บทที่ 3...รู้จักลูกสะใภ้ตลาดล่างน้อยไปค่ะพ่อ

“เมื่อไหร่พ่อจะหาลูกจ้างได้คะ ท่านแก่แล้วนะคะ ควรนอนหลับพักผ่อนอยู่ที่บ้าน” แสร้งทำเป็นนางเอกใจเย็น ไม่ให้ผัวเห็นถึงความไม่พอใจ “ถึงสวนจะอยู่ไม่ไกลจากบ้าน แต่ดึกๆดื่นๆ เกิดเป็นลมเป็นแล้งไปจะทำยังไง”

“พ่อแกยังอยากทำงานอยู่น่ะ หลังเออรี่มาดูแลแม่อย่างเดียว แกก็ฟุ้งซ่านจนเป็นโรคซึมเศร้า แต่พอได้ทำสวนยางสวนปาล์มแกก็ดีขึ้น” พ่อเขาเคยเป็นจ่าตำรวจที่คนเกรงขามกันทั้งอำเภอ แต่พอเมียล้มป่วยช่วยตัวเองไม่ได้ เขาก็ยอมลาออกจากงานที่รัก เพื่อมาดูแลเมียอย่างเต็มตัว ก็ประมาณสามปีได้แล้ว

“ฉันเข้าใจจ้ะ”

“ขอโทษด้วยนะน้ำผึ้ง” เขาก็เห็นใจเมียรักนะ ที่ไม่สามารถมอบความสุขให้แบบเต็มที่ได้ เพราะต้องไปทำหน้าที่ลูกที่ดี แต่เขาก็มั่นใจว่าเมียรักจะต้องเข้าใจในสิ่งที่เขาทำ “อย่าโกรธพี่นะ”

“น้ำผึ้งจะโกรธพี่ต่อทำไมล่ะคะ ไปดูแลแม่เถอะค่ะ คืนนี้น้ำผึ้งมีความสุขมากพอแล้ว” แสร้งยิ้มอ่อนหวานเหมือนแอพทักษอรทั้งที่อยากจะมะเหงกหัวผัวให้ช้ำ “ไปทำหน้าที่ลูกเถอะค่ะ แม่ต้องมาก่อนนะคะ”

ต่อชัยสวมกอดเมียรักแล้วจูบหอมสองฟอดใหญ่เพื่อแทนคำขอบคุณ ก่อนจะผละตัวออกแล้วลงจากเตียง หยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่แล้วออกจากห้องนอนไป