ด็กมันร้าย - 7 ขอนอนด้วย

พอฉันชวนไปคุยในห้องตุลก็เงียบไปครู่หนึ่งเหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่สักอย่าง

“พี่ขอไปรอตุลที่ห้องนะ” พอฉันจะเดินไปตุลก็พูดขึ้น “มีอะไรก็คุยตรงนี้จะไปคุยที่ห้องเพื่อ?”

พอได้ยินแบบนั้นฉันก็ชะงัก คิดว่าตุลจะเข้าใจที่พูดแต่เหมือนเขาจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ดูท่าจะรำคาญมากกว่า

“ดื่มด้วยกันไหมพี่” เพื่อนของตุลพูดชวน เขาคงเห็นว่าฉันเงียบไปจึงถาม

“พี่ดื่มมาแล้ว”

“ดื่มมาแล้วก็ดื่มอีกได้ มานั่งก่อน ๆ” เขาดูเป็นมิตรมาก ๆ อยากให้ตุลเป็นแบบนี้จัง

“พี่อยากคุยกับตุลมากกว่า”

“ถ้าอยากคุยก็นั่งรอก่อนแล้วกัน ตอนนี้ไม่ว่าง” ตุลตอบอย่างไร้เยื่อใย

“มึงก็คุยกับพี่เขาก่อนดิวะไอ้ตุลจะให้นั่งรอทำไมกว่ามึงจะเลิกแดกคงเช้าพอดี”

“รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก็กลับ” ตุลบอกเพื่อนก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาที่เย็นชาแล้วพูดต่อ “ไม่ได้บังคับ”

“อื้อ พี่รอได้” ฉันเม้มปากแน่นแล้วมองหาที่นั่ง เห็นมุมหนึ่งพอนั่งได้อยู่จึงเดินมานั่ง ที่ไม่นั่งร่วมโต๊ะกับตุลเพราะกลัวเขาจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้

ทำไมฉันต้องอยากชนะใจคนเย็นชาแบบนี้ด้วยนะ ยิ่งเห็นท่าทางเมินเฉยของเขามากเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้ฉันอยากชนะใจเขามากขึ้น รู้ว่าท้าทายคนอย่างตุลมันอันตรายแต่ฉันกลับไม่กลัวที่จะเสี่ยง

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงที่นั่งรอ ฉันนั่งตบยุงที่มากัดตามตัวถ้าตอนเช้าตัวคงจะเต็มไปด้วยผื่นของยุงที่กัดแน่ ๆ

“น้ำแข็งหมดเดี๋ยวกูไปซื้อก่อนนะ” เพื่อนของตุลบอกก่อนจะหยิบกุญแจมอเตอร์ไซค์แล้วลุกขึ้นเดินไปที่รถเหมือนเขาอยากเปิดโอกาสให้ฉันคุยกับตุลด้วย

ให้หลังจากที่ผู้ชายคนนั้นขับรถไปฉันก็ลุกขึ้นเดินมาหาตุลทันที

“มีอะไรก็พูดมา” ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรตุลก็ถามขึ้นมาเมื่อเดินมาถึงตัวเขา

“… คืนนี้พี่ขอนอนกับตุลได้ไหม” พอได้ยินแบบนั้นเขาก็หันมาขมวดคิ้วเข้ม “นอน?”

หัวใจของฉันมันเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อจึงหาตัวช่วย สายตาเหลือบเห็นกระป๋องเบียร์ในมือตุลพอดีจึงถือวิสาสะยกขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดกระป๋อง