คำพูดของเหลิ่งอวี้ ทำให้เหลิ่งจื่ออันที่กำลังจะบันดาลโทสะ สงบสติอารมณ์ลง
คำพูดของเหลิ่งอวี้มีเหตุผล เขาเองที่หุนหันพลันแล่นเกินไป มัวแต่คิดจะพาเสี่ยวจื้อเข้าวังเพื่อเชิดหน้าชูตา แต่กลับลืมไปว่าเด็กคนนั้นยังไม่ยอมรับเขาเป็นพ่อเลย
ดังนั้น เขาจึงเหลือบมองเสี่ยวจื้อแวบหนึ่ง แล้วก็หันมาจ้องมองลั่วหลันอย่างดุดัน ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ แล้วตะโกนเสียงดังว่า
“ใครก็ได้ มาเปลี่ยนชุดให้ข้า เตรียมตัวเข้าวัง”
พูดจบ เขาก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังเรือนปีกตะวันตก ซึ่งเป็นที่พักของเขา
เหลิ่งอวี้และลั่วหลันกล่าวทักทายกัน แล้วก็แยกย้ายไปเปลี่ยนชุดเพื่อเข้าวัง
เมื่อเห็นพวกเขาไปแล้ว หลิ่วเม่ยก็รีบลุกขึ้นจากพื้น นางเดินมาหาลั่วหลัน เช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วพูดเบา ๆ ว่า
“ขอบคุณหวังเฟยที่ช่วยพูดแทนข้าเมื่อครู่ เพียงแต่...เพียงแต่ว่าเขาเป็นคนใจแคบนัก ท่านพูดจาบจ้วงเขาเช่นนี้ เขาคงไม่ยอมเลิกราโดยง่ายเป็นแน่”
ลั่วหลันลูบศีรษะเสี่ยวจื้อ พลางเม้มริมฝีปากและยิ้มกล่าวว่า
“ไม่เป็นไรหรอก นับตั้งแต่เขาเข้ามาในจวน เขาก็มิใคร่พอใจข้าอยู่แล้ว ไม่ว่าข้าพูดหรือไม่ ก็ล้วนไม่มีความแตกต่าง อีกอย่าง ข้ากล่าวแต่ความจริงทั้งสิ้น ไม่ว่าเขาจะรับฟังหรือไม่ อย่างน้อยก็ต้องให้เขารับรู้ถึงเหตุผลนี้”
หลิ่วเม่ยน้ำตาคลอเบ้า ยกผ้าซับขึ้นเช็ดน้ำตาเอ่ยเสียงแผ่วว่า
“ข้าคิดว่าพวกเราจะอยู่กันอย่างสงบสุขเช่นนี้ไปชั่วชีวิต ข้าคิดว่าเขาจะไม่มาเมืองหลวงอีกตลอดกาล ใครจะคาดว่าเขากลับมา แถมยังเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องเสียได้ ดูท่าแล้วทั้งหมดล้วนเป็นลิขิตสวรรค์ ชะตาชีวิตกำหนดไว้เช่นไร ก็ยากที่จะหลีกหนีพ้นได้”
เมื่อได้ฟังดังนั้น ลั่วหลันจึงยกมือขึ้นตบไหล่ของนางเบา ๆ พลางเอ่ยปลอบประโลมว่า
“เมื่อหนีไม่พ้น ก็อย่าหนีเลย อย่างไรเสียเขาก็เป็นพ่อแท้ ๆ ของเสี่ยวจื้อ หากพบกันเข้า เขาคงยอมสู้จนตัวตายเพื่อพาพวกท่านกลับไป แทนที่จะขัดขืนเขาอย่างสุดกำลัง สู้ลองให้โอกาสเขาดูเถิด บางทีเมื่อพวกท่านกลับไปแล้ว เขาอาจเปลี่ยนแปลงไปจนไม่เหมือนเดิมก็เป็นได้?”
คำพูดของนางทำให้หลิ่วเม่ยชะงักงัน นางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า
“ข้าจะลองตรองดูตามที่ท่านพูด ค่ำมากแล้ว หวังเฟยไปเปลี่ยนชุดเถิด”
ลั่วหลันยิ้มมองนาง พลางลูบศีรษะเสี่ยวจื้ออย่างเอ็นดู แล้วเอ่ยหยอกล้ออย่างขี้เล่นว่า