แต่ว่าตอนนี้ฉันกินลงที่ไหนกันเล่า? เพื่อเป็นการไม่ทำให้เขาเสียน้ำใจ ฉันเลยเคี้ยวเส้นปลาหมึกแห้งค่อนวัน แต่ก็ยังกลืนไม่ลงอยู่ดี ในขณะที่ฉันยังรถติดอยู่บนถนน สีชิงชวนก็ได้โทรเข้ามา
เขาถามฉันว่าอยู่ไหน ฉันงึมงำอยู่สักพัก “ข้างนอก”
“บอกว่าให้รอผมอยู่ในโรงพยาบาลไง ออกไปเพ่นพ่านอยู่ข้างนอกทำไม?”
“ฉันมีธุระนิดหน่อย”
“ธุระอะไร?”
“เอิ่ม ฉันจะไปไหว้พ่อของฉัน”
“วันนี้เป็นวันอะไรเหรอ?” เขาน่าจะกำลังคิดดูอยู่
“ไม่ได้เป็นวันอะไร” ฉันถูกซักถามจนเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา “ก็แค่พาเพื่อนคนหนึ่งไป…..”
ทันใดนั้นเฉียวเจี้ยนฉีก็แย่งโทรศัพท์ไปจากฉันแล้วตัดสายทิ้ง ฉันมองเขาอย่างงงงัน “คุณตัดสายฉันทิ้งทำไม?”
“สีชิงชวนโทรมาเหรอ?” เขาคืนโทรศัพท์ให้ฉันอีกครั้ง
“อื้ม” ฉันพยักหน้า “เอิ่ม คุณรู้จักสีชิงชวนด้วยเหรอ?”
“กลับมาในประเทศแล้วจะให้ไม่รู้จักสีชิงชวนได้ไง?” เฉียวเจี้ยนฉีหยิบบ๊วยเชื่อมจากซองแล้วโยนเข้าปาก “ผมรู้ว่าคุณแต่งงานกับสีชิงชวนแล้วด้วย เขาเป็นคนมีอำนาจ เด็ดขาด เป็นคนที่เผด็จการมาก”
ห๊ะ แม้แต่คนนอกยังรู้จักเขาดีขนาดนี้เลยเหรอ ฉันเงียบไม่พูดไม่จาเพื่อแสดงให้เขาเห็นว่าเห็นด้วยกับเขา
“อันที่จริง คุณไม่จำเป็นต้องคอยรายงานเขาให้ทราบทุกๆเรื่องอย่างละเอียดแบบนี้ก็ได้”
“เขาเป็นคนถามเอง”
“ผมรู้” เขาหยิบบ๊วยเชื่อมเข้าปากอีกเม็ดหนึ่ง “คุณรู้ไหมว่า ผู้ชายทุกคนมักชอบผู้หญิงอยู่ประเภทหนึ่ง”
“ประเภทไหนเหรอ?”
“ประเภทที่เข้าถึงได้ยาก” เขาจ้องมองฉันอย่างจริงจัง “ไม่ว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขาจะสวยแค่ไหน อ่อนโยนแค่ไหน จิตใจดีแค่ไหน น่ารักแค่ไหน แต่เมื่อเขารู้ว่าเขาสามารถเข้าถึงคุณได้ ประกายแสงเหล่านั้นก็จะหายไปครึ่งหนึ่ง”
จู่ๆเขาก็พูดเรื่องนี้กับฉัน ฉันรู้สึกงงงันนิดหนึ่ง แต่นี่ก็น่าจะเป็นโอกาสที่ดีของการเรียนรู้ ฉันมองเขา เพื่อที่จะแสดงให้เขาเห็นว่าฉันตั้งใจฟังด้วยความเคารพนับถือเขา
“หากอยากให้ความสนใจของสีชิงชวนที่มีต่อคุณยาวนานกว่านี้ ก็อย่าให้เขาควบคุมคุณได้ คุณมีอิสระได้เต็มที่ ไม่มีเหตุผลที่คุณจะให้เขามาควบคุมคุณไว้”
โทรศัพท์ที่อยู่ในมือฉันดังขึ้นอีกรอบ เขามองฉัน “ไม่อยากรับก็ไม่ต้องรับหรอก”
ฉันไม่ได้อยากรับหรอก แต่ผลที่จะตามมาหลังจากไม่รับสายสีชิงชวน มันยากที่ฉันจะคาดเดาได้
เขาเหมือนดูออกว่าฉันกำลังกังวลอะไรอยู่ แล้วยิ้มระรื่น “เขาคงไม่ฆ่าคุณหรอกใช่ไหม?”
“มันไม่ใช่แบบนั้นอยู่แล้ว”
“ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องคิดไว้ก่อน หากมันไม่เกี่ยวกับความเป็นความตายก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรทั้งนั้น งั้นก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรแล้วนี่”
สิ่งที่เขาพูด ฟังแล้วดูมีเหตุมีผล ใช่สิ ถึงไม่รับสายสีชิงชวนก็ไม่ถึงกับต้องตายสักหน่อย จะไปกลัวอะไร ฉันเลยมองดูโทรศัพท์ของฉันที่กำลังดังอยู่แบบนั้น แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมัน แล้วจู่ๆก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา ทำไมฉันจะต้องถูกสีชิงชวนควบคุมไว้ด้วย? ทำไมฉันต้องคอยรายงานทุกเรื่องกับเขาด้วย? แล้วเขาเคยรายงานอะไรฉันบ้างไหม? ในที่สุดการจราจรก็คล่องตัวสักที รถของเราค่อยๆเริ่มวิ่งไปข้างหน้า
ตอนนี้ก็ใกล้จะถึงสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว เฉียวเจี้ยนฉีดูนาฬิกา “หิวหรือยัง?”
ฉันเริ่มรู้สึกหิวแล้วจริงๆ แม้จะมีขนมขบเคี้ยวกล่องใหญ่อยู่ตรงหน้า แต่ฉันก็ไม่ได้กินมัน
“งั้นเอาแบบนี้ไหม พวกเราไปทานข้าวกัน ถึงยังไงคุณก็ไม่รับสายเขาแล้วนี่ เทเขาแล้วนี่”