บทที่ 3569

ว่านพั่วจวินรีบถาม: “คุณเย่ ถ้าเป็นแบบนี้ โจรสลัดเหล่านี้จะไม่มีทางทำเงินได้ เกรงว่าจะต่อสู้กับพวกเราจนตกตายไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย สำนักว่านหลงกลับไม่กลัวทหารต๊อกต๋อยเหล่านี้ แต่ถ้าหากพวกเขาใช้มาตรการรุนแรงเพื่อแก้แค้นเรือพาณิชย์ ผมกลัวว่าจะสร้างความเสียหายอย่างอื่น”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ดังนั้นสิ่งที่พวกเราจะทำในอนาคต เป็นเจ้าแห่งวงการกองกำลังติดอาวุธคุ้มกัน แต่ไม่ใช่การผูกขาดของอุตสาหกรรมนี้”

“จำนวนเรือบรรทุกสินค้าที่ผ่านคลองสุเอซทุกปีมีประมาณสองหมื่นกว่าลำ เมื่อคำนวณจากการคุ้มกันหนึ่งรอบก็หลายแสนดอลลาร์สหรัฐ เฉพาะตลาดกองกำลังติดอาวุธคุ้มกันในอ่าวเอเดน หนึ่งปีก็มีมูลค่าหลายหมื่นล้านดอลลาร์ ตลาดใหญ่ขนาดนี้ พวกเรากินทั้งหมดไม่ได้”

“ดังนั้น ถึงเวลานายต้องพูดกับเจ้าของเรือและบริษัทเดินเรือเหล่านี้ให้ชัดเจน สำนักว่านหลงอย่างมากที่สุดสามารถครอบคลุมความต้องการคุ้มกันโดยรวมในอ่าวเอเดนได้เพียงห้าสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น นั่นก็หมายความว่า เรือขนสินค้าสองหมื่นลำในปีนี้ สำนักว่านหลงกินแค่ครึ่งหนึ่ง ที่เหลือก็ไม่รับสักลำ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดต่อไปว่า: “ส่วนใครจะได้รับโควตาหนึ่งหมื่นลำในหนึ่งปีนี้ ถึงเวลานั้นก็ให้พวกเขามาประมูลกันเอง ถ้าหากราคาก่อนหน้านี้คือห้าแสนดอลลาร์สหรัฐต่อหนึ่งครั้ง งั้นสำนักว่านหลงมีคุณค่ามากขนาดนี้ อย่างน้อยก็เจ็ดแปดแสนดอลลาร์สหรัฐต่อครั้งหนึ่งถึงจะพอไปได้”