บทที่ 5561 ไม่สำคัญขนาดนั้นแล้ว (1)

เย่เฉินไม่คิดว่า ที่คลอเดียโทรมาหาตัวเอง จะเป็นเพราะต้องการให้ตัวเองไปรักษาอาการปวดหัวของหลินหว่านเอ๋อร์

ทว่า เมื่อเขานึกย้อนไปถึงเมื่อครั้งล่าสุดที่ได้เจอกับหลินหว่านเอ๋อร์ ได้ใช้ปราณทิพย์กับจุดสังเกตทางจิตวิทยาไปอย่างมากจริงๆ ดูท่าแล้วคงสร้างผลเสียหายให้กับหลินหว่านเอ๋อร์ไปไม่น้อยเลยทีเดียว

เพราะตัวเองนั้นใช้พลังมากเกินไป มาตอนนี้คลอเดียก็โทรมาหาตัวเอง ตัวเองก็ยากที่จะปฏิเสธได้

ดังนั้นเขาก็จึงพูดกับคลอเดียว่า“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็รอกันสักเดี๋ยว พี่จะขับรถไปที่นั่นตอนนี้เลย”

คลอเดียพูดอย่างดีอกดีใจว่า“ได้เลยพี่เย่เฉิน มาถึงแล้วพี่โทรมานะ！”

“ได้”เย่เฉินรับคำ จากนั้นก็พูดกับเซียวชูหรันว่า “ที่รัก ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอก จะรีบกลับมานะ”

เซียวชูหรันถามด้วยความแปลกใจ “นี่ก็สองทุ่มกว่าแล้ว ดึกป่านนี้ใครยังโทรมาหาคุณอีก？”

เย่เฉินไม่ได้ปิดบัง พูดไปตามตรง“คลอเดียโทรมา เพื่อนของเธอประสบปัญหาเล็กน้อย อยากให้ผมไปช่วยดูหน่อย”

เซียวชูหรันถามอย่างไม่เข้าใจ“ปัญหาอะไร？ ร้ายแรงไหม？”

เย่เฉินยิ้มและพูดว่า“ร่างกายไม่ค่อยสบายนิดหน่อยบ เหมือนจะโดนของสกปรก ผมจะไปดูสักหน่อยว่าฮวงจุ้ยของห้องพักพวกเธอนั้นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

เซียวชูหรันพยักหน้า และพูดกำชับว่า“ถ้าอย่างนั้นคุณไปเถอะ อย่ากลับดึกแล้วกัน ”

“ได้”เย่เฉินยกยิ้ม หยิบเอากุญแจรถแล้วออกจากบ้านไป

ระหว่างทางที่ไปมหาวิทยาลัยจินหลิง ภายในใจของเย่เฉินก็ยังคงอดที่จะแอบคิดไม่ได้ ว่าหลินหว่านเอ๋อร์นั้นยังจำตัวเองได้หรือไม่

แม้เขาจะพิสูจน์ไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ไม่รู้ทำไม ภายในใจของเขาก็ยังคงรู้สึกตงิดๆใจอยู่