ตอนที่ 367 ขอแต่งงานที่สนามบิน

เมื่อซูฉิงเห็นท่าทางของยวี๋น่าใจของเธอก็รู้สึกสับสน แต่เธอก็ยังตบไหล่ยวี๋น่า อยากทำให้เธอร่าเริงขึ้น

ซูฉิงยิ้มและพูด "อะไรกัน เราเป็นเพื่อนสนิทกันนะ มันเป็นเรื่องที่สมควรแล้วที่ฉันจะช่วยเธอดูแลเขา อ้อใช่ ขาขวาของเขาดีขึ้นแล้วหลังได้ฝังเข็มไป บางครั้งเขาก็สามารถลุกจากเตียงและเดินได้สองสามก้าว อาฉีบอกว่าการเคลื่อนไหวจะช่วยเรื่องอาการบาดเจ็บของเขาได้มากเลยล่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ยวี๋น่าก็รู้สึกโล่งใจ และพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

แต่ในขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดที่ถูกระงับไว้ในใจก็ปรากฏขึ้นมา เธอแสบจมูก และขอบตาของเธอก็ร้อนผ่าว แต่เธอก็ไม่อยากให้ซูฉิงสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอ เธอจึงหันศีรษะไปอีกทางเงียบๆ และค่อยๆ เช็ดรอยน้ำตาจากหางตาของเธอด้วยปลายนิ้ว

ไม่ว่ายังไงก็ตาม ขาขวาของเทียนเหอดีขึ้นก็ดีแล้ว

แบบนี้ก็ถือว่าพวกเขาเลิกกันจริงแล้ว มันคุ้มแล้ว...

แม้ว่ายวี๋น่าจะรู้สึกเศร้าในใจ แต่เธอก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถทำอะไรกับมันได้ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ จับมือซูฉิง และกล่าวอย่างขอร้อง "ซูฉิงฉันอยากไปเยี่ยมเขา... เธอพาฉันไปที่นั่นหน่อยสิ"

เมื่อซูฉิงได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ช่วงนี้ยวี๋น่าถูกโจมตีมามาก และเธอก็เป็นกังวลมากเมื่อเห็นเพื่อนสนิทของเธอหลายเป็นแบบนี้ แต่ในเมื่อตอนนี้ยวี๋น่าเต็มใจที่จะออกไปข้างนอก มันก็ดีแล้ว

"ได้สิ ฉันจะพาเธอไปที่นั่น" ซูฉิงพยักหน้า ปล่อยมือของเธอ และเดินไปรอยวี๋น่าที่ประตู

ยวี๋น่าและซูฉิงออกจากโรงแรมไป เห็นได้ชัดว่าเธอยังคงไม่สบายใจ เธอปัดผมที่ปรกลงมาตรงหน้าเธอและถามอย่างกังวลว่า "ซูฉิง ถ้าฉันไปอู๋เทียนเหอจะยอมเจอฉันไหม?"

ซูฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอนึกถึงอาการของอู๋เทียนเหอในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา นอกเหนือจากการให้ความร่วมมือในการรักษาแล้ว บางครั้งเขาก็จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ซูฉิงก็สามารถเดาได้ว่าเขาอาจจะคิดถึงยวี๋น่า

แต่เธอก็ได้แต่คิด ไม่ได้พูดออกไป เธอเพียงแค่ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ไม่หรอก เธอทั้งสองคนพูดกันชัดเจนแล้ว เขาจะไม่ทำกับเธอเหมือนเมื่อก่อนหรอก เราไปกันเถอะ"

ยวี๋น่าโล่งใจ ซูฉิงขับรถมุ่งหน้าไปทางโรงพยาบาล ระหว่างทางยวี๋น่ารู้สึกประหม่ามาก หัวใจของเธอเต็มไปด้วยภาพของอู๋เทียนเหอ

หลังจากที่เจออู๋เทียนเหอ เธอควรพูดอะไร...

ขณะที่กำลังคิด จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

กริ๊งงงง

ยวี๋น่าหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นสายของพ่อของเธอ เธอจึงปรับอารมณ์ของเธอก่อนจะรับโทรศัพท์ และพูดอย่างใจเย็น "แม่ มีอะไรรึเปล่า?"

เมื่อได้ยินเสียงที่อ่อนแรงของแม่ของยวี๋น่าดังมาจากปลายสาย "ฮัลโหล.. น่าน่า แม่ แม่ป่วย ลูกรีบกลับมาหน่อยได้ไหม? แม่คิดถึงลูกมาก"

ทันทีที่ยวี๋น่าได้ยินประโยคนี้ เธอก็ขมวดคิ้วแน่น และรีบตอบกลับอย่างรีบร้อน "แม่ แม่เป็นอะไร? แม่ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะรีบซื้อตั๋วกลับไปเลย!"

ซูฉิงสังเกตเห็นการท่าทางของยวี๋น่า จึงรีบเหยียบเบรก และถามอย่างสงสัย "เกิดอะไรขึ้น?"

ยวี๋น่าไม่มีเวลาจะสนใจเธอ หลังจากปลอบแม่เธอทางโทรศัพท์สักพัก เธอก็รีบวางสายไป และรีบพูดอย่างรวดเร็ว "ซูฉิงแม่ฉันป่วย ตอนนี้ฉันไปเยี่ยมเทียนเหอไม่ได้แล้ว เธอรีบไปส่งฉันที่สนามบินได้ไหม? ฉันจะกลับไปหาแม่!"

"คุณน้าไม่สบายเหรอ? เป็นอะไร?"

เมื่อซูฉิงได้ยินคำพูดของยวี๋น่าเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล เธอเคยเจอพ่อกับแม่ของยวี๋น่า และชอบพวกเขามาก

ขณะที่เธอถาม เธอก็กลับรถและมุ่งไปยังสนามบิน ดวงตาของยวี๋น่าเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันก็ไม่รู้... เฮ้อ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย..."

ภายใต้แรงกดดันจากหลายสิ่งหลายอย่าง ในที่สุดยวี๋น่าก็ไม่สามารถกลั้นมันได้อีกแล้ว เธอจึงปล่อยโฮออกมา เธอกุมมือไว้ที่หน้าผากของเธอ ดูเหมือนจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เธอมีในการร้องสะอื้น

เดิมทีเธอคิดว่าเธอจะไม่เศร้าอีกต่อไปแล้ว