บทที่ 5213 พรหมลิขิต 4

หลินหว่านเอ๋อร์ชะงักเล็กหน้า จากนั้นส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มบอก : “ฉันยังไม่มั่นใจเลยว่าจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนเลยค่ะ คุณเก็บเอาไว้ให้ลูกหลานของตัวเองเถอะค่ะ”

ชิวอิงซานรีบเอ่ย : “คุณหนูครับ ลูกหลานพวกนั้นของผม มีนิสัยหุนหันพลันแล่นเกินไป ตั้งแต่ด้านเสื้อผ้าอาหารการกินเลย พูดตามตรง พวกเขาไม่เหมาะสมกับสถานที่พวกนี้ ให้พวกเขา กลับจะเป็นการทำลายสิ่งของเสียมากกว่า ดังนั้นขอให้คุณหนูอย่าได้เกรงใจกับผมเลยนะครับ”

หลินหว่านเอ๋อร์ยักไหล่ ยื่นชาให้เขา แล้วยิ้มบอก : “ในเมื่อคุณยืนกราน งั้นฉันก็ไม่เกรงใจคุณแล้วนะคะ หากว่าวันไหนฉันไม่ต้องการบ้านหลังนี้แล้ว และคุณยังอยู่ที่โลกมนุษย์ ฉันก็จะคืนของให้เจ้าของเดิม หากว่าถึงตอนนั้นคุณไม่อยู่แล้ว งั้นฉันก็จะมอบให้ลูกหลานของคุณจัดการนะคะ”

ชิวอิงซานได้ยินคำพูดนี้ ก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่งทันที แล้วยิ้มบอก : “เรื่องพวกนี้เอาตามความเห็นของคุณเลยครับ”

หลินหว่านเอ๋อร์ชี้ไปที่ถ้วยชาที่เทให้เขานั่น แล้วพูดราบเรียบ : “ดื่มสักถ้วยหนึ่งสิคะ ฉันเห็นว่าคุณหอบแฮ่ก ๆ ดูลำบากน่าดู คราวหน้าไม่ต้องปีนขึ้นมาสูงขนาดนี้แล้วนะคะ มีธุระกับฉัน โทรหาฉัน ไม่ก็ส่งข้อความหาฉันก็ได้แล้วค่ะ”

ชิวอิงซานคำนับอย่างนอบน้อม : “รับทราบครับผม !”

ว่าแล้ว เขาก็ยกถ้วยชาขึ้นอย่างระมัดระวัง ดื่มไปจิบหนึ่ง จากนั้นมองเค้กชาที่อยู่ข้างเตาถ่าน แล้วถามหยั่งเชิง : “คุณหนู ชาซ่งพิ่นเฮ่านี้ ดื่มแล้วถูกปากคุณไหมครับ ?”