไม่แคร์คนอื่น…” ยี่หวายังพูดไม่ทันจบฮาเดสก็หันขวับมาทางเธอ “แต่เขาแคร์ฉันค่ะ ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองพิเศษ”
“ฮ่าๆ” พ่อของฮาเดสหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “แม่หนูพูดถูก เจ้านี่ไม่เคยเห็นหัวใครด้วยซ้ำแม้แต่ลุงเอง เพราะงั้นลุงเลยแปลกใจมากที่อยู่ๆ เจ้านี่ก็บอกว่ามีแฟน ตอนแรกก็คิดว่าโกหกเพราะไม่อยากดูตัวซะอีก”
“แล้วลูกล่ะทำไมถึงเลือกแม่หนูคนนี้” คราวนี้แม่ของฮาเดสเป็นฝ่ายถามเขาบ้าง ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบออกมาแค่คำเดียว
“สวย”
หลังจากที่พ่อกับแม่ของฮาเดสกลับไป เขาก็รีบหันไปถามยี่หวาด้วยความสงสัย “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นคนยังไง ทั้งที่ฉันอุตส่าห์ทำดีกับเธอมากแล้วนะ”
“สีหน้านายดูเฉยชามากตอนที่ฉันบอกว่าถูกครอบครัวทิ้ง”
“แล้วมันทำไม”
“ก็ถ้าเป็นคนทั่วไปก็อาจจะมีสงสารหรือเห็นใจบ้าง แต่นายไม่ เพราะงั้นฉันก็เลยรู้ว่านายเป็นคนไม่แคร์คนอื่น เอาเป็นว่าเสร็จธุระของฉันแล้วโอนเงินให้ด้วย” ยี่หวาพูดพร้อมกับยื่นเศษกระดาษที่มีเลขบัญชีให้ฮาเดส
“แล้วเธอไม่กลัวพ่อฉันโกรธหรือไงที่ด่าฉันแบบนั้น” ฮาเดสพูดพร้อมกับกดโทรศัพท์มือถือไปด้วย
“พ่อนายส่งสายตาจับผิดฉันขนาดนั้น ถ้าฉันโกหกเขาก็รู้ได้ทันที สู้บอกว่าจริงไปดีกว่า”
“เธอนี่น่าสนใจจริงๆ”
“เงินเข้าล่ะ ขอบคุณนายมาก ส่วนชุดนี้ฉันขอนะไปล่ะ” ว่าจบยี่หวาก็เดินหันหลังออกมาทันที และก็ได้ยินเสียงของฮาเดสตะโกนตามหลัง
“เธอก็เป็นคนไม่แคร์คนอื่นเหมือนกันนั่นแหละ!”
เนื่องจากวันนี้ก็ค่ำแล้ว ยี่หวาจึงตัดสินใจกลับมาที่คอนโดเดิมก่อน ซึ่งก่อนหน้านี้เธอได้เข้าไปเปลี่ยนเป็นลุคเดียวกับเมื่อเช้าแล้ว หวังว่าคนพวกนั้นจะจำไม่ได้
แต่แล้วเธอก็คิดผิด!
“จะไปไหนคนสวย…ไม่สิ! วันนี้น่าเกลียดแล้ว เธอคิดเหรอว่าแต่งแบบนี้แล้วพวกฉันจะจำไม่ได้ แค่เห็นสีผมของเธอพวกฉันก็รู้แล้ว” ชายคนหนึ่งหยิบมีดขึ้นมาขู่ยี่หวา ทำให้เธอต้องค่อยๆ สอดมีดคัตเตอร์ในมือกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงช้าๆ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว เพราะเธอรู้ดีว่ามีดคัตเตอร์สู้มีดพกไม่ได้
“ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันขอร้อง แค่นี้ชีวิตฉันก็แย่มากพอแล้ว” ยี่หวาพนมมือขอร้องอย่างอ้อนวอน
“ให้พวกฉันเอาเธอสักสองสามที แล้วจะปล่อยไป” ชายอีกคนพูดกับยี่หวาเสร็จก็หันไปสั่งเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ “ลากตัวมันไปในซอย”
“ปล่อยนะ!” ยี่หวาตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ไม่ดังมาก เพราะกลัวมีดในมือของเขา “พวกคุณปล่อยฉันเถอะนะ”
“หุบปาก” เมื่อมาถึงในซอยชายคนหนึ่งก็หยิบขวดน้ำขึ้นมาราดที่หน้ายี่หวา แถมยังใช้มือสากๆ ถูหน้าเธออย่างแรง “ทาอะไรไปวะเนี่ย! ทำไมมันถึงล้างออกยากแบบนี้”
“ฉันเจ็บ! หยุดนะ!” เขาถูจนในที่สุดเครื่องสำอางที่ยี่หวาทาไว้ก็หลุดออก และหน้าเธอตอนนี้ก็แดงมาก
“แบบนี้ค่อยมีอารมณ์ขึ้นมาหน่อย ทีหลังอย่าทาอะไรแบบนั้นอีกนะ เพราะเธอแบบนี้สวยกว่า” เขาพูดพร้อมกับแลบลิ้นออกมาหวังจะเลียไปที่หน้าเปียกๆ ของเธอ แต่ก็โดนยี่หวาตบเสียก่อน
เพี๊ยะ!
“หนอย! นังนี่!!!”
เพี๊ยะ!
ยี่หวาโดนตบกลับจนหน้าชา และทันทีที่เขาก้มหน้าลงมาอีกครั้ง เธอก็รีบหยิบมีดคัตเตอร์ในกระเป๋าออกมาปาดคอคนตรงหน้า ถูกจุดสำคัญอย่างแม่นยำจนถึงแก่ชีวิต จากนั้นก็เอื้อมไปหยิบมีดพกของผู้ชายที่ตายมาถือไว้
“อย่าเข้ามานะ!” ยี่หวาชี้มีดทั้งสองมือไปที่พวกเขาอย่างเอาเรื่อง บนตัวเธอเต็มไปด้วยคราบเลือดของผู้ชายที่เพิ่งตายไป
ชายอีกสี่คนที่เหลือพอเห็นดังนั้นก็รีบหยิบมีดขึ้นมาหวังจะเข้ามาทำร้ายเธอ แต่อยู่ๆ พวกเขาก็ล้มไปนอนกองกับพื้นพร้อมกับเลือดท่วมตัว
มันเกิดอะไรขึ้น?
พอยี่หวามองข้ามสี่ศพไปก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ เธอไม่รอช้ารีบเดินไปทางเขาทันที “ฮาเดส?”
“ดีที่เธอยังมีสติ” เพราะแค่ดูเขาก็รู้แล้วว่านี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอฆ่าคนด้วยมือของตัวเอง ไม่แน่ว่าที่ข้อมือของเธอก็คงเป็นเพราะคนพวกนี้
“ฉัน…ฆ่าคนไปแล้วใช่ไหม...ฉันจะโดนตำรวจจับไหม?”
“เธอกลัวเรื่องนี้เองสินะ!” ฮาเดสบ่นออกมาอุบอิบ เขาอุตส่าห์เป็นห่วงกลัวว่าเธอจะช็อกเพราะเพิ่งฆ่าคนไป แต่สุดท้ายผู้หญิงคนนี้ก็แค่กลัวตำรวจเท่านั้น “เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง เธอกลับไปพักเถอะ” เขาถอดเสื้อคลุมแล้วโยนให้ยี่หวา
“ว่าแต่นายตามฉันมาทำไม”
“ก็เธอเป็นแฟนฉัน” ผู้ชายคนนี้ประสาทกลับหรือไง ถึงได้ตอบกลับมาอย่างหน้าด้านแบบนี้
“แฟนหลอกๆ ยังไงก็ขอบคุณนายมากที่ช่วย ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่รอดแล้ว งั้นฉันไปล่ะ” ว่าจบยี่หวาก็เดินมาที่คอนโดของตัวเอง แสดงว่าเธอก็ไม่ต้องหาที่อยู่ใหม่แล้วสินะ เพราะคนพวกนั้นตายหมดแล้ว
อันที่จริงเธอก็รู้สึกกลัวมาก ไม่คิดว่าตัวเองจะเพิ่งฆ่าคนเป็นๆ ไป แต่คงเป็นเพราะเธอต้องการที่จะปกป้องตัวเองมากเกินไป จึงรู้สึกว่าคนพวกนั้นสมควรตายแล้ว!
หลังจากวันนั้นยี่หวาก็ตัดสินใจสร้างแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง แต่เพราะเพิ่งเปิดและเธอเองก็กลัวว่ามันจะไปไม่รอด จึงหางานพิเศษอื่นทำเพิ่มไปก่อน ซึ่งเธอก็มาเป็นพนักงานล้างจานอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
ทั้งที่เธอมาสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟ แต่เพราะหน้าตาที่เธอแต่งให้น่าเกลียดก็เลยทำได้แค่อยู่หลังร้านเท่านั้น แต่พอทำไปได้สักพักเธอก็รู้สึกว่ามันสนุกดี เนื่องจากเธอได้เห็นพ่อครัวคนอื่นๆ ทำอาหารไปด้วย แถมบางครั้งเธอก็ได้ช่วยพวกเขาทำด้วย
ซ่า!
พนักงานหญิงคนหนึ่งวางจานลงในอ่างล้างจานอย่างแรงจนน้ำกระเด็นเข้าหน้ายี่หวา จากนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ “นี่เธอช่วยออกมาเสิร์ฟหน่อย วันนี้คนไม่พอ”
“ได้ค่ะ” ยี่หวาตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากมีปัญหา แถมเธอเองก็ชินแล้ว ตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ก็โดนแบบนี้ตลอด
แต่พอยี่หวาเดินออกมา ผู้คนภายในร้านก็หันมามองเธอด้วยสายตาดูถูก ตามด้วยเสียงซุบซิบจากผู้หญิงคนหนึ่ง “ทำไมที่นี่ให้พนักงานหน้าตาแบบนี้ออกมาเสิร์ฟ มันทำให้ฉันกินข้าวไม่ลงเลยนะ”
“นี่เธอเอาไปเสิร์ฟโต๊ะนั้นสิ” พนักงานหญิงคนเดิมยื่นจานให้ยี่หวา เพื่อให้เธอเอาไปเสิร์ฟโต๊ะที่เพิ่งนินทาเธอไปเมื่อครู่
“แต่ว่า…”
“เอาไปเสิร์ฟ!”
ยี่หวาพยักหน้ารับอย่างจำใจ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะลูกค้า และทันทีที่ยี่หวาวางจานลงบนโต๊ะ น้ำในแก้วก็ถูกเทใส่ในจานข้าวจนแฉะ “ฉันขอสั่งแบบนี้ใหม่ แล้วก็ให้พนักงานคนอื่นมาเสิร์ฟด้วย”
“ได้ค่ะ” ยี่หวาพยักหน้าก่อนจะหยิบจานขึ้นและเดินจากไป ทำให้พวกเธอไม่พอใจเป็นอย่างมาก
เพล้ง!
เสียงแก้วตกแตกยี่หวาจึงรีบหันไปดู ก็พบว่ามาจากลูกค้าโต๊ะเดิม พนักงานหญิงที่เห็นก็หันมาสั่งยี่หวา “เธอไปเก็บสิ”
“ค่ะ”
ยี่หวาเดินไปเก็บเศษแก้วที่แตกบนพื้น แต่ในขณะที่กำลังก้มอยู่นั้น เธอก็รู้สึกแฉะๆ ที่หัวแถมยังมีน้ำไหลมาโดนหน้าเธออีก “โทษที พอดีว่าฉันทำน้ำหก”