บทที่ 233

เธอเก็บกระเป๋าเดินทาง สำหรับเครื่องใช้ในห้องน้ำอื่น ๆ เขาบอกเพียงว่ามีให้ที่ คฤหาสน์ อี้ ทุกอย่าง ดังนั้นเธอจึงไม่จำเป็นต้องนำติดตัวไปด้วย

เขาไม่อยากให้เธอเอาเสื้อผ้าไปที่นั่นด้วย แต่เธอบอกว่า "ฉันเคยใส่ชุดนี้แล้วสบาย"

เขาไม่สามารถพูดอะไรได้อีกและอนุญาตให้เธอนำเสื้อผ้าไปด้วย

หลังจากที่เธอเก็บของเสร็จแล้ว หลิง อี้หราน กำลังจะถือกระเป๋าของเธอ แต่อี้ จิ่นหลี ก็มันขึ้นมาก่อนและพูดว่า “ผมจะจัดการเอง"

พวกเขาเดินออกจากบ้านเช่าโดยมีหลิง อี้หราน ตามหลัง อี้ จิ่นหลี

บางครั้งเธอรู้สึกว่าเขาไม่สามารถคาดเดาได้ เขาอาจจะอ่อนโยนสักครู่ แต่ในครั้งต่อไปเขาจะทำราวกับว่าเขาสามารถทำให้คุณตกนรกได้ทุกเมื่อ

ตอนนี้เธอกำลังจะกลับไปที่ คฤหาสน์ อี้ กับเขา ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะคลุมเครือมากยิ่งขึ้น

เมื่อไหร่ล่ะ ที่ในที่สุดเธอจะไม่มีอะไรกับเขาสักที? เธอจะต้องรอจนกว่าเขาจะเบื่อเธอหรือเปล่า? ขณะที่เธอคิดเช่นนี้เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่จับจ้องไปที่ผ้าพันคอรอบคอของเขา

เธอถักผ้าพันคอด้วยขนสัตว์เก่า ๆ แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะสวมผ้าพันคอและถุงมือในงานเลี้ยงที่มีชนชั้นสูงจำนวนมากเข้าร่วมแบบนั่น

ในความคิดเห็นที่เธออ่านทางออนไลน์ ทุกคนต่างสงสัยว่าเป็นสินค้าใหม่จากแบรนด์หรูหรือเป็นเครื่องประดับแฮนด์เมดของดีไซเนอร์ชื่อดังหรือเปล่า ไม่มีใครใส่ใจที่จะคิดว่าผ้าพันคอและถุงมืออาจจะทำด้วยขนสัตว์เก่าโดยคนธรรมดา

บางทีอย่างที่เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ มันขึ้นอยู่กับเขาที่จะตัดสินใจว่าผ้าพันคอนั้นเหมาะกับเขาหรือไม่

ภายนอกอาคารที่พักอาศัย หลิง อี้หราน เห็นรถสีดำที่คุ้นเคยจอดอยู่ตรงหน้า เกา ฉงหมิง ลงจากรถและรีบเดินไปหาอี้ จิ่นหลี พร้อมกับหยิบกระเป๋าจากเขาไป

อี้ จิ่นหลี หันกลับมาและมองไปที่หลิง อี้หราน ที่ยังคงอยู่ข้างหลังเขาไม่กี่ฟุต "เป็นอะไร? ไปกันเถอะ" เขายื่นมือมาหาเธอขณะที่เขาพูด