ตอนที่ 35
บทที่ 35 การเยินยอของเจ้าลูกชายไม่ได้ทำให้เขามีความสุขเลย
22 ตุลาคม 2569
เพียงแค่นั้น
มีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาในห้องจากระยะไกล
ต่อมา พวกเขาได้ยินเสียงของเจสัน ดอยล์ขณะที่เขาถามอย่างเป็นทางการว่า “คุณเรย์นครับ ผมขอทราบได้ไหมว่าเจ้านายอยู่ที่นี่รึเปล่าครับ?”
เบียงก้ามองไปทางประตู เธอหายใจไม่ค่อยออก
"พ่อครับ?" นั่นคือเสียงของบลองช์
พอได้ยินว่าคุณบีไม่สบาย เด็กชายก็มาเยี่ยมเธออย่างรวดเร็ว เขายืนอยู่ที่ประตูห้องและรู้สึกหมดหวังที่จะเข้าไป เพราะเจสันหยุดเขาไว้
“ทำไมพ่อไม่ให้ผมเข้าไป?”
“ชู่ว…” เจสันเอานิ้วจิ้มริมฝีปากบอกนายน้อยของเขาให้เงียบไว้
เจสันยืนห่างออกไปสองเมตร ดูเป็นมืออาชีพอย่างสมบูรณ์แบบ เขากังวลว่ามีบางอย่างที่น่าอึดอัดเกิดขึ้นด้านใน และในฐานะลูกน้อง เขาไม่ต้องการที่จะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นด้วย
"พ่อครับ?" บลองช์กระพริบตาและยกมือเล็ก ๆ ขึ้นเพื่อเคาะประตู
ทันใดนั้น ประตูเลื่อนเปิดจากด้านใน และพ่อของเขามองลงมาที่เขาด้วยดวงตาที่เย็นราวกับน้ำแข็ง
พ่อใจร้ายมากที่มาเยี่ยมคุณบีโดยไม่เรียกเขามาด้วย! บลองช์ไม่สนใจพ่อของเขาและใช้กำลังทั้งหมดลากตะกร้าผลไม้ขนาดใหญ่และตุ๊กตาเข้ามาในห้อง จากนั้นเขาก็โผเข้ากอดเบียงก้า ขณะที่กอดเธอเอาไว้ เด็กชายก็เอ่ยถามว่า “ผมได้ยินมาว่าคุณบีไม่สบาย ตอนนี้คุณรู้สึกดีขึ้นรึยังครับ?”
ท่าทีของเบียงก้าแข็งทื่อเล็กน้อย ด้วยเศษเสี่ยวของความเร่าร้อนยังคงหลงเหลืออยู่บนใบหน้าของเธอ
เจสันได้รับสัญญาณจากเจ้านายของเขาและพยักหน้าก่อนออกจากห้องไป
จากนั้นลุคก็หันกลับมามองลูกชายของเขาที่กำลังถูกเบียงก้าขยี้หัวอยู่ เขาตะคอกใส่ลูกว่า “หยุดกอดคุณบีแบบนี้สักที เธอต้องการพักผ่อน”
บลองช์รีบปล่อยมือเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“คุณควรนอนพักผ่อนนะครับ คุณบี…”
บลองช์ฮึกฮักรู้สึกโกรธมากและมองไปที่ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยตั้งใจจะปล่อยให้เธอพักผ่อน
ลุคขมวดคิ้วอย่างหล่อเหล่า ไม่มีการแสดงออกใด ๆ อย่างชัดเจน และเบียงก้าเห็นเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูข้างหลังเขา เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่เธอได้ยิน เขาได้เปิดเครื่องระบายอากาศด้านใน จากนั้นก็มีเสียงจุดไฟแช็กดังขึ้น
“คุณบี คุณคิดว่าพ่อฉันสูบบุหรี่ไหมครับ?”
เบียงก้าส่ายหัวของเธอ
“เป็นไข้รึเปล่าครับ คุณบี?” เด็กชายวางตุ๊กตาบนมือลงเพื่อปล่อยให้มือน้อย ๆ มีอิสระ จากนั้นเขาก็แตะหน้าผากของเบียงก้าด้วยมือข้างหนึ่งและอีกข้างแตะที่หน้าผากของตัวเอง การกระทำของเขาดูน่าทึ่งมากเลยทีเดียว “อืม ของคุณบีรู้สึกจะร้อนกว่าปกตินิดหน่อย”
เบียงก้าพยักหน้า "จ่ะ"
เธอไม่สามารถบอกเขาได้ว่าเธออยู่ที่นี่ในโรงพยาบาลเพราะเธอโดน 'ยาปลุกกำหนัด' ได้ใช่ไหม?
บลองช์หมอบลงอีกครั้งและ ผลักทุกอย่างบนพื้นเข้าหาเธอแล้วพูดว่า “ดูสิครับ คุณบี นี่คือผลไม้ที่ผมซื้อให้คุณ มีตุ๊กตาตัวนี้ด้วย เพราะเรนนี่บอกว่าผู้หญิงจะหายเร็วขึ้นถ้ามีตุ๊กตาอยู่ด้วย”
"ขอบคุณนะจ๊ะ หนูเป็นเด็กน้อยที่ใจดีจริง ๆ เลย” เบียงก้าไม่สามารถต้านทานการชี้ชวนให้บีบใบหน้าเล็ก ๆ ของบลองช์ได้
เมื่อเธอรู้จักทั้งสอง เบียงก้าก็ตระหนักว่าพ่อและลูกชายมีบุคลิกที่แตกต่างกันมาก
คนหนึ่งใจดีและรอบคอบ
อีกคนเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจ
ถ้าบลองช์เติบโตมากับพ่อ มันจะส่งผลเสียต่อพัฒนาการของเขารึเปล่านะ…?
บลองช์มองดูเบียงก้าด้วยดวงตาสีดำขนาดใหญ่และเห็นความกังวลบนใบหน้าของเธอ เด็กชายหันมองไปทางห้องน้ำ ไม่ยากสำหรับเขาที่จะเดาว่าพ่อของเขาคือคนที่ทำให้คุณบีไม่พอใจ
“คุณบีครับ ที่จริงแล้วพ่อของผมเป็นคนดีจริง ๆ นะ” เด็กน้อยขมวดคิ้ว และพยายามยกย่องพ่อของเขาให้ดีที่สุด เขาพูดว่า “แน่นอน พ่อดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่ แถมยังเป็นคนเจ้าอารมณ์นิดหน่อยและเป็นคนไม่ชอบยุ่งกับใคร พ่อหมกมุ่นอยู่กับความคิดที่วิจิตรพิสดารในใจเขา พ่อเป็นคนจู้จี้จุกจิกแม้แต่เรื่องกินและก็ไม่เคยยอมรับใครเลยจริง ๆ เลย แต่โดยรวมแล้วพ่อยังเป็นคนดีอยู่นะครับ”
ชายผู้สูบบุหรี่ในห้องน้ำขมวดคิ้วอย่างหนัก เขาไม่พอใจอย่างยิ่งที่ได้ยินลูกชายยกย่องเขาแบบนั้น...
…
เบียงก้าวางตะกร้าผลไม้ไว้ข้างกายแล้วไปที่ตู้เย็นขนาดเล็กในห้องพักเพื่อหาเครื่องดื่มให้เด็กชายดื่ม เขาดูกระหายน้ำมาก
เมื่อเธอเปิดตู้เย็น เธอกลับพบว่ามันแทบจะว่างเปล่าจริง ๆ