บทที่ 3967 ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว

พูดมาถึงตรงนี้ จ้าวอิ่นซานก็เอ่ยต่อว่า “ตั้งแต่ที่ห่วงโซ่อุปทานนี้ของเฉียวเฟยหยุนยิ่งทำก็ยิ่งรุ่ง ธุรกิจอื่นๆของตระกูลเฉียวเองก็เติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด ไม่ว่าเขาอยากทำอะไร ก็จะสามารถหาคอนเนคชั่นและทรัพยากรได้เสมอ อีกทั้งยังมีคนคอยเปิดไฟเขียวให้ตลอดทาง เพราะฉะนั้นหลายปีมานี้ตระกูลเฉียวก็เลยพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว!”

เย่เฉินขมวดคิ้วแน่น พลันถามเสียงเย็นว่า “เฉียวเฟยหยุนคนนี้ ปกติมักจะมีการอยู่ที่ไหน? ห่วงโซ่อุปทานธุรกิจสีเทาพวกนี้ หลักๆมักจะกระจุกตัวอยู่ตรงไหน?”

จ้าวอิ่นซานรีบเอ่ยตอบว่า “ปกติธุรกิจส่วนใหญ่ของตระกูลเฉียว ก็มักจะกระจุกตัวกันอยู่ที่ซีแอตเทิลจนถึงแถบ ชายฝั่งตะวันตก ทั้งหมด แต่ห่วงอุปทานธุรกิจสีเทาของเขา ส่วนใหญ่แล้วจะอยู่ที่ ชายฝั่งตะวันออกแถวนครนิวยอร์ก เพราะนิวยอร์กมีคนรวยอยู่เยอะ ลูกค้าหลักๆของเขาก็มักจะอยู่กันที่นั่น”

พูดเสร็จ จ้าวอิ่นซานก็เอ่ยต่อว่า “แต่ถ้าคุณจะถามผม ว่าเฉียวเฟยหยุนปกติมักจะอยู่ที่ไหน อันนี้ผมก็ไม่รู้จริงๆ......เพราะความรับผิดชอบโดยหลักๆของผมแล้วคือมารับมอบคนที่ ชายฝั่งตะวันตก ขึ้นเหนือไปยังแวนคูเวอร์ ลงใต้ไปยังซานฟรานซิสโก ลอสแองเจลิส และ เอนเซนาดา ของ เม็กซิโก งานส่วนอื่นๆนอกเหนือจากนี้ผมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะยื่นมือเข้าไปยุ่งอีก”

พูดมาถึงตรงนี้ จ้าวอิ่นซานก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ พลันรีบเอ่ยต่อว่า “จริงสิ มีอย่างหนี่งครับคุณเย่ เมื่อปีก่อนเฉียวเฟยหยุนเพิ่งซื้อเกาะแห่งหนึ่งที่ แอตแลนติก หลังจากนั้นก็ดึงคนมาลงทุนไม่น้อย ตอนนี้ก็กำลังทุ่มทุนสร้างอย่างใหญ่โต ได้ยินมาว่าเขาอยากจะสร้าง “สวนสนุก” ปลอดภัยที่ห่างไกลจากดินแดนอเมริกาและไม่ถูกจำกัดด้วยสิ่งใดทั้งนั้น “สวนสนุก” ที่ว่านี้เป็นโปรเจกต์ใหญ่ที่เขาให้ความสำคัญมากสุด ณ ตอนนี้ ผมเดาว่าเขาจะต้องไปดูงานด้วยตัวเองบ่อยแน่ๆ!”