บทที่ 4844 ภาพการพบปะกันสี่แบบ 2

ผู้หญิงที่สารภาพต่อหน้าเย่เฉินมาก่อนมีเยอะแยะมากมาย แต่การสารภาพของอิโตะ นานาโกะกลับทำให้เย่เฉินมีความรู้สึกที่ไม่เหมือนกันอย่างหนึ่งขึ้นมา

การสารภาพของคนอื่นๆ ทำให้เย่เฉินแอบปฏิเสธอยู่ในความรู้สึกลึกๆ หรือไม่ก็อยากจะเปลี่ยนหัวข้อเรื่อง แต่การสารภาพของอิโตะ นานาโกะกลับมักจะทำให้ส่วนลึกที่อยู่ในใจของเขาอดที่จะตกปากรับคำออกมาไม่ได้

ดังนั้นเมื่ออิโตะ นานาโกะกล่าวขึ้นมาว่าตอนที่เธอเคยอธิษฐานไว้หวังว่าจะสามารถหวนกลับไปที่ทิวทัศน์พวกนั้นอีกครั้งกับคนที่รักด้วยกัน เย่เฉินไม่อาจหาซึ่งเหตุผลใดๆ ที่จะมาปฏิเสธได้เลย

ดังนั้นเขากล่าวอย่างมั่นใจว่า: “ไม่ต้องรีบร้อน ในเมื่อในใจของเธอได้คิดเอาไว้แล้วงั้นก็ทำตามสิ่งที่เธอคิดไว้เถอะ”

อิโตะ นานาโกะได้ฟังคำตอบของเย่เฉินก็เบอกบานใจอย่างเหลือล้น รอบขอบตามีความเปียกชื้นอยู่บ้างเล็กน้อย

เธอใช้กอดแขนของเย่เฉินไปไว้แน่นแล้วกล่าวอีกว่า: “ใช่แล้วล่ะเย่เฉินซัง เมื่อครู่ฉันบอกว่าฉันมีเพียงสถานการณ์เดียวที่จะสวมใส่ชุดกิโมโนออกจากบ้าน ก็คือตอนที่ดอกซากุระกำลังเบ่งบาน ก็จะใส่ชุดกิโมโนออกมาชื่นชมซากุระ ฤดูใบไม้ผลิปีหน้าหากคุณมาญี่ปุ่น ฉันก็ยังใส่ชุดนี้ชมซากุระเป็นเพื่อนคุณ!”

เย่เฉินพยักหน้าครู่หนึ่งแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: “งั้นขอกล่าวไว้ก่อนว่า ถึงตอนนั้นผมไม่ใส่ชุดตามธรรมเนียมของพวกคุณนะ”