บทที่ 5290 การไถ่ถอนตนเอง 2 — ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน

ซูจือเฟยพูดอย่างจริงจังว่า：“แม่ครับ เมื่อต้นเดือนที่แล้ว ผมเจอสามีภรรยาคู่หนึ่งบนถนน พวกเขาเหมือนผมเลย จะไปแสวงบุญที่วัดต้าจาว แต่พวกเขาเร็วกว่าผม ดังนั้นเราเลยเดินทางไปด้วยกันสั้น ๆ แค่สองวัน ผมก็ตามพวกเขาไม่ทันแล้ว สาเหตุที่สามีภรรยาคู่นี้ไปแสวงบุญ ก็เพื่อขอพรให้ลูกชายที่เสียชีวิตด้วยโรคลูคีเมีย ชาติหน้ากลับมาเกิดใหม่อย่างดี ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป ผมได้ยินพวกเขาพูดถึงความเจ็บปวดก่อนที่ลูกชายของเขาได้รับก่อนเสียชีวิต ในใจก็รู้สึกแย่มาก ดังนั้นจึงอยากไว้ผม แล้วอีกสามปีค่อยโกนผมทิ้ง เพื่อทำวิกผมให้กับเด็กที่เสียผมไปเพราะทำคีโม และก็เพื่อเป็นการฝึกร่างกาย เพื่อให้ตัวเองช่วยเหลือผู้อื่นอย่างดีที่สุด……”

เบ้าตาของตู้ไห่ชิงเต็มไปด้วยน้ำตาทันที เธอไม่คิดจริง ๆ ว่า ลูกชายของตัวเองนี้ จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนี้ เธอเลี้ยงดูลูกชายคนนี้มา 20 กว่าปี เคยคิดว่าลูกชายของตัวเองอาจไม่ประสบความสำเร็จเลยตลอดชีวิต และก็เคยคิดว่าเขาอาจลงสนามในโลกธุรกิจ และประสบความสำเร็จในอาชีพการงานได้ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายของตัวเอง จะสามารถพูดแบบนี้ ในชีวิตนี้ได้

ซูจือหยูที่ยืนอยู่หน้าประตู เวลานี้ก็น้ำตาไหลเช่นกัน

ดังนั้น เธอเลยพูดว่า：“พี่คะ ไม่งั้นหนูบริจาคเงิน ตั้งกองทุนการกุศลในชื่อของพี่ ช่วยเหลือเด็กที่เป็นลูคีเมียโดยเฉพาะ……”

ซูจือเฟยหันมามองเธอ ยิ้มแล้วพูดว่า：“จือหยู เธอทำความดีได้แน่นอนอยู่แล้ว แต่ไม่ต้องใช้ชื่อพี่ล่ะ พี่รับไม่ได้”

พูดไป เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง：“รอพี่ถึงวัดต้าจาว ไถ่บาปเสร็จสิ้นแล้ว พี่จะพยายามอย่างเต็มที่ ทำอะไรเพื่อพวกเขาเอง”

ซูจือหยูอดไม่ได้ที่จะถาม：“พี่ พี่ไปถึงวัดต้าจาว เกรงว่าจะต้องใช้เวลาอีกเป็นปีเลยมั้ง？”

ซูจือเฟยยิ้ม：“ถ้าผมทำได้เร็วกว่าวันก่อนทีละนิด บางทีอาจจะไปถึงภายในแปดเดือนก็ได้！”

“แปดเดือน？”

ซูจือหยูอุทานว่า：“ถ้าอยากถึงวัดต้าจาวภายในแปดเดือน ต้องเดินทางอย่างน้อยแปดหรือเก้ากิโลเมตรทุกวัน ไม่ใช่เหรอ？！”

ความคิดเห็น