ตอนที่ 550
บทที่ 551 ทุกคนรู้ดีแก่ใจ
21 ตุลาคม 2569
บทที่ 551 ทุกคนรู้ดีแก่ใจ
อ๋องหนานหวยเหลือทนความเย่อหยิ่ง โอหังของหลีโม่ในคืนนี้มาก พูดขึ้นอย่างโกรธเคืองว่า “ท่านพี่สะใภ้ ขอสงวนสถานะของเจ้าด้วย เจ้าเป็นพระชายาไม่ใช่หญิงปากร้าย ที่นี่เป็นตำหนักซีเวยไม่ใช่ตลาดสด ไม่ใช่สถานที่ให้เจ้าพูดจาเลอะเทอะบิดพริ้ว อดีตซือถูเย้นไม่คิดกบฏ เพราะเขาไม่มีความจำเป็นต้องคิดกบฏ เขามีอำนาจฮ่องเต้อยู่ในมือ มีอำนาจสั่งการทหาร เขายังมีความต้องคิดกบฏตรงไหน? แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว ฮ่องเต้หายดีแล้วสามารถกลับมาปกครองประเทศ เขานั่งอยู่ที่สูงจนชินแล้ว เกรงว่าคงเพราะไม่อยากลงมาแล้ว จึงอาศัยช่วงเวลาที่ทั้งสองประเทศหยุดทำศึก ตีกลับเมืองหลวง แย่งชิงราชบัลลังก์ มีแผนการชั่วร้ายถึงเพียงนี้ แบบนี้ถือว่ามีความทะเยอทะยานที่โฉดชั่ว ต่อให้ท่านพี่สะใภ้พูดได้ดีอีกแค่ไหน ก็ไม่สามารถแก้ตัวได้”
หลีโม่ได้ยินเช่นนี้ หันหัวไปมองเขาอย่างโหดเหี้ยม “เจ้าคนคิดกบฏ พูดอย่างวางมาดภูมิฐานมีศีลธรรม เจ้าไม่อายบ้างหรือ? เจ้าไม่รู้สึกละอายใจข้ายังอายแทนเลย เจ้านึกว่าเรื่องของเจ้ากับกุ้ยไท่เฟยพวกนั้น สามารถปิดบังใครได้? ไม่เอาความผิดเจ้าเพราะฮ่องเต้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง ให้เจ้าได้มีโอกาสกลับใจใหม่ เจ้าคิดว่าเรื่องระหว่างเจ้ากับคนขายอาวุธนั้นสามารถปิดบังใครได้หรือ? ตอนที่อยู่ในจวนอ๋อง กุ้ยไท่เฟยเคยมาขอเอาตั๋วเงินจากข้า บอกว่าจะเอาไปซ่อมแซมชิงหนิงเก๋อ ใครจะไปคิดว่าตั๋วเงินพวกนี้สุดท้ายแล้วกลับเอาไปให้กับคนขายอาวุธ เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ หูฮวนซีผู้ดูแลตระกูลหูเคยบอกกับข้าว่า มีคนเอาตั๋วเงินของข้าไปแลกเปลี่ยน คนคนนั้นแปลกประหลาดมาก นางเห็นว่าไม่น่าไว้ใจจึงสั่งคนให้สะกดรอยตาม พบว่าเขาเป็นคนของแคว้นต้าโยว่ และมีอาชีพค้าขายอาวุธ หลังจากนั้นข้าได้ไปตรวจสืบ พบว่าเป็นเลขที่ตั๋วเงินกองคลังที่ก่อนหน้านั้นกุ้ยไท่เฟยเบิกไป เพราะคนขายอาวุธไม่สามารถแลกตั๋วเงินที่เป็นเลขของกองคลัง เจ้าจึงให้คนไปแลกกับเหลียงเหาเย๋ ถึงตอนนี้เหลียงเหาเย๋ยังไม่รู้เลยว่าถูกคนโกง”