บทที่ 3663

นายหญิงใหญ่เซียวพูดด้วยความรังเกียจว่า: “แกในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง แต่งงานเข้าบ้านของพวกเราช่วยตระกูลเซียวเลี้ยงดูลูกชายลูกสาวแล้วยังไง? นี่ก็เป็นภาระหน้าทั้งหมดที่แกต้องกระทำไม่ใช่เหรอ? ทำไมฉันฟังความหมายในคำพูดนี้ของแก เหมือนกับว่าแกยังมีคุณงามความดีเป็นอย่างมาก?!”

เฉียนหงเย่นร้องไห้พูดว่า: “แม่ค่ะ……หนูไม่ได้บอกว่าหนูมีคุณงามความดีอะไร แต่ต่อให้หนูจะไม่มีคุณงามความดี หนูอยู่ตระกูลเซียวมานานหลายปี ยังไงก็มีการทำงานหนักนะ? หลายปีนี้ แม่เลี้ยงสุนัขตัวหนึ่งก็มีความรู้สึก ทำไมดันไร้ความรู้สึกกับหนูขนาดนี้!”

นายหญิงใหญ่เซียวแสยะยิ้มว่า: “ฉันเลี้ยงสุนัขตัวหนึ่ง สุนัขจะขโมยเงินของฉันได้เหรอ?! ถ้าฉันเลี้ยงสุนัขตัวหนึ่ง สุนัขจะสวมเขาให้กับลูกชายของฉันได้เหรอ?!”

เมื่อเซียวฉางเฉียนได้ยินคำพูดนี้ รู้สึกทุกข์ทรมานคันไปทั่วร่างกาย และเอ่ยปากพูดเสียงต่ำว่า: “โธ่เอ๊ยแม่ค่ะ…….นี่แม่…….นี่แม่ใช้คำเปรียบเทียบอะไรน่ะ? ไม่เหมาะสมเกินไปแล้ว……”

นายหญิงใหญ่เซียวกลอกตาขาวใส่เซียวฉางเฉียนแวบหนึ่ง และพูดเยาะเย้ยว่า: “มีอะไรไม่เหมาะสม? ฉันพูดหยาบคายแต่มีเหตุผล! หล่อนเฉียนหงเย่นอยู่ในสายตาของฉัน ก็คือสู้สุนัขไม่ได้! ยังมีหน้าเอาให้เรื่องกำเนิดลูกชายสั่งสอนลูกสาวมายกความดีความชอบกับฉันเหรอ? แกไม่คู่ควร!”

หม่าหลันที่ไม่ได้พูดมาโดยตลอด เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็โกรธเป็นอย่างมากในทันที และโพล่งด่าว่า: “อีกแก่อย่างแก พูดจาได้เหม็นกว่าตดอีก! แกคิดว่าผู้หญิงอย่างพวกเราให้กำเนิดลูกชายเลี้ยงดูลูกสาวให้ตระกูลเซียวของพวกแกทุกข์ยากลำบากก็เป็นเรื่องสมควรเหรอ?! แกอย่าลืมนะ แกก็เป็นผู้หญิง! ตอนที่แกเป็นลูกสะใภ้ ถ้าเจอกับแม่สามีแบบแก คาดการณ์ว่าแกอยู่ไม่ถึงสามสิบปีก็ถูกแม่สามีของแกรังแกจนตาย!”