บทที่ 5397 ตัดรากถอนโคน! 2

ท่านเอิร์ลเจี้ยนกงโอวป๋อจวินวิจารณ์อยู่ในใจ : "อันที่จริงแล้วครั้งสุดท้ายที่หลินหว่านเอ๋อร์ปรากฏตัวที่ยุโรปเหนือ แทนที่ผู้มีพระคุณจะส่งกองกำลังทหารไปจัดการ สู้ส่งคนใดคนหนึ่งในพวกเราสี่คนไปที่นั่นจะดีกว่า หากเป็นเช่นนั้น ไม่เพียงแต่จับเป็นหลินหว่านเอ๋อร์ ยังสามารถจับอิทธิพลลึกลับที่มุ่งเป้าไปยังองค์กรพั่วชิงอย่างลับๆ ได้อีกด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย! ก็ไม่รู้ว่าทำไมตาแก่นี่ถึงทิ้งพวกเราสี่คนไปโดยเปล่าประโยชน์ ทำตัวใกล้เกลือกินด่าง ส่งกลุ่มทหารม้ากล้าออกไปปฏิบัติภารกิจสำคัญเช่นนี้!"

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขาก็กล่าวทันทีว่า : "ผู้มีพระคุณครับ ครั้งหน้าหากมีข่าวคราวของหลินหว่านเอ๋อร์อีก ข้าน้อยสมัครใจที่จะไปสู้ตายครับ!"

ผู้มีพระคุณไม่พูดอะไร ผ่านไปสองสามวินาที จึงเปลี่ยนประเด็นสนทนาโดยตรง กล่าวว่า : "ฉันคิดว่าคุณอยู่ที่ยุโรปเหนือจะไม่สามารถค้นหาเบาะแสใดๆ ได้ สู้สืบสาวไปถึงต้นตอจะดีกว่า เพื่อดูว่าข่าวคราวของเรารั่วไหล่มาจากที่ไหนกัน"

ท่านเอิร์ลเจี้ยนกงตกตะลึงไปชั่วขณะ ในตอนแรกเขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมผู้มีพระคุณถึงได้เมินเฉยต่อท่าทีความภักดีของตนเอง แต่ในเวลานี้ เขาตระหนักได้ว่า ดูเหมือนตนเองจะทำผิดพลาดครั้งใหญ่ซะแล้ว!

เขาแอบคิดไตร่ตรองอย่างไม่สบายใจ : "ในตอนนั้นที่ผู้มีพระคุณไม่ให้เราสี่คนไปจับกุมหลินหว่านเอ๋อร์ ดูเหมือนว่าจะไม่ปรารถนาให้เรามีโอกาสได้ใกล้ชิดกับหลินหว่านเอ๋อร์มากจนเกินไป กระทั่งเป็นกังวลว่าเราจะได้รับแหวนที่เขาใฝ่ในเอาไว้ คาดไม่ถึงว่าที่ฉันขอนำทัพเพื่อปฏิบัติการด้วยตนเอง นี่ไม่การทำให้ตนเองอับอายขายหน้าหรอกหรือ?"