ซือถูจิ้งเล่าไปด้วยมองดูอ๋องหลี่ชินไปด้วย นางพูดต่ออีกว่า “บางทีเหลียงไถ้ฝู้ก็อาจจะไม่ได้เห็นอะไรเลย แต่เจ้าบอกว่าเจ้าก็เห็นทุกอย่างจากข้างหลังเขา หากเขาบอกว่าเขาไม่เห็น ก็จะทำให้คนอื่นเข้าใจว่าเขาเข้าข้างซีเหมินเสี่ยวชิ่ง เขาจึงไม่กล้าพูดอะไร กลัวว่าเจ้าจะพูดอะไรหยาบคายออกมาทำให้เขาเสียหน้า ดังนั้น เรื่องนี้เหลียงไถ้ฝู้น่าสงสารที่สุด”
อ๋องหลี่ชินขมวดคิ้ว “ความคิดจินตนาการของเสี่ยวกูกูช่างมากมายยิ่งนัก แต่ไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด”
“อีกอย่าง เจ้าตั้งใจหาเรื่องเหลียงซื่อ เบี่ยงเบนความสนใจให้หลีโม่ได้คุยกัยเสี่ยวซือคนนั้น ทุกอย่าง แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า คืนนี้เจ้าตั้งใจช่วยหลีโม่จริงๆ”
อ๋องหลี่ชินมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เปล่า”
“เจ้าบอกข้ามา ใครใช้ให้เจ้าช่วยหลีโม่? หากเจ้ายอมพูด ข้าจะบอกเจ้าว่าสิ่งที่ตกลงมาจากปิ่นปักผมของหลีโม่คืออะไร” ซือถูจิ้งรู้จุดอ่อนของเขา
สีหน้าอ๋องหลี่ชินเคร่งขรึม กัดกรามพูดว่า “ข้าไม่อยากรู้”
“ใช่หรือ? สิ่งที่ตกหายคือมรกตหรือทับทิมน่า? หรืออาจจะเป็นเงินทอง ต่อให้ด้อยยังไง ก็น่าจะเป็นปะการังสีแดงไหมน่า?” ซือถูจิ้งมองสีหน้าเขาอย่างได้ใจ
อ๋องหลีชินไม่แม้แต่จะมองซือถูจิ้ง หันตัวเดินจากไป เพิ่งเดินไปได้หลายก้าว เขาก็หันหัวเดินกลับมา “บ้าไปแล้ว หารซานคนนั้น”
จิ้งจิ้งอ้าปากค้าง มองเขาอย่างตกใจ “อะไรน่า? ฮวงจู๋หมู่?”
“ไม่งั้นเจ้าคิดว่าใครกันที่จะกล้ามาสั่งข้า? ดีที่สุดขอให้เสี้ยหลีโม่บริสุทธิ์ ไม่อย่างนั้น ข้าจะฆ่านางเป็นคนแรก” อ๋องหลี่ชินพูดอย่างฉุนเฉียว
จิ้งจิ้งตกใจเป็นอย่างมาก จนคางจะหล่นลงพื้นแล้ว คิดไม่ถึงว่าฮวงจู๋หมู่จะสั่งให้เหล่าซันทำเรื่องแบบนี้ แต่ฮวงจู๋หมู่ทำไมต้องทำแบบนี้? หลายปีมานี้ นางกับอาเซ๋อกูกูอยู่บนหารซาน ไม่ได้สนใจเรื่องราวภายนอกแล้วนี่
อีกอย่าง ทำไมนางเลือกเหล่าซันแต่ไม่เลือกนางล่ะ? ยังไงนางก็เป็นถึงองค์หญิงใหญ่นะ
แต่ว่า....ซือถูจิ้งมองดูสีหน้าอ๋องหลี่ชินที่ฉุนเฉียวเป็นผักเค็มนี้ จริงๆแล้ว เขาดูเหมาะสมกว่า ไม่ว่าใครในราชสำนัก แม้แต่ฮองไทเฮายังกลัวเขาเลย
“บนปิ่นปักผมของหลีโม่ เป็นทับทิมแดง” ซือถูจิ้งเห็นเขากำลังจะสติแตก จึงรีบบอก
อ๋องหลี่ชินถอนหายใจยาว เหมือนดั่งความอึดอัดในใจได้ถูกปลอดปล่อย “ที่แท้ก็ทับทิมแดง ข้าก็ทายแล้วเชียวว่าน่าจะเป็นทับทิมแดง เครื่องประดับในราชสมัยนี้ ปกติจะหล่อด้วยเงิน ไม่ใช่มรกตก็จะเป็นทับทิมแดง ”
เขาหันตัวไปอย่างพออกพอใจ “เสี่ยวกูกูค่อยๆดื่มนะ ข้าไปก่อนล่ะ”
ซือถูจิ้งนิ่งงัน “เจ้าจะไปอย่างนี้หรอ เรื่องนี้น่ากลัวว่าจะยังไม่จบ”
“ข้าไม่สนแล้ว วันนี้ชูซัน ทุกเดือนของวันนี้ข้าจักต้องพาอาจินออกไปว่ายน้ำ”
“เจ้าไม่สนใจคำสั่งของฮวงจู๋หมู่แล้วหรือ?” ซือถูจิ้งวิ่งไปดึงแขนเขามาถาม
อ๋องหลีชินตบมือนางทิ้ง “ข้ารับปากฮวงจู๋หมู่ของเจ้าช่วยนางแค่สองครั้ง นางบอกให้ช่วยเมื่อเกิดเรื่องใหญ่เท่านั้น และข้าคิดว่าข้ารีบช่วยตอนนี้ตอนที่เรื่องยังไม่ใหญ่โต เผื่อภายภาคหน้าถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ ข้าต้องมาเหน็ดเหนื่อย อีกอย่าง อย่าคิดว่าเสี้ยหลีโม่โง่เขลา อาเจียก็ยังอยู่ไม่ใช่หรือ? มีหมาจิ้งจอกอย่างเขาเฝ้าอยู่ เสี้ยหลีโม่ไม่ถูกเอาเปรียบหรอก ทางด้านโดยหานเขากลัวกีดขวางสถานะของอ๋องซือเจิ้งจึงไม่สะดวกที่จะลงมือเลยมาขอร้องข้า ถ้าหากจวนเฉิงเสี้ยงจะเอาเรื่องจริงๆ เขาไม่อยู่เฉยแน่”
พูดจบ ก็เดินจากไปอย่างสบายใจ