ฉีหานหยูได้เต่ก้มหน้าเงียบ
ใครจะไปคิดว่ากลุ่มคนที่ระดับการบ่มเพาะสูงสุดแค่ระดับนภาครามจะสามารถสร้างหายนะได้ขนาดนี้?
ฉีหานเฟิงจ้องไปที่ฉีหานหยูอยู่สักพักก่อนจะพูดต่อ “จากคำพูดของชายหนุ่มผู้นั้น เขารู้เป็นอย่างดีว่าตำแหน่งปลายทางของประตูเคลื่อนย้ายถูกเปลี่ยนไป แต่เขาก็ยังกล้าพาคนของเขาเข้าไปด้านในvซึ่งมันแสดงให้เห็นว่าเขาคงจะมีวิธีจัดการอะไรบางอย่างและพวกเขาคงจะปลอดภัยแน่นอน และข้ายังมั่นใจอีกว่าเมื่อไหร่ที่พวกเขาไปถึงสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ เมื่อนั้นสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์จะต้องเกิดความวุ่นวายอย่างแน่นอน ดังนั้นหานหยู เจ้าจงไปที่สำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์และเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ที่นั่น หากมีอะไรเกิดขึ้นเจ้าก็จงแสดงท่าทีตามที่เจ้าเห็นสมควรคล้อยตามฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่ได้เปรียบ ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยข้าคิดว่าเจ้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องทำยังไงบ้างใช่ไหม?”
ฉีหานหยูพยักหน้า “รับทราบ ท่านเจ้าสำนัก!”
แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ประตูเคลื่อนย้ายได้ถูกทำลายไปแล้ว ดังนั้นฉีหานหยูจึงจำเป็นต้องไปใช้ประตูเคลื่อนย้ายที่สำนักอื่นเพื่อไปยังสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ ไม่เช่นนั้นหากเขาต้องบินไปเองมันจะใช้เวลานานเป็นอย่างมาก
ในตอนนี้ที่ด้านของบริเวณหน้าประตูเคลื่อนย้ายของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ก็เงียบสงบเหมือนทุกวัน บรรดาศิษย์ที่เฝ้าประตูอยู่ต่างก็ยืนจับกลุ่มคุยกันอย่างสบาย ๆ
ไม่มีใครคิดว่าวันนี้จะมีเหตุการณ์อะไรพิเศษเกิดขึ้น
ในขณะที่ศิษย์ผู้หนึ่งกำลังกวาดพื้น จู่ ๆ พื้นดินบริเวณรอบ ๆ ประตูเคลื่อนย้ายก็สั่นสะเทือน ส่วนตรงประตูเคลื่อนย้ายขนาดยักษ์ที่มีลักษณะเป็นวงกลมตั้งฉากขึ้นกับพื้นก็เริ่มมีพลังงานมิติที่เข้มข้นปรากฏขึ้นตรงกลางประตู ซึ่งจากนั้นประตูเคลื่อนย้ายก็ถูกเปิดออกอย่างควบคุมไม่ได้!
เมื่อเห็นเช่นนี้ บรรดาศิษย์ที่อยู่บริเวณรอบ ๆ ก็ตื่นตัวทันที “ทุกคนระวัง! พลังงานมิติของประตูถูกแทรกแซงอย่างรุนแรง ในตอนนี้กำลังมีใครบางคนฝืนผ่านประตูเคลื่อนย้ายเข้ามา!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ บรรดาศิษย์ที่อยู่รอบ ๆ ก็เริ่มเป็นกังวล ถ้าหากเป็นการผ่านประตูเคลื่อนย้ายมาแบบปกติที่ทั้งประตูต้นทางและปลายถูกอนุญาตให้เชื่อมต่อผ่านไปมากันได้ พลังงานมิติที่บังเกิดกับประตูจะไม่รุนแรงขนาดนี้ ดังนั้นคำอธิบายเดียวของเหตุการณ์นี้ที่เกิดขึ้นก็คือมีใครบางคนรู้ตำแหน่งประตูเคลื่อนย้ายของสำนักพวกเขา และฝืนเดินทางข้ามมาโดยไม่ได้รับอนุญาต
การเดินทางข้ามมิติผ่านประตูเคลื่อนย้ายโดยการฝืนเชื่อมตำแหน่งแบบนี้ มันทำให้ยากแก่การตัดสินใจว่าผู้ที่กำลังมาเยือนเป็น ศัตรู หรือ มิตร?
จากนั้นเมื่อเวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่ ท่ามกลางสายตาของบรรดาศิษย์มากมายที่เตรียมรอตั้งรับผู้มาเยือนปริศนา จู่ ๆ ร่างของหลิงตู้ฉิงก็ปรากฎขึ้นเป็นคนแรกออกจากประตูและจากนั้นก็ตามมาด้วยคนอื่น ๆ จนครบทุกคน
“นี่พวกเจ้าเป็นใค… เอ๋? ศิษย์น้อง?” ซ่งเฉียนมองไปยังเย่ชิงเฉิงด้วยสีหน้าตกตะลึง
“เป็นข้าเอง ศิษย์พี่ซ่ง!” เย่ชิงเฉิงตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ในตอนอยู่ข้างนอก นางรู้สึกกลัวมาตลอดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ในระหว่าที่นางไม่อยู่ แต่แล้วเมื่อนางออกมาจากประตูเคลื่อนย้ายและภาพแรกที่นางเห็นก็คือ ซ่งเฉียน นางจึงรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก