บทที่ 7

หลังจากทานข้าวเสร็จมิริณก็แยกตัวออกจากขวัญข้าวและบีนาทันที เนื่องจากเธอเองก็กังวลใจกับเพื่อนที่เกิดขึ้น มิริณที่กำลังจะเดินเข้าห้องเรียนไปซาตแบตโทรศัพท์ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อมีคนที่ไม่คาดคิดเดินมาดักหน้าของเธอ อรัณมองร่างบางมาด้วยสายตาที่วาวโรจน์

"มานี่ฉันขอคุยกับเธอหน่อย" เมื่อเจอหน้าผู้หญิงใจร้าย อรัณก็ไม่รอช้าร่างสูงกระชากแขนเรียวเล็กของมิริณ เดินเข้ามาภายในห้องเรียนอีกห้อง โดยที่มีริวอยู่ในห้องนี้ด้วย

"ว้าว...น้องน่ารักซะด้วยสิ" ริวได้แต่เอ่ยพร้อมกับผุดรอยยิ้มออกมา แต่คุ้นๆ น่าจะใช่น้องคนเมื่อวันก่อนที่ชนกับอรัณที่สนามบาสหรือเปล่า ร่างบางกระโปรงพีชยาว อ่า...ถ้าจำไม่ผิดน่าจะคนเดียวกัน แต่พอไม่ใส่แว่นหน้าตาก็น่ารัก...ใช่ย่อย มิริณได้แต่เสมองหน้าเรียว และเผชิญหน้ากับอรัณ

"เธอใช่ไหมที่เป็นคนปล่อยคลิปฉัน" อรัณตหวาดมาด้วยความโมโห

"ฉันไม่ได้เป็นคนทำ พี่มีหลักฐานอะไรมาว่าฉันเป็นคนทำ" ในเมื่อโดนเขาหาเรื่องมาแบบนี้แล้ว เธอเองก็ไม่กลัว ยังยืนยันว่าไม่ได้เป็นคนทำ

"เมื่อวานฉันเตือนเธอแล้วนะ ไม่คิดจะฟังฉันเลยไช่ไหม เธอกล้ามากนะ ที่กล้าทำกับฉันแบบนี้" อรัณต่างไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวของเธอ แต่กับชี้หน้าด่าว่า มิริณมาด้วยความโมโห

"ฉันบอกพี่ไปแล้วคะว่าฉันไม่ได้เป็นคนทำ" ด้านมิริณเองก็ตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวอรัณเลยซักนิดเดียว แต่นั้นกับยิ่งทำให้คนอารมณ์ร้อนนั้นรู้สึกเดือดมากหนักกว่าเดิม

"โกหก"

"ฉันไม่ได้โกหกและ ฉันไม่ได้เป็นคนทำจริงๆ พี่จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พี่เถอะคะ แต่จะให้ตอบอีกร้อยครั้งฉันก็ไม่ได้เป็นคนปล่อยคลิปของพวกพี่จริงๆ" มิริณยังหนักแน่นและยืนยันคำเดิม

"ถ้าเธอไม่ได้ทำแล้วจะเป็นใคร ในเมื่อๆ วันนั้นห้องมีแค่เธอที่เห็นฉันจูบกับแพท" อรัณเดินเข้ามาถามใกล้ๆ อย่างโมโห จนร่างบางนั้นสะดุ้ง