“ฮ่าๆๆ......!” คำของเฟิ่งชิงเฉินทำให้ทุกคนซึ่งล้อมวงดูอยู่หัวเราะออกมา คนจากจวนเฟิ่งส่งเสียงขำขันออกมาดังยิ่งนัก
“บ่าวเข้าใจแล้ว บ่าวจะไปเปลี่ยนชื่อหมาขี้เรื้อนซีหลิงเทียนเหล่ยและหนานหลิงจิ่นฝานบัดเดี๋ยวนี้” ตงฉิงเน้นย้ำชื่อทั้งสองนั้นออกมาอีกครั้งด้วยความสะใจ
ซีหลิงเทียนเหล่ยและหนานหลิงจิ่นฝานโมโหเสียจนแทบจะลงมือฆ่าคน เฟิ่งชิงเฉินเจ้ากล้าดีอย่างไร!
“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าอยากตายงั้นรึ!”
“ทหาร เข้าไปกุมตัว!”
ทั้งสองคนออกคำสั่งต่อราชองครักษ์ของตนในเวลาพร้อมเพรียงกัน “เช้ง!” วินาทีที่องครักษ์ชักดาบออกมา ผู้คุมกันจวนเฟิ่งไม่จำเป็นต้องรอคำสั่งจากเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาก็ได้เข้าไปคุ้มกันเฟิ่งชิงเฉินเอาไว้โดยไม่ยอมถอยห่างแม้แต่ก้าวเดียว
“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ากล้าดีอย่างไรที่จะต่อต้าน!” ซีหลิงเทียนเหล่ยและหนานหลิงจิ่นฝานดูไม่อยากเชื่อนักว่าเฟิ่งชิงเฉินจะกล้าขัดขืนพวกเขา
“เหตุใดจึงไม่กล้าเล่า ท่านทั้งสองลืมไปแล้วหรือไรว่าที่นี่คือราชวงศ์ตงหลิง พวกเขากล้าหาเรื่องเฟิ่งชิงเฉินอย่างดูถูกเช่นนี้ก็สมควรยิ่งนัก
ซีหลิงเทียนเหล่ยและหนานหลิงจิ่นฝานได้แต่ชะงักลง เมื่อสักครู่เป็นเพราะพวกเขาโมโหเสียจนเกินเหตุ จึงทำให้ลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่ประเทศในเขตที่พวกเขาสามารถ ทำตัวกร่างได้ แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น ศักดิ์ศรีและอำนาจของราชวงศ์จะถูกเฟิ่งชิงเฉินเหยียบย่ำง่ายๆ เช่นนี้ไม่ได้ สายตาของทั้งสองคนสื่อถึงความอาฆาตแค้นออกมาอย่างเยือกเย็น
เฟิ่งชิงเฉินหาได้กลัวแม้แต่น้อย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาอันเยือกเย็นและอาฆาตของหนานหลิงจิ่นฝานกับซีหลิงเทียนเหล่ย เฟิ่งชิงเฉินก็ลายิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยนกล่าวว่า “ท่านทั้งสองเป็นอะไรไปกัน ก็เพียงแค่มีชื่อเหมือนกันเท่านั้น ฝ่าบาททั้งสองโมโหเพราะเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้หรือ หากว่าท่านทั้งสองโมโหจริงล่ะก็ ข้าจะไปนำหมาขี้เรื้อนทั้งสองตัวนั้นมาให้ทั้งสองท่านระบายอารมณ์เป็นอย่างไร?”
หากเฟิ่งชิงเฉินไม่กล่าวสิ่งใดออกมาก็ยังพอ แต่เมื่อกล่าวออกมาเช่นนั้นจึงทำให้ซีหลิงเทียนเหล่ยและหนานหลิงจิ่นฝานโมโหมากกว่าเดิม ซีหลิงเทียนเหล่ยสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วพยายามระงับความโกรธในใจลง
“เฟิ่งชิงเฉิน วันตายของเจ้ากำลังจะมาถึงอยู่แล้ว เจ้ายังทำปากแข็งอยู่ได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำผิดในโทษฐานใด?” ดูหมิ่นราชวงศ์จุดจบมีเพียงตายเท่านั้น และการที่เฟิ่งชิงเฉินกล่าวดูถูกเหยียดหยามองค์ชาย ก็จะถูกฆ่าเก้าชั่วโคตร
ทั้งซีหลิงเทียนเหล่ยแหละหนานหลิงจิ่นฝานไม่เคยถูกผู้ใดเหยียดหยามเช่นนี้มาก่อน เฟิ่งชิงเฉินกล้าเปรียบเทียบพวกเขากับหมาขี้เรื้อน ช่างรนหาที่ตายโดยแท้
แต่ดูเหมือนพวกเขาจะลืมไป ว่าก่อนหน้านี้วินาทีเดียวยังกล่าวชม
อยากให้นางตายงั้นหรือ ต่อให้นางตกลงเห็นด้วย คาดว่าตระกูลชุยก็คงไม่ยินยอม เฟิ่งชิงเฉินไม่เป็นกังวลแม้แต่น้อย ขณะที่นางเตรียมตัวจะอ้าปากเอ่ยบางอย่างออกมา กลับมีใครบางคนก้าวเข้ามาเอ่ยแทนนางว่า
“ฝ่าบาททั้งสองช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก ข้าไม่รู้สึกว่าเฟิ่งชิงเฉินทำสิ่งใดผิดไป ก็เป็นเพียงแค่ชื่อเท่านั้นมิใช่หรือ หากว่าฝ่าบาททั้งสองไม่พึงพอใจที่มีชื่อเช่นเดียวกับหมาขี้เรื้อน ก็เพียงแค่ฆ่าหมาขี้เรื้อนนั้นทิ้งเสีย เหตุใดจึงต้องมาระบายอารมณ์ใส่สตรีผู้อ่อนแอบอบบางและไม่รู้เรื่องราวใดๆเช่นเฟิ่งชิงเฉินด้วย?”
“คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหวัง?” ซีหลิงเทียนเหล่ยและหนานหลิงจิ่นฝานเห็นคนที่เดินทางมาจึงได้แอบด่าตัวเองอยู่ในใจว่าโมโหเสียไร้เหตุไร้ผล เพราะเฟิ่งชิงเฉินเรียกว่าตนเป็นหมาขี้เรื้อนจึงทำให้ลืมไปเสียได้สนิทว่าวันเช่นนี้ หวังจิ่นหลิงจะไม่เดินทางมาร่วมได้อย่างไร
“คารวะองค์ชายทั้งสอง” ท่ามกลางการอารักขาคุ้มกัน หวังจิ่นหลิงเดินตรงออกมาจากพวกเขา สายตานั้นช่างอบอุ่น ทุกกิริยาท่าทางสง่างามดูสงบ นับได้ว่า ค่อนข้างจะให้เกียรติ
เขาไม่สนใจรังสีอำมหิตซึ่งแผ่ออกมาจากประตูจวนเฟิ่ง กลับเดินเข้ามาอย่างช้าๆ หยุดอยู่ข้างกายเฟิ่งชิงเฉิน สายตามองไปทางหนานหลิงจิ่นฝาน
“องค์ชายสามดูเหมือนจะว่างยิ่งนัก เมื่อไม่กี่วันก่อน องค์ชายหนานหลิงจิ่นสิงเดินทางมาหาข้า ทั้งยังเอ่ยชมว่าองค์ชายสามช่วงนี้อยู่สงบนิ่งยิ่งนัก ข้าเองก็คิดอยู่ว่าองค์ชายสามเป็นอะไรไป ที่แท้องค์ชายสามกำลังวางแผนรังแกชิงเฉินอยู่นี่เอง”
ประโยคนี้เต็มไปด้วยความข่มขู่ หากว่าหนานหลิงจิ่นฝานกล้ากระทำการตุกติกล่ะก็ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะร่วมมือกับหนานหลิงจิ่นสิง แล้วทำการผลักดันหนานหลิงจิ่นสิงขึ้นไปนั่งอยู่บนบัลลังก์นั้นของหนานหลิง