บทที่ 1521

เมื่อเย่เฉินได้ยินดังนั้นก็กำหมัดแน่นอย่างอดไม่ได้เขาโกรธจนเลือดขึ้นสมอง แล้วตะโกนอย่างโกรธด้วยเสียงต่ำไปว่า "ไอ้พวกคนแบบนี้มันจะมากเกินไปแล้วนะ!"

ถังซื่อไห่ถอนหายใจ "เฮ้อ คุณชายครับเมื่อใดที่ผู้คนต้องการขอความเชื่อเหลือจากคนอื่นก็จะกระตือรือร้นไปมาหาสู่ แต่เมื่อใดที่ไม่ต้องการแล้วก็จะทำเป็นไม่สนใจไยดีอะไรเลย ซึ่งก็มีอยู่ทุกที่ของแต่ละตระกูลที่เย่นจิงและในปีนั้น พ่อของคุณชายเองก็เป็นวีรบุรุษจากการต่อต้านตระกูลรอธส์ไชลด์ด้วย ดังนั้นแค่ครู่เดียวคุณพ่อของคุณชายจึงกลายเป็นเป้าหมายแห่งความอิจฉาริษยาและการใส่ร้ายของผู้คนที่เย่นจิง พูดตรงๆ คือ อาจเป็นเพราะพ่อของคุณชายนั้นยอดเยี่ยมเกินไป!”

เมื่อถังซื่อไห่พูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดต่อไปว่า "คนที่กระทำการแตกต่างจากผู้อื่น สุดท้ายก็จะถูกคนอื่นเล่นงาน และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่อดีตกาลแล้ว พูดตรงๆ ก็ยังคงเป็นเพราะเขายอดเยี่ยมเกินไป ดังนั้น เหล่าครอบครัวตระกูลขุนนางทั้งหมดของเย่นจิงจึงพุ่งเป้ามาที่เขาในปีนั้น..."

"เมื่อตระกูลรอธส์ไชลด์เห็นว่าเขากลายเป็นเป้าที่สังคมโจมตีจึงกลับมามีอำนาจอีกครั้งทันที ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ยังหน้าเนื้อใจเสืออย่างมากโดยที่พวกเขาได้ประกาศต่อสาธารณชนว่า มันเป็นความคับข้องใจส่วนตัวของเขากับตระกูลรอธส์ไชลด์ และตระกูลเย่ ดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยให้ครอบครัวตระกูลขุนนางอื่นๆ ใช้กลยุทธ์ดูไฟชายฝั่งโดยธรรมชาติ!"

น้ำเสียงของถังซื่อไห่ ก็ยิ่งเดือดมากขึ้น "เมื่อคุณท่านเห็นว่าตระกูลเย่จะกลายเป็นเป้าหมายในการโจมตีคนเดียวของตระกูลรอธส์ไชลด์แล้ว และกระทั่งยังแอบมีตระกูลอื่นๆ อีกมากมายจ้องหาโอกาสแทงข้างหลัง ดังนั้นจึงทำได้แค่ขับไล่พ่อของคุณชายออกจากตระกูลเย่ไป และประกาศต่อสาธารณชนว่า พ่อของคุณชายไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลเย่ดังนั้นพ่อของคุณชายจึงพาคุณชายและแม่ของคุณชายออกจากเย่นจิงไปยังจินหลิง