บทที่ 3008 สืบหาเบาะแส

ซ่งหวั่นถิงขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน และส่ายหน้าพูดว่า: “สิ่งเหล่านี้……พูดตามตรงฉันก็ไม่ค่อยรู้จริงๆ”

อิโตะ นานาโกะก็วิเคราะห์อีกครั้ง: “พี่หวั่นถิงพี่ว่า คนรักที่มีใจให้กันตั้งแต่เด็กๆที่กู้ชิวอี๋พูด คือหายตัวไปตอนที่เธออายุห้าหกปี ตามอายุของกู้ชิวอี๋ก็อายุนับถอยหลังตามอายุของเย่เฉินซัง ปีนั้นเย่เฉินซังน่าจะอายุเจ็ดแปดปี และกู้ชิวอี๋ก็เป็นคนเย่นจิง ดังนั้น นี่ก็มีตรรกะพูดที่แตกต่างกันอย่างง่ายดายมาก: ถ้าหากเย่เฉินซังเป็นคนเมืองจินหลิงโดยกำเนิด งั้นตอนที่เขายังเด็กมีความเป็นไปไม่ได้ที่จะมีอะไรเกี่ยวข้องกับกู้ชิวอี๋ ดังนั้นก็ย่อมไม่ใช่เจ้าชายขี่ม้าขาวของกู้ชิวอี๋เป็นธรรมดา นี่ก็เป็นการพิสูจน์ว่าสัญชาตญาณของพวกเรานั้นผิดทั้งหมด”

“แต่ว่า ตรรกะเดียวกัน ถ้าหากเย่เฉินซังไม่ใช่คนเมืองจินหลิงโดยกำเนิด งั้นความเป็นไปได้ของเรื่องนี้ก็เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก!”

“ถ้าหากเย่เฉินซังเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวของกู้ชิวอี๋จริงๆ งั้นก็พิสูจน์ว่า ตอนที่เย่เฉินซังยังเป็นเด็กน่าจะเป็นคนเย่นจิง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เขามาเมืองจินหลิง น่าจะอายุประมาณเจ็ดแปดปี”

ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างมาก และพูดว่า: “ถ้าตามนี้ ถ้าหากอาจารย์เย่บังเอิญอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตอนที่อายุเจ็ดแปดปี งั้นลำดับเวลาขั้นพื้นฐานก็จะตรงกัน”

“ใช่”อิโตะ นานาโกะรีบพูดว่า: “พี่หวั่นถิง พี่อยู่ที่เมืองจินหลิงมีเส้นสายหรือเปล่า สามารถให้คนตรวจสอบบันทึกเกี่ยวกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจินหลิงได้หรือเปล่า?”

ซ่งหวั่นถิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพูดว่า: “ตรวจสอบบันทึกน่าจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร แต่ว่าถ้าเกิดอาจารย์เย่รู้ว่าพวกเรากำลังตรวจสอบเขา อาจารย์เย่จะเกิดความเข้าใจผิดกับพวกเราหรือเปล่า? เนื่องจากว่าเส้นสายของอาจารย์เย่อยู่ในเมืองจินหลิงก็มากมาย ฉันกลัวว่าคนทางฉันเพิ่งจะตรวจสอบ ทางเขาก็รู้แล้ว”