บทที่ 4701 เขาคือหล่างหงจวิน 2

พูดจบเย่เฉินก็ถามด้วยใบหน้าสงสัย： “พี่ชาย ในเมื่อตอนนั้นคุณเป็นนักเรียนนอกที่รัฐบาลส่งไป อย่างนั้นก็ต้องเป็นคนที่มีความสามารถสูงเลยสิ ทำไมถึงยังไปมอสโคว์สถานที่อย่างนี้อีก？ เทียบกับอเมริกาแล้วต่างกันราวกับฟ้ากับดินเลย”

หล่างหงจวินพูดด้วยสีหน้าสลดว่า： “ไม่ได้หรอก อายุเยอะแล้ว เมืองอย่างอเมริกา ก่อนถึงอายุ 35 ถึง 40 ปี ถ้ายังไม่มีอิสรภาพทางการเงิน จะมีเปอร์เซ็นต์ถูกนายทุนโละออก ต่อให้มีประสบการณ์การทำงานสมบูรณ์แล้วยังไง เงินเดือนคนหนุ่มสาวได้เงินเดือนหนึ่งในสี่กระทั่งหนึ่งในห้าของคุณ ทั้งยังกล้าทำกล้าสู้ แม้คนเดียวจะสู้คุณไม่ได้ แต่ถ้าสองคนรวมกันยังไงก็ต้องเก่งกาจกว่าคุณอยู่แล้ว？ ขนาดคนเขลาเบาปัญญา 3 คนยังต้านทานจูกัดเหลียงคนเดียวได้เลย”

พูดจบ หล่างหงจวินก็ถอนหายใจกล่าวว่า： “คนทำ IT อย่างเรา ๆ มีเทคนิคใหม่ ๆ อยู่ตลอด พนักงานอายุมากอย่างเรา ๆ สู้ความสามารถในการเรียนด้านเทคนิคใหม่ ๆ อย่างเด็กรุ่นใหม่ไม่ได้หรอก ถูกโละออกง่ายมาก”