บทที่ 4...เขามันคนบ้ากาม

‘เอาไว้ว่างเมื่อไหร่ยุ้ยจะเข้าไปค่ะ’

เธออยากจะบ้า ที่แอบรู้สึกดีใจที่เห็นข้อความของพ่อเลี้ยง...

บ่ายวันต่อมา เธอตัดสินใจกลับไปที่บ้าน เพื่อจะจัดการเกี่ยวกับเอกสารของแม่ และเพื่อจะเยี่ยมพ่อเลี้ยงด้วยนั่นแหละ

แต่การกลับไปที่บ้านโดยไม่แจ้งล่วงหน้า มันคือหายนะครั้งใหญ่เลยล่ะ

ลุงเมฆผู้ที่ยังไม่ถอดเฝือกออก นอนอยู่บนโต๊ะอาหาร โดยมีพยาบาลสาวใหญ่ขย่มโยกอยู่บนกายของเขา เสียงร้องครวญครางของทั้งคู่ บ่งบอกถึงความกระสันซ่านเสียวทรมานเหมือนจะขาดใจ

“อ๊า...อ๊า...เสียวค่ะ...อูยยยที่รัก ทำไมของคุณยอดเยี่ยมอย่างนี้ เพ็ญจะตายอยู่แล้ว”

“โอววว ระวังเอาไว้นะ ผมไม่ปล่อยให้คุณขย่มผมฝ่ายเดียวหรอก ผมจะกระแทกคุณให้ตัวลอยติดเพดานเลยคอยดู อื้อ อื้อ อื๊ออออ”

ยงรวีอ้าปากหวอ มองสองร่างที่กำลังเสพสังวาสกันอย่างเมามันส์ พยาบาลสาวรุ่นใหญ่ในชุดพยาบาลสีขาวกำลังขย่มโยกดุ้นดุของพ่อเลี้ยงจอมอึดแบบกัดไม่ปล่อย เสียงขย่มเสียดกันดังลั่นไปทั้งบ้าน

“โอววว...” แว่บแรกที่เห็นเธอรู้สึกโกรธอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนเขากำลังเล่นชู้ แต่พอคิดอีกที เธอลืมไปแล้วหรือว่าแม่ตายไปเกือบเดือนแล้ว