บทที่ 0029

"ฮือฮือ พระชายา ข้าน้อยคิดว่าท่านจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว"

เสี่ยวถังกอดหลิ่วเซิงเซิงแน่น "จู่ ๆ ท่านก็หมดสติไป หมอหญิงที่มาก็ส่ายหัว ข้าน้อยคิดว่าท่านจะไม่รอดเสียแล้ว!"

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกงง ยาของเธอคือรักษาจากภายในก่อนแล้วจึงรักษาภายนอก ภายนอกดูบาดเจ็บสาหัสมาก แต่จริง ๆ แล้วเกือบจะหายดีแล้ว หมอที่มาคงตกใจกับรอยฟกช้ำบนผิวหนัง

เธอแตะหัวของเสี่ยวถังแล้วพูดว่า "หยุดร้องไห้ได้แล้ว ข้าไม่เป็นอะไร?"

"ฮือฮือ อืม"

เสี่ยวถังปาดน้ำตาแล้วพูดว่า "พระชายาอยากกินอะไรไหม? ข้าน้อยจะไปเอาให้ท่านเดี๋ยวนี้"

"ข้าไม่หิว"

"ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยจะรินน้ำให้ท่าน"

เสี่ยวถังเดินไปที่โต๊ะแล้วรินน้ำพร้อมพูดว่า:

"เมื่อสักครู่นี้ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า การกักบริเวณของท่านถูกยกเลิกแล้ว วันนี้ท่านแม่ทัพมาที่จวน น่าจะเห็นแก่หน้าท่านแม่ทัพจึงยกเลิกกักบริเวณท่าน คิดว่าอีกเดี๋ยวท่านแม่ทัพจะมาเยี่ยมท่าน ข้าน้อยช่วยท่านแต่งตัวดีกว่า?"

"พ่อของข้าเหรอ?"

"ใช่เพคะ ได้ยินมาว่าคุณหนูรองก็มาด้วย คิดว่าอีกเดี๋ยวคงจะมาพบท่าน คนนอกมักจะหัวเราะเยาะท่านที่บังคับให้ท่านอ๋องแต่งงานด้วยในปีนั้น หัวเราะว่าท่านไม่ได้รับความโปรดปราน หัวเราะว่าท่านสามปีแล้วยังไม่มีทายาท ตอนนี้ถ้าให้พวกเขารู้ว่าท่านยังโดนโบยอีกสามสิบที ต่อไปคงจะยิ่งดูถูกไปอีก ข้าน้อยแต่งตัวให้ท่านก่อนจะพบคุณหนูรองดีกว่า..."

หลิ่วเซิงเซิงง่วงนอนมากจนเธอปล่อยให้เสี่ยวถังทำทุกอย่างที่เธอต้องการ

ตั้งแต่หวีผมไปจนถึงแต่งหน้า เสี่ยวถังทำทุกอย่างอย่างง่ายดาย เธอยังจงใจเลือกเสื้อผ้าชิ้นใหม่และสวมใส่ให้กับหลิ่วเซิงเซิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"คุณหนูรองเกาะติดท่านมาตั้งแต่เด็ก แม้คนภายนอกจะหัวเราะเยาะท่านว่าขี้เหร่มาตลอด แต่คุณหนูรองก็ไม่เคยรังเกียจท่าน ไม่เพียงแต่อยู่เคียงข้างท่านเสมอ แถมยังซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ท่านเสมอ นางจริงใจต่อท่าน ครั้งนี้ก็มาเยี่ยมท่านเป็นพิเศษ ท่านต้องแต่งตัวสวย ๆ ถ้าคุณหนูรองเห็นว่าสิวบนใบหน้าของท่านหายไปหมด จะต้องดีใจกับท่านมากแน่นอน"

หลิ่วเซิงเซิงหาวอย่างเกียจคร้านราวกับว่าไม่ได้นอนเพียงพอ

เสี่ยวถังพูดอย่างจริงจังว่า: "แม้ว่าคุณหนูรองจะชอบท่าน แต่ทุกคนรอบตัวนางกลับไม่ชอบท่าน โดยเฉพาะองค์ชายทั้งหลาย ทุกครั้งที่เห็นท่านก็ตะโกนว่าท่านขี้เหร่ ไม่เคารพท่านเลย ยังมีพวกคุณหนูเหล่านั้นอีก มักจะหัวเราะเยาะท่านลับหลัง วันนี้ท่านต้องแต่งตัวให้สวย ๆ เพื่อไม่ให้คนรอบตัวนางหัวเราะเยาะท่าน"

หลิ่วเซิงเซิงเกาหู "ถ้าเธอชอบข้าจริง ๆ และด้วยชื่อเสียงที่ดีของเธอ เธอสามารถพูดช่วยข้าได้ คนรอบข้างเธอคงไม่เกลียดข้าหรอก?"

เสี่ยวถังตกใจ "พระชายา ท่านพูดเรื่องอะไร…"

"แน่นอนว่าพูดถึงหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน เจ้าไม่ได้บอกว่าเธอดีกับข้ามากเหรอ? ถ้าเธอชอบข้าจริง ๆ แล้วทำไมทุกคนรอบตัวเธอถึงเกลียดฉันล่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ลองยกตัวอย่างเป็นเจ้า ถ้าข้าชอบเล่นกับใครสักคนเป็นพิเศษและเจ้าเป็นสาวใช้ส่วนตัวของข้า เจ้าจะเกลียดคนนั้นไหม? เพื่อนสนิท ญาติพี่น้อง คนที่หวังดีกับข้าด้วยใจจริง จะเกลียดคนที่ข้าชอบไหม?"

"เอ่อ…"

เสี่ยวถังพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง แต่สิ่งที่พระชายาพูดนั้นสมเหตุสมผลจริง ๆ

เช่นเดียวกับพระชายาชอบท่านอ๋อง แม้ว่าท่านอ๋องจะเกลียดพระชายามาก แต่เพราะความชอบของพระชายา ไม่มีใครรอบตัวเธอที่เคยเกลียดท่านอ๋องเลย

แน่นอนว่า เหตุผลที่ใหญ่กว่านี้ก็คือสถานะของท่านอ๋องสูงส่งเกินไป...

"ทีหลังอย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก"

หลิ่วเซิงเซิงหาวอย่างเกียจคร้าน แม้ว่าเธอจะไม่ได้ซึมซับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมและลืมรายละเอียดมากมาย แต่เธอยังคงมีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับหลิ่วเซิงเซิง