บทที่ 2600

เย่เฉินมองไปที่เขา แล้วพูดต่อไปว่า“เรื่องนี้ช่างมันเถอะ แต่ตอนที่ซูรั่วหลีถูกจับได้ ตระกูลซูไม่เพียงแต่ไม่ช่วยเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง กลับกันยังสมรู้ร่วมคิดกับกองกำลังป้องกันตนเองทั้งภายในและภายนอก ใช้ชีวิตของซูรั่วหลี แลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับกองกำลังป้องกันตนเอง ถึงแม้นี่จะไม่ใช่การกระทำของคุณ แต่มันเป็นฝีมือโหดเหี้ยมของซูเฉิงเฟิงพ่อของคุณ คุณมันไร้ความปรานี ไร้ยางอาย โหดเหี้ยมอำมหิต แต่ซูเฉิงเฟิงพ่อของคุณ ทำยิ่งกว่าคุณ！พวกคุณก็คือ คำกล่าวที่ว่างูกับหนูที่อยู่รังเดียวกัน！”

สายตาของซูโสว่เต้าหลบหลีกเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ

เย่เฉินพูดอย่างเย็นชาว่า“ตู้ไห่ชิงเป็นภรรยาของคุณ ให้กำเนิดลูกชายและลูกสาว ซูจือหยูเป็นลูกสาวของคุณ ซึ่งควรจะเป็นอัญมณีในมือของคุณ แต่ตระกูลซูของพวกคุณกลับหว่านแห ไล่ฆ่าสองแม่ลูกที่จินหลิง นี่เป็นมากกว่าความไร้ปรานี การกระทำที่ไร้ยางอาย โหดเหี้ยมอำมหิต？นี่มันเป็นสวะที่ละเลยความรู้สึกและสามัญสำนึกของมนุษย์ กากเดนของสังคม เป็นความชั่วร้ายที่สมควรได้รับการลงโทษ！”

ซูโสว่เต้าโพล่งออกไปอย่างไม่ตั้งใจว่า“ฉันไม่เคยคิดฆ่ารั่วหลี และไม่เคยคิดฆ่าจือหยูกับแม่ของเธอ！นี่เป็นการกระทำของพ่อฉันทั้งหมด！”

เย่เฉินกล่าวอย่างเย็นชา“ถึงจะเป็นการกระทำของพ่อคุณ แต่คุณเป็นสามี เป็นพ่อของลูก ไม่ปกป้องภรรยา หลังจากที่ภรรยาและลูกสาวเกิดเรื่องก็ไม่แก้แค้นให้พวกเธอ กลับกันยังถ่อกลับมาจากออสเตรเลียเพื่อเลียแข้งเลียขาพ่อของคุณที่เป็นฆาตกร ให้การช่วยเหลือคนร้าย นี่เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าคุณมันไม่เคยสนใจความรู้สึกคนอื่น ไร้ความปรานี ไร้ยางอาย หักหลังลูกสาวและภรรยาเพื่อศักดิ์ศรี และความรุ่งโรจน์ของตัวเอง！”

“คุณขายทั้งคุณธรรม ความเป็นมนุษย์ ขายศักดิ์ศรี ขายเลือดเนื้อ เพื่อทรัพย์สมบัติในอนาคตจากตระกูลซู ในสายตาของคุณ เงินสำคัญกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง มึงมันเป็นขี้หมาจริงๆ！”

เดิมทีเย่เฉินแข็งกร้าวมากอยู่แล้ว ประกอบกับเป็นยอดฝีมือปรมาจารย์ มีปราณทิพย์อยู่ในร่างกาย ดังนั้นในขณะที่อารมณ์ของเขาปะทุขึ้นมา ทุกคำที่กล่าวออกมา จึงทำให้ซูโสว่เต้ารู้สึกเหมือนตกลึกเขาในหัวใจของเขา