บทที่ 5833 เกรงว่าจะเป็นหมากกระดานใหญ่(1)

เมื่อตระหนักได้ว่าผู้อาวุโสมีพละกำลังมหาศาลอย่างแท้จริง อีกทั้งยังเป็นชาวฮั่นเหมือนกัน หลินจู๋ว์หลูคุกเข่าลงไปบนพื้นโดยแทบจะไม่ลังเล กล่าวขอร้องอย่างสะอึกสะอื้น: “ท่านเซียน บัดนี้แผ่นดินของชาวฮั่นได้ถูกแมนจูรุกรานและยึดครอง ประชาชนชาวฮั่นเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า ทุกข์ยากลำบากเป็นอย่างมาก ผู้น้อยต่อต้านราชวงศ์ขิงมานานหลายปีพละกำลังมีจำกัด ทำได้แค่เพียงจ้องมองแผ่นดินของชาวฮั่นถูกศัตรูยึดครองอย่างต่อเนื่อง ในเมื่อท่านเซียนเป็นชาวฮั่น อย่างไรก็ขอให้ท่านเซียนได้โปรดลงมือขับไล่สุนัขชิง ฟื้นฟูแผ่นดินราชวงศ์ฮั่นด้วย!”

อู๋เฟยเยี่ยนก็ได้สติกลับคืนมาเช่นกัน รีบคุกเข่าก้มกราบ กล่าวอย่างนอบน้อม: “ขอร้องท่านเซียนได้โปรดลงมือ!”

เมิ่งฉางเชิงถูกการกระทำของทั้งสองคนทำให้ตกใจจนอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นเขายิ้มอย่างเหยียดหยาม กล่าว: “ข้าเก็บตัวถือศีลอยู่ที่นี่มานานนับร้อยปีแล้ว ด้านนอกเป็นแผ่นดินของผู้ใด ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเลยแม้แต่น้อย ชาวฮั่นเป็นฮ่องเต้ ชาวมองโกลเป็นฮ่องเต้ หรือว่าชาวแมนจูชิงเป็นฮ่องเต้ ล้วนไม่ใช่เรื่องที่ข้าต้องใส่ใจ”