บทที่ 694 พ่อแม่พิชิตของ

ร่างของพิชิตแข็งทื่อ เห็นได้ชัดว่าที่นัทธีแหย่มานั้นเป็นเรื่องจริง

เขาไม่ได้นึกถึงพ่อกับแม่เลยจริงๆ

หลังจากที่รู้ว่านวิยาตาย เขาก็รีบมาที่นี่ เมื่อเห็นศพของนวิยา ตอนนั้น หัวใจของเขาพังทลาย หลังจากนั้นก็นั่งลงบนพื้นข้างศพนวิยา เขาตกอยู่ในห้วงของความเจ็บปวดและสิ้นหวัง

ยังไงซะ นวิยาก็เป็นคนเดียวที่เขารัก รักมาสิบกว่าปีแล้ว พอนวิยาจากไป เขาคือคนที่รับไม่ได้มากที่สุด

ดังนั้นในตอนนั้น เขาตระหนักได้ว่าแค่ตามนวิยาไปด้วยกันก็พอแล้ว บางทีการอยู่ข้างล่าง พวกเขาคงจะอยู่ด้วยกันได้จริงๆ

แต่ถ้าว่าตั้งแต่มีความคิดนั้นขึ้นมา เขาก็ลืมคิดไปจริงๆ ว่าจะจัดการเรื่องของพ่อแม่ยังไงในอนาคต

เมื่อมองเห็นใบหน้าขาวซีดของพิชิต นัทธีก็กำหมัดแน่น หลังจากนั้นก็ย่อตัวลง แล้วทุ่มหมัดเข้าใส่หน้าของพิชิต

พิชิตร้องโอดโอยจากการถูกทุบ ป้องกันศีรษะไว้ตามสัญชาตญาณ

นัทธีดึงกำปั้นออก เสียงเย็นชาพูดอย่างเสียดสี “นายคิดแบบนี้จริงๆสินะ นายนี่มันช่างเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่จริงๆ พวกเขาเลี้ยงนายมาโตขนาดนี้ ที่แท้ก็ให้นายมาตายตามคนอื่น นายนี่มันลูกอกตัญญูแท้ๆ ！”

พิชิตสั่นไปทั้งร่างกาย ไม่พูดอะไร

เพราะเขาไม่มีอะไรจะพูด แล้วก็ไม่มีอะไรมาโต้แย้งด้วย

เขาเป็นลูกที่ไม่มีความกตัญญูจริงๆ

นัทธีมองพิชิตที่มีน้ำตาไหลออกมาตากหางตา ลุกขึ้นแล้วพูด “ฉันไม่เข้าใจ ตกลงแล้วนวิยามีอะไร พี่ทำให้นายชอบได้ขนาดนั้น ชอบถึงขนาดยอมตายไปพร้อมเธอ เธอทำเรื่องเลวไว้มากมาย นายควรที่จะรังเกียจเธอไม่ใช่เหรอ？ชอบเธอไปได้ยังไง สิบกว่าปีไม่เปลี่ยนเลยเหรอ？”

พิชิตยกแขนขึ้น แล้วปิดตา มุมปากยกขึ้นอย่างข่มขืน เสียงแหบฝืดพูด “ฉันเองก็ไม่รู้ ความรู้สึกก็แปลกประหลาดแบบนี้แหละ ชอบก็คือชอบ”

นัทธีขมวดคิ้ว “นี่ตอบอะไรเนี่ย ？”

พิชิตหลับตา ไม่พูดต่อ

นัทธีเองก็ไม่ได้สนใจเขามากนัก รับผ้าเช็ดหน้าที่มารุตยื่นมาให้ แล้วเช็ดมือตัวเองอย่างสง่า “ช่างเถอะ ที่ควรพูดฉันก็บอกนายไปหมดแล้ว ถ้านายยังอยากตายตามนวิยาไป ก็ไปซะ ฉันจะไม่ขวางนาย แต่พ่อแม่นาย ฉันไม่ดูแลให้หรอกนะ นายทำตัวเองให้ดีๆแล้วกัน”

พูดจบ เขาก็โยนผ้าเช็ดหน้าใส่พิชิต มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง แล้วหันหลังเดินไปที่ลิฟต์ท์

มารุตไม่ได้ตามไป แต่เดินไปหาเจ้าหน้ารักษาความปลอดภัยแล้วชี้ไปที่พิชิต สื่อว่าให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองดูพิชิตอย่างดี อย่าให้พิชิตทำเรื่องโง่ๆ ทีหลัง แล้วจึงหันหลังตามนัทธีไป

เขารู้ ถึงแม้ปากประธานจะพูดว่าไม่ห้ามคุณหมอพิชิตให้ไปตาย แต่ในใจไม่ยอมให้คุณหมอพิชิตไปตายจริงๆ แน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ตั้งใจมาที่นี่ ตั้งใจดึงเรื่องพ่อแม่คุณหมอพิชิตออกมาสอนคุณหมอพิชิตหรอก แต่ทำไม่สนใจคุณหมอพิชิต

ดังนั้นสรุปแล้ว ประธานเป็นคนปากแข็งใจอ่อน

มาถึงประตูใหญ่หน้าโรงพยาบาล ทันใดนั้นนัทธีก็หยุดฝีเท้า ภายใต้ความสงสัยของมารุต หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรออกไป

ไม่ช้า มารุตก็รู้ว่าเขาโทรหาใคร โทรหาพ่อแม่ของพิชิต เรื่องการตายของนวิยา พิชิตรู้สึกหมดหวัง และเตรียมฆ่าตัวตายบอกพ่อและแม่ของพิชิต

หลังจากพ่อและของพิชิตฟังจบ ก็เกือบจะเป็นลม

พวกเขาเองก็รู้ว่านวิยาเป็นคนยังไง ดังนั้นการที่พิชิตชอบนวิยา พวกเขาไม่เคยเห็นด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อกี่เดือนก่อน เรื่องความสัมพันธ์ของพิชิตกับนวิยา ก็ถูกพวกเขาคัดค้านอย่างพร้อมเพรียง ถึงขนาดที่ทั้งนวิยา พิชิตสร้างความขัดแย้งมากมายกับพวกเขา

แต่พ่อแม่ก็ไม่สามารถต้านทานลูกๆ ได้ สุดท้ายพวกเขาก็ประนีประนอมถอยให้ ให้พิชิตกับนวิยาคบหากัน เพราะพวกเขาดูออก หัวใจของนวิยาไม่ได้อยู่กับพิชิต ที่คบหากับพิชิต ก็เพียงเพราะหลอกใช้เท่านั้น หลังจากนั้นเธอจะต้องเทพิชิตอย่างแน่นอน

พวกเขาคิดว่า เมื่อไหร่จะถึงตอนนั้น พิชิตก็จะได้รับความขมขื่น และจะสามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนวิยา ดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยให้ทั้งคู่คบกัน

เรื่องจริงก็เป็นไปแบบนี้ พิชิตเลิกกับนวิยาอย่างรวดเร็ว พิชิตเองก็ได้รับการโจมตีอย่างแรง พวกเขาที่เป็นพ่อและแม่ ถึงจะสงสารจับใจ แจ่ก็เป็นเรื่องน่ายินดีมากกว่า น่ายินดีที่นวิยาปล่อยลูกชายเขาไวขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นต่อไปพิชิตคงถูกนวิยาบีบใช้จนคุ้ม ก็จะเจ็บปวดมากกว่านี้