บทที่ 0198

หลิวฟางส่ายหัวซ้ำ ๆ "เป็นไปไม่ได้ จะเป็นขันทีหลินได้ยังไง…"

ขันทีหลินหลั่งน้ำตา "ฝ่าบาท ข้าขอโทษท่านด้วย!"

ใบหน้าหนานกงเฉิงซีดลง เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนรับใช้ที่ตัวเองไว้ใจได้มากที่สุดจะทรยศต่อเขา...

แม้แต่หนานลั่วเฉินก็ยังตกตะลึง เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะเป็นขันทีหลิน...

หนานมู่เจ๋อยังคงฉลาดที่สุด

"น้ำตาเก็บไว้จนถึงคุกสวรรค์แล้วค่อยไหลดีกว่า ภายใต้การวางแผนของเจ้า องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์แล้ว ตอนนี้เจ้าไม่ควรพูดว่าใครสั่งเจ้ากันแน่เหรอ?"

เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองของทุกคน ขันทีหลินก็มีสีหน้าแสดงความเกลียดชังปรากฏบนใบหน้าของเขา

"ไม่มีใครสั่งข้าน้อย ทุกอย่างเป็นความคิดของข้าน้อย ข้าน้อยติดตามฮ่องเต้มาหลายสิบปี รู้ดีว่าการขึ้นเป็นฮ่องเต้จนถึงปัจจุบันไม่ใช่เรื่องง่าย และภูเขานี้ได้มาอย่างยากลำบากแค่ไหน ด้วยเหตุนี้ ข้าน้อนจึงรู้สึกจริง ๆ ว่าองค์รัชทายาทในปัจจุบันไม่เหมาะที่จะเป็นองค์รัชทายาท เขาเล่นเหมือนเด็กเกินไป! สายตาสั้น ใจร้าย ไม่คิดเรื่องใหญ่ระดับชาติ หมกมุ่นอยู่กับความรัก ใจแบบนี้จะเหมาะเป็นตำแหน่งองค์รัชทายาทได้อย่างไร? จะนำพาประเทศของเราไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองได้อย่างไร!"

ขันทีหลินส่ายหัวขณะที่เขาพูด "ประเทศไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากกษัตริย์ที่ฉลาด และองค์รัชทายาทก็ไม่ใช่ตัวเลือกแรกสำหรับกษัตริย์ที่ฉลาดอย่างแน่นอน! เขา..."

"เมื่อไรถึงตาเจ้ามาควบคุมโลกของข้า?"

หนานกงเฉิงกัดฟันด้วยความโกรธและเตะขันทีหลินที่ท้อง

ขันทีหลินหลั่งน้ำตา "ฆ่าลูกของฮ่องเต้ ข้าน้อยขอโทษท่าน แต่ข้าน้อยไม่เสียใจ ข้าน้อยรู้ว่าตัวเองมีโทษมาก ไม่มีหน้าตาที่จะเผชิญหน้ากับความศักดิ์สิทธิ์ของฮ่องเต้!"

ขณะพูด เขาก็คำนับอย่างหนักอีกครั้ง

หนานกงเฉิงโกรธมากจนเวียนหัว เขาชี้ไปที่ขันทีหลินบนพื้นแล้วคำรามว่า "ลากลงไป ลากเขาลงไปให้ข้า! ตัดหัวทันที!"

คนรอบข้างไม่กล้าหายใจจึงลากขันทีหลินลงไป...

และในระหว่างกระบวนการทั้งหมด ขันทีหลินก็ไม่ได้ดิ้นรนเลย

ไม่นาน บริเวณโดยรอบก็เงียบสงบอีกครั้ง แล้วหนานมู่เจ๋อก็พูดว่า "เมื่อความจริงถูกเปิดเผยแล้ว ฮองเฮาจะพูดอะไรอีก?"

ในที่สุดหลิวฟางก็รู้สึกตัว แต่ตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้

"สิ่งต่าง ๆ มันไม่ง่ายขนาดนั้น! มันไม่ใช่ความคิดของขันทีหลินอย่างแน่นอน! ต้องมีบางคนยุยงขันทีหลิน หนานลั่วเฉินเจ้าเป็นคนยุยงเหรอ? บอกข้าสิ!"

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "ฮองเฮาล้อเล่นหรือเปล่า? เขาสั่งให้ขันทีหลินสังหารองค์รัชทายาท แล้วใส่ร้ายตัวเองเหรอ? คนธรรมดาทำแบบนั้นไม่ได้ หรือเจ้าคิดว่าทุกคนโง่?"

หนานลั่วเฉินประหลาดใจเล็กน้อย เสด็จอามาที่นี่เพื่อช่วยตัวเองเหรอ?

แล้วก็ได้ยินหนานมู่เจ๋อพูดต่อว่า "เป็นฮองเฮาของประเทศหนึ่งแล้ว คำพูดที่พูดมาไม่เคยใช้สมองได้อย่างไร! ก่อนหน้านี้เรื่องตราประทับฟีนิกซ์ก็มีช่องโหว่มากมายเช่นกัน เจ้าหาหลักฐานออกมาไม่ได้และยืนยันว่าพราชายาของข้าเป็นคนขโมยไป พูดอะไรว่าคนของเจ้าตราประทับฟีนิกซ์จากคนของเธอ แต่คนที่ค้นหาเธอไม่ใช่คนของเจ้าเหรอ? คนในเรื่องนี้ไม่นับเป็นพยานนะ ในฐานะฮองเฮา เจ้าไม่เข้าใจเหตุผลนี้เลยเหรอ?"

"ชี้โจรด้วยปากเปล่าก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ยังชี้ฆาตกรโดยปากเปล่า ดูเหมือนว่าข้านี้ผิดจริง ๆ แต่ความผิดที่ใหญ่ที่สุดของพวกเขาคือการปล้นคุก และในฐานะฮองเฮา เจ้าไม่ผิดเหรอ? ถ้าไม่ใช่เจ้าใส่ร้ายคนอื่นก่อน พวกเขาจะเสี่ยงปล้นคุกได้อย่างไร?"

หลิวฟางพูดไม่ออก ใบหน้าของเธอแดงด้วยความโกรธ แต่เธอมองหนานกงเฉิงด้วยดวงตาที่โศกเศร้า

"ฮ่องเต้! ท่านดูอาเจ๋อสิ ทำไมวันนี้เขาถึงพูดเพื่อคนอื่นตลอดเวลา? ดูสิ่งที่เขาพูดสิ!"

ทั่วทั้งยุทธภพ หนานมู่เจ๋อคงเป็นคนเดียวที่กล้าพูดกับฮองเฮาแบบนี้

หนานกงเฉิงหายใจเข้าลึก ๆ เห็นได้ชัดว่าเขายังรู้สึกว่าสิ่งที่หนานมู่เจ๋อพูดนั้นสมเหตุสมผล

หลิวฟางโกรธมาก "อ๋องชางข้าเถียงเจ้าไม่ได้ แต่แม้ว่าองค์รัชทายาทจะไม่ถูกฆ่าโดยพวกเขา แต่การตายขององค์รัชทายาทก็เกี่ยวข้องกับพวกเขา ถ้าไม่ใช่พวกเขาปล้นคุก องค์รัชทายาทก็จะไม่นำทหารไปตาม ถ้าไม่ใช่แบบนี้องค์รัชทายาทก็จะไม่ตาย พวกเขายังคงเป็นฆาตกรที่ฆ่าองค์รัชทายาทอยู่ดี"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอมองไปที่หนานกงเฉิงแล้วพูดว่า " ฮ่องเต้ ทรงฟังที่ข้าพูดหรือไม่? องค์รัชทายาทเป็นลูกรักของเรา เขา..."