บทที่ 16

"เด็กเอ็นคนนี้แหละที่มีเรื่องกับไอ้เชี้ยรัณเมื่อวันก่อน ที่ตบหน้าไอ้อรัณ คนนี้แหละครับ ตอนแรกก็คุ้นนะ แม่งกูนึกตั้งนานว่ากูเคยเจอที่ไหน แต่พอน้องเขาทำหน้านิ่งๆ มา เท่านั้นแหละ ชัดเลย แต่วันนี้น้องเขาดูสวยมาก สวยราวกับนางฟ้า ปล่อยไว้กับไอ้เชี่ยรัณ แบบนั้นไอ้อรัณเอาคืนไหมเขาไม่วะ " ริวเอ่ยกับสองหนุ่มมาอย่างนึกเป็นห่วงมิริณ แต่คิดว่าอรัณคงไม่น่าจะทำอะไรเพราะคนเยอะ ถ้าทำแม่งก็หน้าตัวเมียละวะ

ส่วนอีกด้านของคนที่กำลังถูกพูดถึง มิริณที่นั่งอยู่กับอรัณเพียงสองคน ร่างบางเองก็รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกที่โดนสายตาคมเข้ม นั่งจ้องเธอมานานหลายชั่วโมง ในขณะที่เธออยู่กับเขาเพียงแค่สองคน

อรัณก็ยื่นแก้วไวน์ในมือให้กับมิริณ ร่างบางก็รับมาและเปลี่ยนเป็นเทบรั่นดีลงไปครึ่งแก้ว อรัณที่เห็นเช่นนั้นถึงกับชักสีหน้าไม่พอใจ มิน่าละเขาถึงรู้สึกมึนๆ หึ! ยัยนี้เล่นผสมเข้มขนาดนี้มีหรือจะไม่เมา อรัณได้แต่จ้องมองคนตรงหน้า

"ถ้าคืนนี้ฉันบอกกับคนที่จ้างเธอมา ว่าเธอบริการไม่ได้เรื่อง เธอจะได้รับค่าตัวเธอไหมน๊า..." อรัณได้แต่ถามมิริณมาเสียงเรียบพร้อมกับสบตาคนตรงหน้า

ด้านมิริณได้ได้ยินเช่นนั้นใบหน้าสวยถึงกับเงียบและชะงักมาด้วยความไม่พอใจ ร่างสูงกระดกแก้วบรั่นดีในมือต่อ พร้อมกับสายตาจับจ้องยังร่างเล็กมิริณตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมกับผุดรอยยิ้มร้ายออกมาที่มุมปากหยัก

"ไง...หึ! เธอคิดว่าฉันจำเธอไม่ได้สินะ !" มิริณได้ยินเช่นนั้นใบหน้าหวานถึงกับชะงัก และจ้องมองใบหน้าของเขามาเช่นกัน และกับได้รับรอยยิ้มจากคนตรงหน้าเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเกลียดชัง มิริณถึงกับหน้าซีด ใช่สิเธอประเมินเขาต่ำไป

"ทำไมเหรอคะ หรือพี่คิดจะเอาคืนฉัน" ในเมื่อเขาจำเธอได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ไม่จำเป็นที่จะใส่หน้ากากเข้าหากัน แต่เธอก็ไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออกว่าอรัณนั้นจะเอาคืนเธอ มิริณสบตาเข้ากับอรัณ

"ถ้าพี่ตั้งใจจะเอาคืนฉันในเรื่องวันนั้น ก็เชิญเถอะคะ " มิริณเอ่ยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ พร้อมกับลุกขึ้นจะเดินหนี แต่อรัณกับไวก่อน แล้วใครคิดว่าเขาจะยอมให้เธอไปง่ายๆ เช่นนี้ละ เหยื่ออยู่ตรงหน้สแบบนี้ไม่มีอะไรมาขวางก็ต้องเอาคืนกันหน่อย ร่างสูงกระชากเข้าที่แขนของมิริณ ร่างบางที่โดนคนเจ้าคิดเจ้าแค้นกระชากมาอย่างไม่ทันระวังตัวถึงกับล้มทับเขาที่ตักของอรัณอย่างจังๆ

!!อร้าย...!! ใบหน้าหวานตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ที่เธออยู่ในท่านั่งตักเขา และที่ตกใจไปกว่านั้น แขนแกร่งโอบกอดรัดส่วนเอวขอดของเธอเอาไว้ ส่วนลำแขนอีกข้างก็ยังคงโอบกอดที่ส่วนหน้าอกของเธอลำตัวทั้งสองคนแนบชิดกัน มิริณพยายามที่จะดิ้นออกจากอรัณ แต่ยิ่งดิ้นแขนของเขาและหน้าอกของฉันมัดเสียดสีกันไปมา ซึ่งมันอัตรายต่อเธอมากนัก

!! หึ! ใบหน้าอันหล่อเหล่าของอรัณถึงกับยกยิ้มออกมาอย่างภูมิใจให้กับผลงานตัวเอง ที่มิริณนั่งบนตักของเขา