6 - จำยอม (ความจริง)

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ

“พริ้ง นี่แกทำอะไรอยู่เนี่ยฮะ ฉันเคาะจนเจ็บมือหมดแล้วนะ !!” เสียงของพี่มารีเรียกฉันอย่างต่อเนื่อง แถมยังเคาะห้อง รัว ๆ

ฉันเม้มปากแน่น ไม่อยากให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เลยฉันจะออกห่างเขาได้ยังไงกัน ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ด้วย

“สงสัยเธออยากให้พี่เธอรู้...”

“ค่ะ พริ้งยอม” ฉันกลั้นใจตอบออกไป

ทันทีที่เขาได้ยินคำตอบของฉัน เขาก็กระตุกยิ้มมุมปากร้ายกาจทันที

ผู้ชายคนนี้ ทำไมถึงน่ากลัวจัง...

“ก็แค่นั้น ทำเป็นเล่นตัวไปได้”

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ (เสียงเคาะห้อง)

“ไปเปิดประตูสิ”

“ปะ เปิดได้ยังไงคะ พี่ยังอยู่ในห้องอยู่เลยนะ ไหนพูดแล้วไงว่าถ้าพริ้งยอมพี่จะไม่บอกใคร” ฉันทวงคำสัญญาที่เขาเคยพูดเอาไว้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง

เขาไม่พูดอะไรแต่กลับเดินตรงไปที่ประตูห้อง เห็นแบบนั้นฉันก็รีบวิ่งตามพี่เขาไปดักหน้าเอาไว้เพราะกลัวว่าเขาจะเปิดประตูห้อง

“ทำบ้าอะไรของเธอ”

“ห้ามเปิดนะคะ !!” ฉันบอกคนตรงหน้าเสียงแข็ง

ประตูห้องก็ถูกพี่มารีเคาะรัวมากเลยตอนนี้

“ฉันไม่ได้จะเปิด” พี่เขาตอบแบบหงุดหงิดนิดหน่อย จากนั้นก็เดินไปตรงบ้านประตูพร้อมกับส่งซิกให้ฉันเปิดประตู

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก คิดว่าเขาจะไม่รักษาคำพูดซะแล้ว

แกร่ก!!

เมื่อประตูถูกเปิดออก ร่างพี่มารีเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับใบหน้าที่บูดบึ้ง พอพี่มารีเข้ามาในห้องแล้วพี่ผู้ชายคนนั้นที่กำลังแอบอยู่ตรงประตูก็รีบออกจากห้อง ทำเอาฉันแทบกลั้นหายใจไปเลยเมื่อกี๊ ถ้าพี่มารีหันหน้าไปแล้วเห็นว่าคู่หมั้นตัวเองอยู่ในห้องของฉันแล้วละก็ ไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น

“ทำไมนานเปิดขนาดนี้ !!”

“พะ พริ้งอาบน้ำอยู่นี่คะ”

“เฮ้อ!! ช่างเถอะรีบ ๆ รูดซิบให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย ป่านนี้คุณสิงห์เขาคงจะรอแย่”

“เขาชื่อสิงห์เหรอคะ คู่หมั้นของพี่”

“ก็ใช่สิยะ !!”