ภาพที่หน้าจอโทรทัศน์ก็เปลี่ยนมาเป็นโรงแรมห่าวถิงอย่างรวดเร็ว วันนี้นิตยสารนักข่าวรายสัปดาห์ของนครเอมพีเรียลต่างไปห้อมล้อมไว้แล้ว ในเวลานี้ รถตู้หรูโรลส์-รอยซ์ แฟนธอมเหยียบบึ่งมา กระจกหลังเลื่อนลงอย่างช้า ๆ เผยใบหน้าที่ละเอียดอ่อนและหล่อเหลา
คือลู่หานถิง
ลู่หานถิงปรากฏตัวแล้วในงานหมั้นครั้งนี้
วันนี้ลู่หานถิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวงานแฮนด์เมด ข้างนอกคลุมด้วยเสื้อกั๊กธุรกิจสีดำ นอกเสื้อกั๊กเป็นชุดสูทสีดำที่มีสีเดียวกัน แขนเสื้อสูทเห็นเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวโผล่ออกมา และยังมีนาฬิกาผู้ชายราคาแพง ทุกอิริยาบถเผยให้เห็นถึงผู้ดีชั้นสูง ความมีฐานะสูงส่งและพิถีพิถัน
ในเวลานี้แสงตะวันยามเย็นสีทองส่องลงบนใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเขา ยุ่งเหยิงแบบหล่อเหลา
ทันทีที่เขาปรากฏตัว สถานการณ์ก็เกิดความโกลาหล
นักข่าวก็แห่กันไป “ประธานลู่ เราขอสัมภาษณ์คุณหน่อยได้ไหม”
ในเวลานี้ พนักงานกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้น และขวางนักข่าวไว้ “ขออภัย ประธานของเราไม่รับการสัมภาษณ์ใด ๆ”
รถตู้หรูโรลส์-รอยซ์ ได้หายไปในสายตาของทุกคน
เซี่ยซีหว่านกำลังดูโทรทัศน์ ภาพในโทรทัศน์หยุดนิ่งลง นั่นคือภาพสุดท้ายของลู่หานถิง เซี่ยซีหว่านมองไปที่ด้านข้างครึ่งหน้าของผู้ชาย หน้าด้านข้างของเขาคม เม้มริมฝีปากบาง ทั้งร่างของเขาแสดงถึงการสยบด้วยพลาอานุภาพที่สูงส่งและความเย็นชาที่ไร้มนุษยธรรม
ทันใดนั้นเหยียนหลานก็ตัดสินใจสุ่มเลือกแล้ว เธอเปลี่ยนจากข่าวเศรษฐกิจเป็นข่าวบันเทิง กลับกำลังรายงานงานหมั้นระหว่างตระกูลลู่และตระกูลลี่
“เฮ้อ หว่านหว่าน เราเปลี่ยนช่องใหม่กันอีกที คราวนี้เปลี่ยนเป็น...โลกของสัตว์ !”
หลานเหยียนเปลี่ยนช่องหนีมาขนาดนี้แล้ว เธอไม่เชื่อว่าช่องโลกของสัตว์จะรายงานงานหมั้นครั้งนี้ด้วย !
ในเวลานี้ เซี่ยซีหว่านกล่าวว่า “แม่หลาน ช่างเถอะค่ะ ปิดโทรทัศน์เถอะ เกรงว่าวันนี้สถานีโทรทัศน์ทุกสถานีจะรายงานเรื่องงานหมั้นครั้งนี้ หนูไม่อยากดูแล้วค่ะ”
เซี่ยซีหว่านออกปากแล้ว หลานเหยียนก็ไม่ได้เปิดต่อ เธอปิดโทรทัศน์ “หว่านหว่าน หนูอย่าได้รับผลกระทบจากเรื่องเหล่านี้ ในโลกนี้ขาดทุกอย่าง แต่ไม่ขาดผู้ชาย”
ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือของเซี่ยซีหว่านดูซีดเซียว ขนตายาวเป็นแพงามดั่งขนนกของเธอหลบลง พยักหน้า ๆ “หนูรู้แล้วค่ะแม่หลาน หนูอยากนอนอีกสักพัก”
“ได้เลย นอนลงเถอะ”
เซี่ยซีหว่านนอนลงและหลับตา
หลานเหยียนเฝ้าอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง เวลานี้ของเธอดังขึ้น มีสายเข้ามา
เมื่อเห็นว่าเซี่ยซีหว่านหลับสนิทแล้ว หลานเหยียนก็ห่มผ้าห่มให้เธอ แล้วออกไปรับโทรศัพท์
ทันทีที่หลานเหยียนออกไป เซี่ยซีหว่านที่อยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้น
ดวงตาที่สดใสของเธอมองเพดานสีขาวเหนือหัวอย่างเหม่อลอย หลังจากนั้นไม่กี่นาที เธอเปิดผ้าห่มขึ้น ลุกจากเตียง และเดินออกไป
เซี่ยซีหว่านออกจากโรงพยาบาล ยืนอยู่บนถนนเรียกแท็กซี่ คนขับถามว่า “สาวน้อย หนูจะไปไหน”
“ไปโรงแรมห่าวถิง”
เมื่อหลานเหยียนกลับมาจากการรับโทรศัพท์ เธอพบว่าเตียงว่างเปล่าและเซี่ยซีหว่านก็หายไป
แย่แล้ว !